WIERZĘ W ŻYCIE WIECZNE (1)
(Sąd szczegółowy, niebo, czyściec, piekło)

„Pod wieczór naszego życia będziemy sądzeni z miłości” (Św. Jan od krzyża)

Śmierć kończy życie człowieka jako czas otwarty na przyjęcie lub odrzucenie łaski Bożej ukazanej w Chrystusie.

Nowy Testament wspomina o sądzie przede wszystkim w perspektywie ostatecznego spotkania z Chrystusem w Jego drugim przyjściu, ale także wielokrotnie potwierdza, że zaraz po śmierci każdego nastąpi zapłata stosownie do jego czynów i wiary.

Każdy człowiek w swojej nieśmiertelnej duszy otrzymuje zaraz po śmierci wieczną zapłatę w sądzie szczegółowym, który polega na odniesieniu jego życia do Chrystusa i albo dokonuje się przez oczyszczenie, albo otwiera bezpośrednio wejście do szczęścia nieba, albo stanowi bezpośrednio potępienie na wieki (KKK 1022).

NIEBO

„Niebo” to komunia życia i miłości z Trójcą Świętą, z Dziewicą Maryją, aniołami i wszystkimi świętymi. Jest ono celem ostatecznym i spełnieniem najgłębszych dążeń człowieka, stanem najwyższego i ostatecznego szczęścia.

Jezus „otworzył” nam niebo poprzez swoją śmierć i swoje Zmartwychwstanie. Żyć w niebie oznacza „być z Chrystusem” (por. J 14,3). Wybrani żyją „w Nim”, ale jednocześnie zachowują i odnajdują tam swoją prawdziwą tożsamość, swoje własne imię (por. Ap 2, 17).

Tajemnica szczęśliwej komunii z Bogiem przekracza możliwość naszego rozumienia i wyobrażenia. Pismo Święte mówi o niej w obrazach: życie, światło, pokój, uczta weselna, wino królestwa, dom Ojca, niebieskie Jeruzalem, raj: „To, czego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor, 2,9).

Kontemplację Boga w chwale niebieskiej Kościół nazywa „wizją uszczęśliwiającą”.

„To będzie twoją chwałą i szczęściem: być dopuszczonym do widzenia Boga, mieć zaszczyt uczestniczenia w radościach zbawienia i wiekuistej światłości w towarzystwie Chrystusa Pana, twego Boga … Cieszyć się w Królestwie niebieskim razem ze sprawiedliwymi i przyjaciółmi Boga radością osiągniętej nieśmiertelności” (św. Cyprian).

KOŃCOWE OCZYSZCZENIE CZYLI CZYŚCIEC

Końcowe oczyszczenie wybranych Kościół nazywa czyśćcem. To oczyszczenie przechodzą ci, którzy umierają w łasce i z Bogiem, ale nie są jeszcze całkowicie oczyszczeni, chociaż są pewni swego wiecznego zbawienia.

Naukę wiary dotyczącą czyśćca sformułował Kościół przede wszystkim na Soborze Florenckim i na Soborze Trydenckim. „Co do pewnych win lekkich trzeba wierzyć, że jeszcze przed sądem istnieje ogień oczyszczający, według słów Tego, który jest prawdą. Powiedział on, że jeśli ktoś wypowie bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu, nie zostanie mu to odpuszczone ani w tym życiu, ani w przyszłym” (Mt 12,32). Można z tego wnioskować, że niektóre winy mogą być odpuszczone w tym życiu, a niektóre z nich w życiu przyszłym (św. Grzegorz Wielki).

Kościół od początku czcił pamięć zmarłych i ofiarował im pomoc, w szczególności przez Ofiarę Eucharystyczną, by po oczyszczeniu mogli dojść do uszczęśliwiającej wizji Boga. Kościół zaleca również jałmużnę, odpusty i dzieła pokutne za zmarłych.

PIEKŁO

„Kto … nie miłuje, trwa w śmierci. Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą, a wiecie, że żaden zabójca nie nosi w sobie życia wiecznego” (1 J 3,14c-15).

Słowem ,,piekło" określa się stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Człowiek umierający w grzechu śmiertelnym, nie żałując za niego i nie przyjmując miłosiernej miłości Boga, pozostaje z wolnego wyboru na zawsze oddzielonym od Niego. Jezus często mówi o „gehennie ognia nieugaszonego” (por. Mk 9,43-48), o możliwości zatracenia zarazem ciała i duszy. On sam wypowiada również słowa: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci w ogień wieczny!” (Mt 25,41).

Nauczanie Kościoła stwierdza istnienie piekła i jego wieczność. Zasadnicza kara piekła polega na wiecznym oddzieleniu od Boga.

Stwierdzenie Pisma Świętego i nauczanie Kościoła na temat piekła są wezwaniem do odpowiedzialności w korzystaniu ze swojej wolności i do nawrócenia: „Wchodzicie przez ciasną bramę! Bo wąska jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!” (Mt 7,13-14).

Bóg nie przeznacza nikogo do piekła: dokonuje się to przez dobrowolne odwrócenie się od Boga (grzech śmiertelny) i trwanie w nim aż do końca życia.

„Boże, przyjmij łaskawie tę ofiarę od nas, sług Twoich, i całego ludu Twego. Napełnij nasze życie swoim pokojem, zachowaj nas od wiecznego potępienia i dołącz do grona swoich wybranych” (Mszał Rzymski).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)