XIV  NIEDZIELA  ZWYKŁA

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i młodzież

Filary Kościoła

Kiedy wpatrujemy się w postacie Apostołów Piotra i Pawła, warto przypomnieć sobie o znaczeniu jedności w Kościele. Kościół składa się z ludzi, a więc z różnorodnych osób, mających odmienne pochodzenie, talenty, perspektywy. Przyjęcie tej różnorodności i uznanie wspólnej misji sprawia, że możemy być wiarygodnymi świadkami Chrystusa.

Apostołowie Piotr i Paweł swoją postawą ukazują nam  przemieniającą moc łaski Bożej. Jak wiemy św. Piotr, impulsywny rybak, stał się odważnym przywódcą Kościoła, słuchającym swoich towarzyszy. Paweł, prześladowca, stał się gorliwym apostołem narodów, przemierzającym wiele tysięcy kilometrów by przynosić poganom Chrystusa. Ich życie pokazuje, że każdy z nas może być powołany, by oddać się całkowicie służbie Kościołowi.

Należy przy tym pamiętać, że Kościół to nie scena, na której tylko nieliczni „występują”, a pozostali są obserwatorami. To żywe Ciało Chrystusa, gdzie każdy ma swoje miejsce i swoje zadanie: modlić się, służyć, ewangelizować, świadczyć choćby tylko poprzez swoją postawę. Wspólnota parafialna to nie firma, gdzie można robić karierę, czy być gwiazdą. To rodzina, w której powinniśmy nawzajem sobie służyć. I jak w każdej rodzinie, tak i w tej potrzebna jest: miłość, szacunek, praca, zaangażowanie, ofiara i wytrwałość. Święci apostołowie Piotr i Paweł oddali za naszą i inne wspólnoty swoje życie. My zaś możemy oddać swój czas, swoje ręce i serce. Pamiętając o pokorze i posłuszeństwie wobec swojego ziemskiego pasterza, który jest ustanowiony dla nas, jako pasterz, który ma się nami opiekować, wymagać i wskazywać kierunek, byśmy w swoich pomysłach i zapałach nie pobłądzili. Każda wspólnota ma lidera, naszym liderem powinien być nasz proboszcz. Osoba postawiona nam przez Chrystusa, aby nami kierować i nas prowadzić.

Wielu mówi: „Kościół to księża, biskupi, Watykan...” i nie utożsamia się z Kościołem, ale prawda jest taka, że Kościół to my wszyscy – ochrzczeni, wierzący, żyjący Ewangelią. Jeśli, więc brakuje chętnych do katechizacji, pomocy w kościele, wsparcia chorych, ubogich oraz  miłości, zrozumienia dla drugiego człowieka i modlitwy, Eucharystii – Kościół słabnie. I nie z powodu braku kapłanów, ale przede wszystkim z braku wspólnoty i żywej wiary.

Dlatego zapytajmy samych siebie: Co daje Kościołowi? Czy jestem jak Piotr – gotów podjąć odpowiedzialność, mimo lęku? Czy jestem jak Paweł – gotów głosić Chrystusa tam, gdzie jeszcze Go nie znają? A może jestem gwiazdą na scenie, której zależy tylko na tym by zbierać pochwały i aplauzy? Święci Piotr i Paweł nie zostali świętymi, bo byli doskonali. Zostali świętymi, bo zaufali Panu  Jezusowi i służyli Mu całym sobą. Ich życie pokazuje, że Bóg przemienia słabości w siłę, a codzienną wierność w świętość. A wdzięczność i ziemska nagroda za ich gorliwą służbę to męczeńska śmierć, a nie wieniec laurowy będący symbolem chwały, sławy, triumfu i zwycięstwa, będący nagrodą dla zwycięzcy.

Blanka