Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

KOŚCIÓŁ JEST JEDEN, ŚWIĘTY, POWSZECHNY I APOSTOLSKI

Kościół jest jeden:

Kościół jest jeden ze względu na:

• swoje źródło: „Największym wzorem i zasadą tej tajemnicy jest jedność jedynego Boga Ojca i Syna w Duchu Świętym, w Troistości Osób” (Sobór Watykański II).

• swego Założyciela: „Syn Wcielony, Książe pokoju, pojednał wszystkich ludzi z Bogiem przez krzyż swój, przywracając wszystkim jedność w jednym Ludzie i w jednym Ciele” (Sobór Watykański II).

• swoją „duszę”: „Duch Święty, który mieszka w wierzących i napełnia cały Kościół oraz nim kieruje, jest sprawcą, tej wspólnoty wiernych i tak dogłębnie wszystkich zespala w Chrystusie, że jest zasadą jedności Kościoła” (Sobór Watykański II).

Ten jeden Kościół ukazuje się w wielkiej różnorodności, która pochodzi z rozmaitości darów Bożych oraz wielości otrzymujących je osób. Wśród członków Kościoła istnieje bogactwo różnorodności narodów i kultur, darów, zadań, sytuacji i sposobów życia, co nie sprzeciwia się jedności Kościoła. Więzłem tej jedności jest ... miłość. Jedność zapewniana jest przez widzialne więzy komunii:

• wyznanie jednej wiary otrzymanej od Apostołów;

• wspólne ce1ebrowanie kultu Bożego, przede wszystkim sakramentów;

• sukcesję apostolską za pośrednictwem sakramentu święceń, która strzeże braterskiej zgody rodziny Bożej.

Darowi jedności Kościoła zagraża grzech i ciężar jego konsekwencji. Jedność Ciała Chrystusa ranią rozłamy, które powstawały już od jego początków i prowadziły do odłączenia się od pełnej wspólnoty (communio) z Kościołem Katolickim, często „nie bez winy ludzi z jednej i drugiej strony” (Sobór Watykański II) „Gdzie jest grzech, tam zjawia się wielość, tam schizma, tam herezja, tam niezgoda. Gdzie natomiast jest cnota, tam jest jedność, tam wspólnota, która sprawia, że wszyscy wierzący mają jedno ciało i jedną duszę” (Orygenes).

Sam Pan Jezus modlił się w godzinie swojej męki: „... aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie”. Pragnienie ponownego odnalezienia jedności wszystkich chrześcijan jest darem Chrystusa i Ducha Świętego. O przywrócenie jedności powinien troszczyć się cały Kościół, zarówno wierni jak i ich pasterze.

Kościół jest święty

Świętość Kościoła wynika ze świętości Jego Założyciela, Syna Bożego, który wraz z Ojcem i Duchem Świętym doznaje czci jako „sam jeden Święty” i który umiłował Kościół jako Oblubienicę swoją, wydając zań samego siebie, aby go uświęcić, a potem złączył go ze sobą jako Ciało swoje i obdarzył Duchem Świętym na chwałę Bożą. Kościół jest więc „Świętym Ludem Bożym” (Sobór Watykański II), a jego członkowie są nazywani świętymi. Kościół wciąż uświęcany przez Chrystusa jest również uświęcający: „To właśnie w Kościele złożona została pełnia środków zbawienia” (Sobór Watykański II). Członkowie Kościoła powołani są do doskonałej świętości.

„Duszą” świętości jest miłość: „Zrozumiałam, że jedynie MIŁOŚĆ pobudza członki Kościoła do działania i gdyby przypadkiem zabrakło Miłości, Apostołowie przestaliby głosić Ewangelię, Męczennicy nie chcieliby przelewać swojej krwi.” (Św. Teresa od Dzieciątka Jezus). „Kościół, obejmujący w swoim łonie grzeszników, święty i zarazem ciągle potrzebujący oczyszczenia, podejmuje ustawicznie pokutę i odnowienie” (Sobór Watykański II). Kościół gromadzi więc grzeszników objętych już zbawieniem Chrystusa, zawsze jednak znajduje się na drodze uświęcenia.

