Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

P Ó J D Ź Z A M N Ą

O f i a r a C h r y s t u s a

„Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą. Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę” (Hbr 10, 19 – 23

„Lecz On się obarczył naszym cierpieniem,
On dźwigał nasze boleści,
a myśmy Go za skazańca uznali,
chłostanego przez Boga i zdeptanego.
Lecz On był przebity za nasze grzechy,
zdruzgotany za nasze winy.
Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas,
a w Jego ranach jest nasze zdrowie” (Iz 53, 4 – 5).

Jezus Chrystus odkupił człowieka. Złożył ofiarę z samego siebie, oddając za człowieka swoje życie. Owa ofiara zapowiadana była przez proroków na wiele wieków przed Chrystusem, aby przygotować ludzkość do jej przyjęcia i do przyjęcia Tego, który tę ofiarę złożył.

Przyjęcie ofiary Chrystusa nie polega na poznaniu faktu, że Pan Jezus za nas umarł, a potem zmartwychwstał. Prawda o Jego ofierze ma wymiar nie tylko zbiorowy, ale przede wszystkim osobisty. Bo Chrystus umarł nie tylko za moją siostrę, matkę, syna, sąsiada czy współpracownika. On również umarł ZA MNIE. Owa prawda dotyka mnie i przenika moje serce. Domaga się mojej osobistej odpowiedzi, a raczej decyzji dotyczącej przyjęcia ofiary Chrystusa lub jej odrzucenia. Kuszące jest jeszcze tzw. Trzecie wyjście – oczekiwanie, trwanie z boku, obserwacja i ocena innych (szczególnie tych, którzy poszli już za Jezusem), jednym słowem – odkładanie swojej decyzji na później. Ale ta trzecia droga jest tylko powolnym oddalaniem się ku zagładzie.

Jezus Chrystus jest Najwyższym Kapłanem. Jeśli decyduje się przyjąć Jego ofiarę kapłańską, oznacza to, że przyjmuję całą prawdę o mnie jako o grzesznym człowieku, który nie potrafi własnymi siłami osiągnąć zbawienia i potrzebuje kapłańskiej posługi Chrystusa, aby otrzymać życie wieczne. Wszystko więc zawdzięczam Chrystusowi! To On jest siłą i mocą mojego życia. Wchodzę w ten sposób w osobisty związek miłości Boga z człowiekiem. To Bóg wspomaga moją nieudolną miłość darem najwyższej miłości, która nie przemija. Staję się odtąd zdolna do dzielenia się miłością z innymi. A to jest wielkie szczęście! Mocą tej miłości upodabniam się do Chrystusa i… „już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus”.

Umieranie dla siebie jest wypełnieniem mojej wolności w Bogu. Na tej drodze nie jestem sama. Wciąż jest ze mną Chrystus – osobiście, w sposób nadprzyrodzony, oraz przez pośrednictwo tych, których ustanowił na ziemi kapłanami. To oni składają na ołtarzu ofiarę bezkrwawą, abym mogła przyjmować Pana Jezusa w komunii Świętej; to oni służą pośrednicząc w przebaczaniu moich grzechów; to oni znajdują dla mnie czas, gdy potrzebuję rozmowy duchowej. W nich widzę samego Jezusa Chrystusa.

Wyrazem dziękczynienia Bogu za dar służby kapłańskiej jest moja modlitwa za kapłanów oraz ofiarowanie codziennego cierpienia w ich intencji, aby Jezus Chrystus umocnił ich w posłudze dla nas i obdarzał ich mocą życia w świętości.

Każdy z nas – zarówno kapłan jak i człowiek świecki – jest odkupiony Najdroższą Krwią Chrystusa. W „Jego ranach jest nasze zdrowie”.

Czy przyjąłem Jezusa Chrystusa jako Najwyższego Kapłana w moim życiu?

Czy przyjąłem Jego ofiarę za mnie?

Czy idę za Panem Jezusem, korzystając z posługi kapłanów, w których widzę wizerunek mojego Zbawiciela?

Czy modlę się za kapłanów?

Panie Jezu, dziękuję Ci za odkupienie każdego człowieka mocą Twojej Najdroższej Krwi. Proszę szczególnie za tych, którzy wciąż zwlekają z podjęciem tej najważniejszej decyzji ich życia, obserwując i oceniając innych…

Czy mam odwagę wybrać życie?

Maria