Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

WIERNI: HIERARCHIA, ŚWIECCY, ŻYCIE KONSEKROWANE (2)

„Pod nazwą świeckich rozumie się … wszystkich wiernych chrześcijan nie będących członkami stanu kapłańskiego i stanu zakonnego prawnie ustanowionego w Kościele, mianowicie wiernych chrześcijan, którzy jako wcieleni przez chrzest w Chrystusa, ustanowieni jako Lud Boży i uczynieni na swój sposób uczestnikami kapłańskiego, prorockiego i królewskiego urzędu Chrystusowego, ze swej strony sprawują właściwe całemu ludowi chrześcijańskiemu posłannictwo w Kościele i świecie” (Sobór Watykański II)

Posłanie świeckich

Zadaniem ludzi świeckich jest ... szukanie Królestwa Bożego. Dlatego zajmując się sprawami świeckimi należy tak nimi kierować, aby dokonywały się i rozwijały zgodnie z wolą Chrystusa i służyły chwale Bożej. Do inicjatywy chrześcijan świeckich należy poszukiwanie sposobów, aby rzeczywistości społeczne, polityczne i ekonomiczne przenikać elementami nauki i życia chrześcijańskiego.

Na mocy chrztu i bierzmowania świeccy, podobnie jak wszyscy wierni wezwani są przez Boga do apostolstwa, aby orędzie zbawienia zostało poznane przez wszystkich ludzi na całej ziemi. Dzieło głoszenia Chrystusa słowem i własnym przykładem ludzie świeccy mogą czynić indywidualnie lub we wspólnotach eklezjalnych.

Uczestnictwo świeckich w misji kapłańskiej Chrystusa

„Świeccy, jako poświęceni Chrystusowi i namaszczeni Duchem Świętym w przedziwny sposób są powołani i przygotowani do tego, aby rodziły się w nich zawsze coraz obfitsze owoce Ducha. Wszystkie bowiem ich uczynki, modlitwy i apostolskie przedsięwzięcia, życie małżeńskie i rodzinne, codzienna praca, wypoczynek ducha i ciała, jeśli odbywają się w Duchu, a nawet utrapienie życia, jeśli cierpliwie są znoszone, stają się duchowymi ofiarami, miłymi Bogu przez Jezusa Chrystusa; ofiary te składane są zbożnie Ojcu w eucharystycznym obrzędzie wraz z ofiarą Ciała Pańskiego. W ten sposób ludzie świeccy, jako zbożnie działający wszędzie czciciele Boga, sam świat Jemu poświęcają” (Sobór Watykański II).

Świeccy mogą być przyjęci do posługi lektora i akolity, a z braku szafarzy mogą wykonywać pewne obowiązki w ich zastępstwie: posługę słowa, przewodniczenie modlitwom liturgicznym, udzielanie chrztu, a także rozdzielanie Komunii świętej, zgodnie z przepisami prawa.

Uczestnictwo świeckich w misji prorockiej Chrystusa

Świeccy wypełniają swoją misję prorocką przez świadectwo wiary, jak również przez ewangelię „to znaczy głoszenie Chrystusa ...”. Wierni świeccy, którzy są do tego zdolni i przygotowani, mogą również wnosić swój wkład w formację katechetyczną, w nauczanie świętej nauki, i wykorzystywanie środków społecznego przekazu.

Uczestnictwo świeckich w misji królewskiej Chrystusa

Chrystus przez swoje posłuszeństwo aż do śmierci (por. Flp 2,8-9) udzielił swoim wiernym daru królewskiej wolności, by „przez zaparcie się siebie oraz przez życie święte pokonywali w sobie samych panowanie grzechu” (Sobór Watykański II).

Święty Ambroży zauważa: „Ten, kto utrzymuje w karności swoje ciało i kieruje swoją duszą, nie pozwalając, by była ona niepokojona namiętnościami, jest panem siebie; słusznie może być nazwany królem; ponieważ umie panować nad samym sobą; jest wolny i niezależny oraz nie poddaje się w niewolę grzechu”.

Świeccy powołani są do współdziałania ze swymi pasterzami w służbie dla wspólnoty kościelnej, dla jej wzrostu i żywotności, wybierając różne posługi stosownie do charyzmatów, jakich Pan im udzielił. W Kościele świeccy mogą współdziałać w wykonywaniu władzy, zgodnie z    przepisami prawa (obecność na synodach partykularnych i diecezjalnych, radach duszpasterskich, sprawowanie in solidum misji duszpasterskiej w parafii, współpraca w radach ekumenicznych, udział w trybunałach kościelnych itd). „W ten sposób każdy świecki na mocy darów, jakie otrzymał, staje się świadkiem i zarazem żywym narzędziem posłannictwa samego Kościoła «według miary Daru Chrystusowego» Ef 4,7)” (Sobór Watykański II).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)