Kanonizując niektórych wiernych, Kościół uznaje moc Ducha Świętości, który jest w nim oraz umacnia nadzieję wiernych, dając im świętych jako wzory i orędowników. „Podczas gdy Kościół w osobie Najświętszej Maryi Panny już osiąga doskonałość, dzięki której istnieje nieskalany i bez zmazy, chrześcijanie ciągle jeszcze starają się usilnie o to, aby przezwyciężając grzech wzrastać w świętości; dlatego wznoszą oczy ku Maryi” (Sobór Watykański II).

Kościół jest powszechny

Słowo „powszechny” („katolicki”) oznacza „uniwersalny” czyli „cały” lub „zupełny”. Kościół jest powszechny w podwójnym znaczeniu:

• ponieważ jest w nim obecny Chrystus: istnieje w nim pełnia Ciała Chrystusa zjednoczona z „Głową”, w wyniku czego Kościół otrzymuje od Niego „pełnię środków zbawienia”;

• ponieważ został posłany przez Chrystusa do całego rodzaju ludzkiego.

„Do tej katolickiej jedności Ludu Bożego … powołani są wszyscy ludzie … należą lub są jej przyporządkowani zarówno wierni katoliccy, jak inni wierzący w Chrystusa, jak wreszcie wszyscy w ogóle ludzie, z łaski Bożej powołani są do zbawienia” (Sobór Watykański II).

Kościół jest miejscem, w którym ludzkość powinna na nowo odnaleźć swoją jedność i swoje zbawienie. Św. Ambroży porównuje Kościół do okrętu, który „żegluje pomyślnie na tym świecie, biorąc tchnienie Ducha Świętego w rozpięty żagiel krzyża Pana”. Według innego obrazu figurą Kościoła jest arka Noego, która jedyna ocalała z potopu (por. 1 P 3, 20-21)

Wymaganiem powszechności Kościoła jest nakaz misyjny, który jest nakazem jego Założyciela: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 18-20). Zapał misyjny Kościół czerpie z miłości Boga do wszystkich ludzi: „Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas...” (2 Kor 5, 14). Nadrzędnym podmiotem misji jest Duch Święty, który prowadzi Kościół na drogach misji naśladując drogę „jaką kroczył Chrystus, mianowicie drogą ubóstwa, posłuszeństwa, służby i ofiary z siebie aż do śmierci, z której przez zmartwychwstanie swoje powstał Chrystus zwycięzcą” (Sobór Watykański II).

Kościół jest apostolski

Kościół jest apostolski; ponieważ jest zbudowany na Apostołach. Jest on apostolski w podwójnym znaczeniu:

• był i pozostaje oparty na „fundamencie Apostołów”

• zachowuje i przekazuje, z pomocą Ducha Świętego, który w nim mieszka, nauczanie, dobry depozyt i zdrowe zasady usłyszane od Apostołów.

Kościół w dalszym ciągu – aż do powrotu Chrystusa – jest nauczany, uświęcany i prowadzony przez Apostołów dzięki tym, którzy są ich następcami w misji pasterskiej, to znaczy Kolegium Biskupów; są w tym wspomagani przez kapłanów w jedności „z następcą Piotra, Najwyższym Pasterzem Kościoła”

Cały Kościół jest apostolski:

• ponieważ pozostaje, przez następców św. Piotra i Apostołów, w komunii wiary i życia ze swoim początkiem;

• ponieważ jest „posłany” na cały świat, a w owym posłaniu uczestniczą na różne sposoby wszyscy członkowie Kościoła.

Źródłem i początkiem całego apostolstwa w Kościele jest Chrystus i od zjednoczenia z Nim zależy skuteczność apostolstwa kapłanów i świeckich.

Każdy z nas, wierzących ma swoje, zaplanowane przez Pana, miejsce w jednym, świętym, powszechnym i apostolskim Kościele.

Prośmy Go, abyśmy godnie wypełniali nasze posłannictwo miłości wobec Kościoła i świata...

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)