Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła       XIII  NIEDZIELA  ZWYKŁA

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i młodzież

Filary Kościoła – 29.06.2025 r.

Dziś uroczystość apostołów Piotra i Pawła, dwóch potężnych filarów Kościoła. Kościół pierwszych wieków nazywał obu „koryfeuszami”, co w dzisiejszych czasach odpowiada słowu „liderzy”, czyli osoby, które prowadzą wspólnotę. Przyjrzyjmy się więc ich osobą.

Apostoł Piotr – prosty rybak z Galilei, człowiek impulsywny, czasem lękliwy, a jednak powołany przez Pana Jezusa, by stać się skałą, na której Chrystus zbuduje swój Kościół (por. Mt 16,18). Był jednym z pierwszych świadków zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Dzięki niemu wspólnota pierwotna zrozumiała, że Kościół ma być otwarty także dla pogan (por. Dz 10), po tym jak Apostołowie zmagali się z oporem na ich ewangelizację ze strony Żydów.

Apostoł Paweł – pochodzący z Tarsu, gorliwy faryzeusz, zaciekły prześladowca chrześcijan, który został nawrócony i powołany przez samego Pana Jezusa (por. Dz 9). Stał się największym misjonarzem, przemierzając tysiące kilometrów, by głosić Chrystusa narodom. Wiele razy kamieniowany przez przeciwników jego nauki. Jego listy i działalność misyjna są świadectwem wielkiej łaski, która potrafi całkowicie przemienić życie człowieka.

Obaj ponieśli śmierć męczeńską w Rzymie – Piotr został ukrzyżowany głową w dół, Paweł zaś ścięty mieczem. Obaj głosili Ewangelię słowem i życiem, wśród wielu narodów, nawracając w ten sposób wielu pogan.  Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus (Ga 2,20) – te słowa św. Pawła mogły być dla nich mottem ich wspólnej misji.

Byli tak różni, czytamy na kartach Pisma Świętego o ich sporach (ze sobą) w pewnych kwestiach, ale jednoczyła ich troska o Kościół – bo byli zjednoczeni w wierze i miłości do Chrystusa. Dzieje ich życia pokazują, że Bóg nie powołuje doskonałych, gdyż takich nie ma, ale gotowych do służby, przemiany i miłości.

W naszych wspólnotach parafialnych każdy z nas ma inne talenty, doświadczenia, temperament, ale razem jesteśmy powołani, by budować jeden Kościół Chrystusowy, oparty na silnych fundamentach. Może i w naszych wspólnotach parafialnych dochodzi do konfliktów, odmiennych zdań i sposobu patrzenia na wiele spraw. Należy jednak pamiętać, że to nie moje „ego” ma zwyciężać, że to nie ja jestem ważny, bo w przeciwnym razie zniszczymy wspólnotę. Ważna jest jedynie miłość pochodząca od Chrystusa, służba dla ogółu i pokora. To, co niezwykłe było i jest w tych dwóch apostołach, Piotrze i Pawle, to nie tylko ich osobiste nawrócenia, ale też ich jedność w różnorodności.

Apostołowie Piotr i Paweł byli dwoma odmiennymi osobami – różniło ich pochodzenie, temperament, sposób działania. Piotr chodził z Panem Jezusem podczas Jego ziemskiej posługi, Paweł doświadczył spotkania z Chrystusem już po Jego zmartwychwstaniu. A jednak zaakceptowali wspólną misję i potrzebę współpracy dla dobra Kościoła. Ich współpraca nie zawsze przebiegała bez napięć. Dochodziło do nieporozumień, a nawet publicznych sporów, ale ostatecznie dążyli do pojednania i jedności. Rozumieli, że ich wspólne zaangażowanie w głoszenie Ewangelii przewyższało osobiste różnice. Jedność w Kościele była dla nich warunkiem skutecznego świadectwa wobec świata…cdn.

Blanka