Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

WIERZĘ W CIAŁA ZMARTWYCHWSTANIE

„Jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha” (Rz 8, 11)

„Dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że nie ma zmartwychwstania? Jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także nasza wiara … Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli” (1 Kor 15, 12-14.20)

Zmartwychwstanie Chrystusa i nasze zmartwychwstanie

Bóg stopniowo objawiał swojemu ludowi prawdę o zmartwychwstaniu umarłych. Nadzieja zmartwychwstania staje się konsekwencją wiary w Boga. Faryzeusze i wielu współczesnych Pana wierzyli w zmartwychwstanie. Jezus stale o nim nauczał. Saduceuszom, którzy nie przyjmowali zmartwychwstania, odpowiada: „Czyż nie dlatego jesteście w błędzie, że nie rozumiecie Pisma ani mocy Bożej?” (Mk 12, 24).

Wiara w zmartwychwstanie łączy się z Osobą Jezusa Chrystusa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” (J 11, 25). On jest tym, który w ostatnim dniu wskrzesi tych, którzy uwierzą w Niego i którzy będą spożywać Jego Ciało i pić Jego Krew” (por. J 5, 24-25; 6, 40, 6, 54).

Być świadkiem Chrystusa – to znaczy być „świadkiem Jego zmartwychwstania” (Dz 1, 22). Nasza nadzieja jest naznaczona doświadczeniem spotkań z Chrystusem Zmartwychwstałym.

Co to znaczy – zmartwychwstać?

W śmierci, rozumianej jako rozdzielenie duszy i ciała, ciało człowieka ulega zniszczeniu, podczas gdy jego dusza idzie na spotkanie z Bogiem, chociaż trwa w oczekiwaniu na ponowne zjednoczenie ze swoim uwielbionym ciałem.

Kto zmartwychwstanie?

Wszyscy, którzy umarli. „Ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci którzy pełnili złe czyny – na zmartwychwstanie potępienia” (J 5, 29).

W jaki sposób?

Chrystus zmartwychwstał w swoim własnym ciele. Nie powrócił jednak do życia ziemskiego. Tak samo w Nim „wszyscy zmartwychwstaną we własnych ciałach, które mają teraz” (Sobór Laterański IV), ale to ciało będzie przekształcone w „chwalebne ciało” (Flp 3, 21), w ciało duchowe (1 Kor 15, 44).

Kiedy?

W sposób definitywny „w dniu ostatecznym” (J 6, 39-40.44.54); „na końcu świata” (Sobór Watykański II).

Zmartwychwstanie zmarłych jest wewnętrznie złączone z powtórnym przyjściem (Paruzją) Chrystusa: „Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi (1 Tes 4, 16).

W oczekiwaniu na Paruzję ciało i dusza wierzącego uczestniczy już w godności „należenia do Chrystusa”. Wynika z tego konieczność dla własnego ciała i ciała drugiego człowieka: „Ciało … jest … dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił, i nas również swą mocą wskrzesi z martwych. Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa? … Nie należycie do samych siebie … Chwalcie więc Boga w waszym ciele (1 Kor 6, 13-15.19-20).

Umierać w Chrystusie Jezusie

Aby zmartwychwstać z Chrystusem, trzeba umrzeć z Chrystusem. „Tajemnica losu 1udzkiego ujawnia się najbardziej w godzinie śmierci” (Sobór Watykański II).

• śmierć jest kresem życia ziemskiego: „Pomnij … na Stwórcę swego w dniach swej młodości … zanim wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał” (1 Koh 12, 1.7)

• śmierć jest konsekwencją grzechu; Śmierć weszła na świat z powodu grzechu człowieka. „Śmierć cielesna, od której człowiek byłby wolny, gdyby nie był zgrzeszył” (Sobór Watykański II), jest „ostatnim wrogiem „człowieka, który musi zostać zwyciężonym”

• śmierć została przemieniona przez Chrystusa: Posłuszeństwo Jezusa przemieniło przekleństwo śmierci w błogosławieństwo (por. Rz 5, 19-21)

Dzięki Chrystusowi śmierć chrześcijańska ma sens pozytywny. „D1a mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk” (Flp 1, 21). „Nauka to zasługująca na wiarę: Jeżeliśmy bowiem z Nim współumarli, wespół z Nimi żyć będziemy” (2 Tm 2, 11).

Nowość śmierci chrześcijańskiej polega na tym, że przez chrzest chrześcijanin już w sposób sakramentalny „umarł z Chrystusem”, by żyć nowym życiem. „Wolę umrzeć w Chrystusie Jezusie, niż panować nad całą ziemią. Szukam Tego, który za nas umarł; pragnę Tego, który dla nas zmartwychwstał. I oto bliskie jest moje narodzenie...” (św. Ignacy Antiocheński).

Śmierć jest końcem ziemskiej pielgrzymki człowieka, czasu łaski i miłosierdzia, jaki Bóg ofiaruje człowiekowi by realizował swoje ziemskie życie według zamysłu Bożego i by decydował o swoim ostatecznym przeznaczeniu. Gdy zakończy się „jeden jedyny bieg naszego ziemskiego żywota” (Sobór Watykański II), nie wrócimy już do kolejnego życia ziemskiego. „Postanowione ludziom raz umrzeć” (Hbr 9, 27)

Kościół zachęca nas do przygotowania się na godzinę naszej śmierci. „Tak powinieneś zachować się w każdym czynie i w każdej myśli, jak gdybyś dziś miał umrzeć. Jeśli miałbyś czyste sumienie, nie bałbyś się bardzo śmierci. Lepiej jest unikać grzechu, niż uciekać przed śmiercią. Jeśli dziś nie jesteś gotowy, czy będziesz gotowy jutro?” (O naśladowaniu Chrystusa)

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)