Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

WIERNI: HIERARCHIA, ŚWIECCY, ŻYCIE KONSEKROWANE (1)

„Wiernymi są ci, którzy przez chrzest wszczepieni w Chrystusa, zostali ukonstytuowani Ludem Bożym i stawszy się z tej racji na swój sposób uczestnikami kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa, zgodnie z własną pozycją każdego, są powołani do wypełniania posłania, jakie Bóg powierzył Kościołowi w świecie”.

(Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium)

Hierarchiczna struktura Kościoła

Źródłem posługi w Kościele jest sam Chrystus. On ją ustanowił; wyposażył we władzę oraz „wyznaczył posłanie, ukierunkowanie i cel: „Chrystus Pan dla pasterzowania Ludowi Bożemu i ustawicznego ludu tego pomnażania ustanowił w Kościele swym rozmaite posługi święte, które mają na celu dobro całego Ciała. Wyposażeni bowiem we władzę świętą szafarze służą braciom swoim, aby wszyscy, którzy są z Ludu Bożego … osiągnęli zbawienie” (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium).

Człowiek posłany przez Pana mówi i działa nie na mocy swojego własnego autorytetu, ale na mocy autorytetu Chrystusa. „Święta władza” działania in persona Christi Capis otrzymywana jest od samego Chrystusa. Władzę, dzięki  której posłani przez Chrystusa czynią i dają na mocy daru Bożego to, czego nie mogą czynić i dawać sami z siebie, tradycja Kościoła nazywa „sakramentem”. Ta władza jest przekazywana w Kościele za pośrednictwem osobnego sakramentu.

Do natury sakramentalnej posługi kościelnej należą:

• charakter służebny tej posługi; pełniący posługę są „sługami Chrystusa” (Rz 1,1) na obraz Mistrza, który dobrowolnie przyjął „postać sługi” (Flp 2,7);
• charakter kolegialny posługi; już od początku swojej misji Pan Jezus wybiera i ustanawia Dwunastu, którzy razem wybrani, zostali również  posłani, a ich braterska jedność służy jedności wszystkich wiernych. Dlatego każdy biskup pełni swoją posługę w ramach Kolegium Biskupiego, w komunii (wspólnocie) z Biskupem Rzymu – następcą  Piotra i głową Kolegium; prezbiterzy zaś pełnią swoją posługę w ramach prezbiterium diecezji pod kierunkiem swojego biskupa;
• charakter osobowy posługi; pełniący posługę Chrystusa, działając we wspólnocie, zawsze działają w sposób osobowy, gdzie każdy zostaje powołany ponosząc osobistą odpowiedzialność przed Tym, który posyła.

Chrystus, ustanawiając Dwunastu, nadal im formę „kolegium”, czyli stałego zespołu, na czele którego postawił wybranego spośród nich Piotra: „Jak z ustanowienia Pańskiego Piotr i reszta Apostołów stanowią jedno Kolegium Apostolskie, w podobny sposób Biskup Rzymski, następca Piotra i biskupi, następcy Apostołów, pozostają we wzajemnej łączności” (Sobór Watykański II).

Pan ustanowił opoką swojego Kościoła Szymona, któremu nadał imię Piotr, ustanawiając go pasterzem całej trzody i powierzając mu klucze Kościoła (por. Mt 16, 18-19). „Dar związywania i rozwiązywania dany Piotrowi, został udzielony także Kolegium Apostołów pozostającemu w łączności z głową swoją” (Sobór Watykański II).

Papież, biskup Rzymu i następca Piotra, z racji urzędu Zastępcy Chrystusa i Pasterza całego Kościoła, ma pełną, najwyższą i powszechną władzę nad Kościołem.

Kolegium, albo ciało biskupie, posiada władzę autorytatywną jedynie wtedy, gdy się je bierze łącznie z Biskupem Rzymu, następcą Piotra, jako jego głową. Kolegium jest również „przedmiotem najwyższej i pełnej władzy nad całym Kościołem, chociaż nie może wypełniać tej władzy inaczej, jak tylko za zgodą Biskupa Rzymu” (Sobór Watykański II). Kolegium wypełnia tę władzę w sposób uroczysty na soborze powszechnym.

„Poszczególni biskupi są widzialnym źródłem i fundamentem jedności w swoich Kościołach partykularnych” (Sobór Watykański II). Każdy biskup, zarządzając własnym Kościołem, jako cząstką Kościoła powszechnego, przyczynia się do dobra całego Ciała Mistycznego.

Kościoły partykularne sąsiadujące ze sobą tworzą prowincje kościelne lub większe jednostki nazywane regionami. Biskupi tych całości mogą gromadzić się na synodach lub soborach prowincjonalnych.

Misja nauczania

Biskupi wraz z kapłanami, swymi współpracownikami „mają przede wszystkim obowiązek głoszenia Ewangelii Bożej” (Sobór Watykański II), zgodnie z poleceniem Pana.

Dla zachowania Kościoła w czystości wiary przekazanej przez Apostołów, sam Chrystus, który jest Prawdą, zechciał udzielić Kościołowi uczestnictwa w swojej nieomylności. Lud Boży trwa więc niezachwianie w wierze pod przewodnictwem Urzędu Nauczycielskiego Kościoła. Misja pasterska Urzędu Nauczycielskiego Kościoła jest ukierunkowana na czuwanie, by Lud Boży trwał w prawdzie, która wyzwala. Do wypełnienia tej służby Chrystus udzielił pasterzom charyzmatu nieomylności w dziedzinie wiary i moralności, którego realizacja może przybierać liczne formy.

„Nieomylnością tą z tytułu swego urzędu cieszy się Biskup Rzymu, głowa Kolegium Biskupów. Nieomylność obiecana Kościołowi przysługuje także Kolegium Biskupów, gdy wraz z zastępcą Piotra sprawuje on najwyższy Urząd Nauczycielski” (Sobór Watykański II).

Misja uświęcania

Biskup jest także szafarzem łaski najwyższego kapłaństwa, w szczególności w Eucharystii, którą ofiaruje sam lub troszczy się o jej ofiarowanie przez prezbiterów.

Misja rządzenia

Biskupi kierują powierzonymi sobie Kościołami poprzez rady, zachęty i przykłady, ale także mocą swojego autorytetu i władzy świętej, którą powinni sprawować w sposób budujący, w duchu służby, który jest duchem ich Mistrza (por. Łk 22, 26-27). Dobry Pasterz, Jezus Chrystus, jest wzorem misji pasterskiej biskupa. Biskup, świadom swoich słabości „potrafi współczuć z tymi, którzy trwają w nieświadomości i błędzie. Niech się nie wzbrania wysłuchać swoich poddanych, których jak dzieci własne bierze w opiekę ...Wierni zaś winni pozostawać w łączności z biskupem, jak Kościół z Chrystusem, a Jezus Chrystus z Ojcem” (Sobór Watykański II).

„Wszyscy idźcie za biskupem jak Jezus Chrystus za Ojcem, a za waszymi kapłanami jak za Apostołami; szanujcie diakonów jak przykazania Boże. Niech nikt w sprawach dotyczących Kościoła nie robi niczego bez biskupa”. św. Ignacy Antiocheński.

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)