Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

WIERNI: HIERARCHIA, ŚWIECCY, ŻYCIE KONSEKROWANE (3)

Wszyscy uczniowie Chrystusa powołani są do doskonałej miłości. Ci jednak, którzy w sposób wolny przyjmują wezwanie do życia konsekrowanego, w imię doskonałej miłości przyjmują obowiązek praktykowania czystości w bezżenności dla Królestwa, obowiązek ubóstwa i posłuszeństwa. Profesja rad ewangelicznych, w trwałym stanie życia uznanym przez Kościół, jest znakiem charakterystycznym „życia poświęconego Bogu”.

W życiu konsekrowanym wierni, za natchnieniem Ducha Świętego, decydują w sposób doskonalszy iść za Chrystusem, poświęcić się umiłowanemu nade wszystko Bogu oraz, dążąc do doskonałej miłości w służbie Królestwa, głosić w Kościele chwałę świata, który ma przyjść, oraz być jego znakiem.

„Wyrosły niby na drzewie, które się cudownie i bujnie rozkrzewiło na roli Pańskiej z danego przez Boga zalążka, rozmaite formy życia samotnego lub wspólnego, rozmaite rodziny zakonne, które pomnażają to, co służy zarówno pożytkowi ich członków, jak i dobru całego Ciała Chrystusa” (Sobór Watykański II). Sobór dalej stwierdza: „Już od początku byli w Kościele zarówno mężczyźni jak i niewiasty, którzy chcieli przez praktykę rad ewangelicznych z większą swobodą iść   za Chrystusem i wierniej Go naśladować, prowadząc na swój sposób życie poświęcone. Wielu spośród nich, z natchnienia Ducha Świętego, prowadziło życie pustelnicze lub tworzyło rodziny zakonne, które Kościół chętnie objął swą powagą i zatwierdził”.

Biskupi powinni starać się rozpoznawać nowe dary życia konsekrowanego powierzane przez Ducha Świętego Jego Kościołowi. Zatwierdzanie nowych form życia konsekrowanego jest zarezerwowane Stolicy Apostolskiej.

Życie pustelnicze

Pustelnicy nie zawsze składają publicznie profesję trzech rad ewangelicznych (bezżenność, ubóstwo i posłuszeństwo), ale przez surowe odsunięcie się od świata, milczenie, samotność, modlitwę i pokutę poświęcają swoje życie Bogu na Jego chwałę i zbawienie świata. Są dla nas przykładem osobliwej bliskości z Chrystusem. Życie pustelnika jest milczącym przepowiadaniem Chrystusa, aby na pustyni, w odosobnieniu, właśnie w walce wewnętrznej znaleźć chwałę Ukrzyżowanego.

Dziewice konsekrowane

Już począwszy od czasów apostolskich dziewice chrześcijańskie, powołane przez Pana by poświęcić się Mu w sposób niepodzielny w wolności serca, ciała i ducha, podejmowały za aprobatą Kościoła decyzję życia w stanie dziewictwa „dla Królestwa Niebieskiego” (Mt 19, l2). Wyrażając zamiar takiego życia, dziewice zostają poświęcone Bogu przez biskupa diecezjalnego według zaaprobowanego obrzędu liturgicznego oraz mistycznie poślubione Chrystusowi i włączone w służbę Kościoła. Przez ten uroczysty obrzęd (Consecratio virginum) „dziewica staje się osobą konsekrowaną, transcendentnym znakiem miłości Kościoła do Chrystusa, eschatologicznym obrazem tej niebieskiej Oblubienicy i przyszłego życia” (Pontificale Romanum, Konsekracja dziewic). Dziewice konsekrowane mogą się zrzeszać, by wierniej wypełniać swoje postanowienie.

Życie zakonne

Życie zakonne różni się od innych form życia konsekrowanego przez swój aspekt kultowy, publiczną profesję rad ewangelicznych, życie braterskie prowadzone we wspólnocie, świadectwo dawane zjednoczeniem z Chrystusem i Kościołem.

Życie zakonne w różnych swoich formach zmierza do tego, by było znakiem miłości Bożej wyrażonej językiem naszych czasów.

Wszyscy zakonnicy, podlegający lub nie podlegający władzy ordynariusza należą do współpracowników biskupa diecezjalnego w jego misji pasterskiej.

„Historia odnotowuje wielkie zasługi rodzin zakonnych w krzewieniu wiary i formowaniu nowych Kościołów od starożytnych instytucji monastycznych przez zakony średniowieczne aż po współczesne zgromadzenia” (Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio)

Instytuty świeckie

„Instytut świecki jest instytutem życia konsekrowanego, w którym wierni żyjący w świecie dążą do doskonałej miłości i starają się przyczynić do uświęcenia świata, zwłaszcza od wewnątrz” (KPK). Członkowie instytutów uczestniczą w misji ewangelizacyjnej Kościoła „w świecie i jakby od strony świata”, a ich świadectwo zmierza do układania spraw doczesnych po Bożemu i przepajania świata mocą Ewangelii”.

Stowarzyszenia życia apostolskiego

Obok różnych form życia konsekrowanego istnieją „stowarzyszenia życia apostolskiego, których członkowie – bez ślubów zakonnych – realizują własny cel apostolski stowarzyszenia i prowadzą życie braterskie we wspólnocie, zgodnie z własnym sposobem życia, dążą do doskonałej miłości przez zachowywanie konstytucji. Wśród nich są stowarzyszenia, których członkowie podejmują rady ewangeliczne” według ich konstytucji (KPK).

Przez stan konsekracji Bogu Kościół objawia Chrystusa i pokazuje, w jak przedziwny sposób działa w nim Duch Święty. Zadaniem składających profesję rad ewangelicznych jest przede wszystkim życie swoją konsekracją. Ci bowiem, którzy idą tą „węższą” drogą, pobudzają swoim przykładem braci oraz dają „wspaniałe i zaszczytne świadectwo temu, iż świat nie może się przemienić i ofiarować się Bogu bez ducha błogosławieństw” (Sobór Watykański II).

„Ponieważ lud Boży nie ma tutaj trwałego miasta … to stan zakonny ukazuje także wszystkim wierzącym dobra niebieskie już na tym świecie obecne, jak i daje świadectwo nowemu i wiekuistemu życiu zyskanemu dzięki odkupieniu przez Chrystusa oraz zapowiada przyszłe zmartwychwstanie i chwalę Królestwa Niebieskiego” (Sobór Watykański II)

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)