Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

GODNOŚĆ OSOBY LUDZKIEJ

NASZE POWOŁANIE DO SZCZĘŚCIA

„Z pewnością wszyscy chcemy żyć szczęśliwie i nie ma wśród ludzi nikogo, kto nie zgodziłby się na to, zanim by mu to nawet jasno przedstawiono” (św. Augustyn).

Pragnienie szczęścia jest wszczepione w serce człowieka przez samego Boga. W ten sposób Bóg chce przyciągnąć serce człowieka do siebie, ponieważ tylko On może owo pragnienie szczęścia zaspokoić.

Odpowiedzią Bożą na naturalne pragnienie szczęścia są błogosławieństwa (Mt 5, 3 – 12), które znajdują się w centrum przepowiadania Pana Jezusa.

Błogosławieństwa odzwierciedlają oblicze Jezusa Chrystusa i opisują Jego miłość; są obietnicami, które podtrzymują nadzieję w trudnościach; odsłaniają cel życia ludzkiego; wskazują na ostateczny cel czynów ludzkich, na Królestwo niebieskie.

Bóg powołuje nas do swojego własnego szczęścia. Powołanie to skierowane jest do każdego z nas osobiście, ale także do całego Kościoła.

Nowy Testament używa licznych wyrażeń, aby scharakteryzować szczęście, do jakiego Bóg powołuje człowieka: przyjście Królestwa Bożego; oglądanie Boga; wejście do radości Pana; wejście do odpoczynku Boga. Szczęście czyni nas „uczestnikami Boskiej natury” (2 P 1, 4) i życia wiecznego. Takie szczęście przekracza zrozumienie i siły człowieka. Dlatego właśnie nazywa się je nadprzyrodzonym.

Obiecane szczęście stawia nas wobec decydujących wyborów moralnych. Zaprasza nas do oczyszczenia naszego serca ze złych skłonności i do poszukiwania nade wszystko miłości Bożej. Uczy nas, że prawdziwe szczęście nie polega na bogactwie czy dobrobycie, na sławie lub władzy, ale znajduje się w samym Bogu, który jest źródłem wszelkiego dobra i wszelkiej miłości: „Bogactwo jest wielkim bożyszczem dzisiejszych czasów; to jemu właśnie wielu ludzi składa hołd. Mierzą oni szczęście według stanu posiadania, a także według stanu posiadania odmierzają szacunek… Wszystko to bierze się z przekonania, że będąc bogatym, można wszystko. Bogactwo jest więc jednym z bożków dzisiejszych czasów. Innym jest uznanie… Doszło do tego, że uznanie, fakt bycia znanym, czynienia wrzawy w świecie (co można by nazwać rozgłosem prasowym) uważa się za dobro samo w sobie, za najwyższe dobro, za przedmiot najwyższej czci” (J. H. Newman).

Dekalog, Kazanie na Górze i nauczanie apostolskie opisuje nam drogi prowadzące do Królestwa niebieskiego. Wzbogaceni słowem Chrystusa i łaską wypełnienia go, przynosimy owoce w Kościele na chwałę Bożą i zaspakajamy swoje pragnienie szczęścia w Tym, który jest najwyższą Miłością.

„Jakże więc szukam Ciebie, Panie? Gdy szukam Ciebie, mojego Boga, szukam życia szczęśliwego. Będę Cię szukał, by dusza moja żyć mogła. Ciało me żyje dzięki mojej duszy, a dusza żyje dzięki Tobie” (św. Augustyn).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)

Grudzień 2013 r.

Intencja ogólna

Aby dzieci, które zostały porzucone lub padły ofiarą przemocy w jakiejkolwiek formie, znalazły potrzebną im miłość i opiekę.

Intencja Misyjna

Aby Chrześcijanie, oświeceni światłem wcielonego Słowa, przygotowali ludzkość na przyjście Zbawiciela.