Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

JEZUS CHRYSTUS ZOSTAŁ POGRZEBANY

Bóg postanowił, aby Jego Syn nie tylko umarł za nasze grzechy, ale również „zaznał śmierci”, czyli poznał stan śmierci jako rozdzielenia Jego duszy i Jego ciała od momentu oddania życia na krzyżu do chwili zmartwychwstania. Ten stan zmarłego Jezusa wprowadza nas w misterium grobu i zstąpienia do otchłani. Katechizm poucza nas, że „jest to misterium grobu i zstąpienia do otchłani. Katechizm poucza nas, że „jest to misterium Wielkiej Soboty”, gdy Chrystus złożony do grobu (por. J 19, 42) ukazuje wielki odpoczynek szabatowy Boga (por Hbr 4,4-9) po wypełnieniu (por. J 19,30) zbawienia ludzi, które napełnia pokojem cały świat (por. Kol 1,18-20)” (KKK 624).

„Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki” (Ap 1,18)

Przebywanie Jezusa w grobie stanowi więź między Jego cierpieniem przed Paschą i Jego obecnym stanem chwalebnym (jako Zmartwychwstały).

Święty Grzegorz z Nyssy poucza: „Bóg (Syn) nie przeszkodził, by śmierć rozdzieliła Jego duszę i ciało, zgodnie z koniecznym porządkiem natury, na nowo jednak je połączył przez Zmartwychwstanie, by stać się w swojej osobie punktem spotkania śmierci i życia, zatrzymując w sobie proces rozkładu natury powodowany przez śmierć i stając się zasadą połączenia rozdzielonych części” (Oratio Catechetica, 16: PG 45, 52B).

„Nie dasz Świętemu Twemu ulec skażeniu” (Dz 2,27)

Śmierć Jezusa położyła kres Jego ludzkiemu, ziemskiemu życiu. Jednak Jego ciało nie stało się martwymi zwłokami, jak inne ciała ludzkie, ponieważ „moc Boża zachowała ciało Chrystusa przed zniszczeniem” (św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, III, 51,3).

O Chrystusie można powiedzieć: „Zgładzono go z krainy żyjących” (Iz 53,8) i „moje ciało spoczywać będzie w nadziei, że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani, nie dasz Świętemu Twemu ulec skażeniu” (Dz 2,26-27).

Zmartwychwstanie Jezusa trzeciego dnia było na to dowodem, bo uważano, że rozkład ciała ujawnia się począwszy od dnia czwartego (por. J 11,39).

„Pogrzebani z Chrystusem” (Rz 6,4)

Każdy chrześcijanin został pogrzebany wraz z Chrystusem przez chrzest. Poprzez zanurzenie, które jest znakiem chrztu świętego chrześcijanin, który umiera dla grzechu rzeczywiście zstępuje do grobu, aby razem z Nim zmartwychwstać do nowego życia: „Przez chrzest zanurzający nas w śmierci zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca” (Rz 6,4).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)