Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

CHRYSTUS ZSTĄPIŁ DO PIEKIEŁ

„Słowo zaś «wstąpił» cóż oznacza, jeśli nie to, że również ZSTĄPIŁ do niższych części ziemi?

Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wystąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić” Ef 4,9-10

Liczne wypowiedzi Nowego Testamentu opisujące wskrzeszenie „z martwych” (Dz 3,15; Rz 8,11; 1 Kor 15,20), zakładają, że przed zmartwychwstaniem Pan Jezus przebywał w krainie zmarłych (por. Hbr 13,20).

Jezus doświadczył śmierci jak wszyscy ludzie i Jego dusza dołączyła do nich w krainie umarłych. Zstąpił tam jednak jako Zbawiciel, aby głosić dobrą nowinę uwięzionym duchom (KKK 632).

Krainę zmarłych Pismo Święte nazywa piekłem, Szeolem lub Hadesem (por. Flp 2,10; Dz 2,24; Ap 1,18; Ef 4,9), ponieważ przebywający tam pozbawieni są oglądania Boga (por. Ps 6,6; 88, 11-13).

„Jezus Chrystus, zstępując do piekieł, wyzwolił dusze sprawiedliwych, które oczekiwały swego Wyzwoliciela na łonie Abrahama” (Katechizm Rzymski 1,6,3).

Należy zauważyć, że nie wstąpił On tam po to, by wyzwolić potępionych (por. Synod Rzymski (745): DS 587) ani, żeby zniszczyć piekło potępionych (por. Benedykt XII, Cum dudum: DS 1011), ale by wyzwolić sprawiedliwych, którzy Go poprzedzili (por. Mt 27, 52-53).

Chrystus zstąpił więc do otchłani śmierci (por. Mt 12,40), aby umarli usłyszeli „głos Syna Bożego i ci, którzy usłyszą”, żyli (J 5, 25). Święty Piotr poucza: „Nawet umarłym głoszono Ewangelię ...” (1 P 4, 6). Jezus jako „Dawca życia” (Dz 3, 15) przez swoją śmierć pokonał tego, „który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła” i wyzwolił „tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegli byli niewoli” (Hbr 2, 14-15). Od tej chwili Zmartwychwstały ma „klucze śmierci i otchłani” (Ap 1, 18), a na Jego imię zgina się „każde kolano istot niebieskich, ziemskich i podziemnych” (Flp 2, 10)

Prośmy Pana, abyśmy w każdej chwili naszego życia żyli nadzieją zmartwychwstania.

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)

ZNAKI ŚWIĘTE: Woda Święcona

U wejścia do kościołów można znaleźć metalowe lub kamienne naczynie zawierające wodę święconą. Wchodzący powinien zatrzymać się nad tym, kim jest. To tak, jak gdyby wziął on do ręki lustro, w którym widać wszystkie jego przewinienia i grzechy. Dopiero w tym kontekście zanurzenia palców w kropielnicy staje się czymś więcej niż tylko bezmyślnie wykonanym gestem. Dopiero wtedy staje się ono wyrazem tęsknoty za czystością serca, za niewinnością, pragnieniem rozpoczęcia jeszcze raz na nowo. Woda nie tylko gasi pragnienie, lecz także obmywa z brudu, dlatego też woda święcona jest znakiem oczyszczenia, usprawiedliwienia grzesznego człowieka przez Boga, a także przypomnieniem wody chrzcielnej.

Kościół bardzo często używa wody święconej w liturgii. Pięknym zwyczajem panującym w wielu rodzinach było pokropienie przez rodziców dzieci udających się w dłuższą podróż, czy rozpoczynających nowe życie w małżeństwie. Zwyczajem było także żegnanie się wodą święconą przed i po spoczynku.

Wszędzie tam, gdzie próbuje się na nowo ożywić gorliwość religijną, należałoby powrócić do tych zwyczajów.

Opracował ks. Piotr

LUTY 2013 r. w PARAFII

Sakrament Chrztu Świętego przyjęli
Leon Gniech	Laura Strojnowska
Sakrament Małżeństwa zawarli
Marek Czoska – Karolina Miotke
Przeszli do Pana
+ Elżbieta Behnke – l. 97 + Waleria Damps – l. 90 + Wladyslaw Wiśniewski – l. 60	+ Piotr Pieniążek – l. 33 + Helena Hirsz – l. 86