Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

„WIERZĘ W ŻYCIE WIECZNE” (2)

„Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych (ludzi) od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie (Mt 25, 31-33)

Zmartwychwstanie wszystkich zmarłych poprzedzi Sąd Ostateczny. Będzie to „godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy pełnili złe czyny – na zmartwychwstanie potępienia” ( J 5, 28-29). W obliczu Chrystusa, który jest prawdą, zostanie ujawniona prawda o relacji każdego człowieka z Bogiem. Sąd Ostateczny ujawni to, co każdy uczynił dobrego i to, czego zaniechał w czasie swojego ziemskiego życia, łącznie z wszystkimi tego konsekwencjami: „Wszelkie zło, które uczynili niegodziwi, zostało zanotowane, a oni tego nie wiedzą. W tym dniu, w którym Bóg nasz przybędzie (por. Ps 50, 3)… powie do nich: Najmniejszych i potrzebujących umieściłem dla Was na ziemi. Ja, jako głowa – powie – zasiadłem na niebiosach po prawicy Ojca, ale moje członki trudziły się na ziemi, moje członki cierpiały na ziemi niedostatek. Gdybyście dawali moim członkom, doszłoby to do Głowy. Wiedzcie, że gdy moich najmniejszych i potrzebujących umieściłem dla was na ziemi, ustanowiłem ich waszymi posłańcami, którzy wasze uczynki zaniosą do mojego skarbca. Nic nie złożyliście w ich ręce i dlatego u mnie nic nie posiadacie” (Św. Augustyn)

Sąd Ostateczny ma nastąpić podczas chwalebnego przyjścia Chrystusa. Jedynie Ojciec wie, kiedy to nastąpi i to On decyduje o dniu i godzinie sądu. Sąd Ostateczny objawi, że sprawiedliwość Boga triumfuje nad wszystkimi niesprawiedliwościami popełnionymi przez stworzenia i że jego miłość jest silniejsza od śmierci.

Prawda o Sądzie Ostatecznym wzywa nas do nawrócenia, a Bóg w swoim miłosierdziu daje nam „czas pomyślny, dzień zbawienia” (2 Kor 6, 2). Chrześcijanie z nadzieją czekają na powtórne przyjście swojego Mistrza, Jezusa Chrystusa w chwale.

Na końcu świata Królestwo Boże osiągnie swoją pełnię. Po sądzie powszechnym sprawiedliwi, uwielbieni w ciele i duszy, będą królować na zawsze z Chrystusem, a sam wszechświat będzie odnowiony. Pismo święte nazywa to tajemnicze odnowienie „nowym niebem nową ziemią” (2 P 3, 13). W tym nowym świecie, w niebieskim Jeruzalem, Bóg będzie mieszkał pośród ludzi. „ I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już odtąd nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły” (Ap 21, 4)

„Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych… w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia… Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując… odkupienia naszego ciała” (Rz 8, 19-23)

Objawienie potwierdza głęboką wspólnotę losu świata materialnego i człowieka. Nie wiemy, w jaki sposób wszechświat ma być zmieniony. Oczekiwanie nowej ziemi powinno być źródłem naszej zapobiegliwości o dobro tej ziemi, na której żyjemy, aby mogła być dla nas zapowiedzią nowego świata: „Jeśli krzewić będziemy na ziemi w duchu Pana i według jego zlecenia… wszystkie dobra natury oraz owoce naszej zapobiegliwości, to odnajdziemy je potem na nowo, ale oczyszczone ze wszystkiego brudu, rozświetlone i przemienione, gdy Chrystus odda Ojcu wieczne i powszechne Królestwo” (Sobór Watykański II).

„Kościół pielgrzymujący zmierza do niebieskiej Ojczyzny. Ci, którzy będą zjednoczeni z Chrystusem, utworzą wspólnotę odkupionych, która nie będzie już zraniona przez grzech, nieczystość, miłość własną, które niszczą lub ranią ziemską wspólnotę ludzi. „Wizja uszczęśliwiająca, w której Bóg ukaże się w sposób niezgłębiony przed wybranymi, będzie niekończącym się źródłem radości, pokoju i wzajemnej komunii (KKK I045).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)