|
BIULETYN PARAFIALNY PARAFII PW. ŚWIĘTYCH APOSTOŁÓW |
||
|
XXXIII NIEDZIELA ZWTKŁA |
15.11.2026 rok |
Rok XV nr 785 |
Redakcja: Ks. Piotr Gruba i młodzież
Mój dom będzie domem modlitwy” (Łk 19, 46) – świątynna strefa sacrum a ludzkie profanum.
We współczesnym świecie coraz częściej można dostrzec problem właściwego rozumienia sakralności świątyni, a przede wszystkim samego pojęcia sacrum. Termin ten oznacza rzeczywistość świętą, wyodrębnioną z codzienności, szczególną i przeznaczoną dla Boga. Jego przeciwieństwem jest profanum, czyli to, co świeckie, zwyczajne, związane z codziennym życiem człowieka. Już w Starym Testamencie, podobnie jak w dawnych kultach religijnych, dostrzegano wyraźne rozróżnienie między tym, co święte, a tym, co powszednie. Były to niejako dwa odrębne porządki rzeczywistości: przestrzeń należąca do Boga oraz świat codziennych ludzkich spraw. Należy podkreślić, że sakralność świątyni wiąże się z jej wyjątkowym charakterem. Jest to miejsce szczególne, wyróżnione spośród innych przestrzeni, przeznaczone do sprawowania kultu Bożego.
Jeżeli zatem świątynia jest miejscem świętym, to jej sakralność wyraża się przede wszystkim w tym, co się w niej dokonuje. Szczególne znaczenie ma tutaj liturgia, a zwłaszcza sprawowanie Eucharystii, podczas której uobecnia się ofiara Chrystusa. Kościół nie jest zwykłą salą zgromadzeń ani miejscem służącym realizacji dowolnych inicjatyw. Jest domem Bożym, przestrzenią modlitwy, adoracji i spotkania z żywym Bogiem.
Przypomina nam o tym sam Pan Jezus, który zdecydowanie wystąpił przeciwko niewłaściwemu wykorzystywaniu świątyni. Wypędzając kupców i sprzedających, przywrócił jej właściwy charakter, mówiąc: „Mój dom będzie domem modlitwy” (Łk 19, 46). To wydarzenie nie jest jedynie opowieścią o dawnych nadużyciach. Stanowi również przestrogę dla współczesnych chrześcijan. Ewangelicznych kupców można bowiem zestawić z tymi, którzy dzisiaj, często nieświadomie, przyczyniają się do zacierania granicy między tym, co święte, a tym, co zwyczajne. Należałoby się zastanowić, czy dzisiaj Pan Jezus nie wyrzucił by i nas z kościoła.
Coraz częściej można spotkać się z sytuacjami, w których przestrzeń kościoła staje się miejscem organizowania wydarzeń nie zawsze odpowiadających jej sakralnemu charakterowi. Dotyczy to między innymi różnego rodzaju tańców, występów czy innych form aktywności, które niekiedy próbuje się uzasadniać ich religijnym charakterem. Nawet jeżeli intencje organizatorów są dobre, nie oznacza to automatycznie, że każda forma takiej aktywności jest właściwa w przestrzeni świątyni. Dobre zamiary nie zwalniają bowiem z obowiązku przestrzegania przepisów liturgicznych i wskazań Kościoła. Cdn.
Opracował: ks. Piotr