I  NIEDZIELA  WIELKIEGO  POSTU

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i młodzież

Pustynia i czas łaski

„Czterdzieści dni przebył na pustyni, kuszony przez szatana. Żył tam wśród zwierząt, aniołowie zaś usługiwali Mu. Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. (Mk 1,12-15)

Jak co roku w Wielkim Poście Bóg zaprasza nas do doświadczania Jego obecności poprzez modlitwę i nawrócenie. Jesteśmy zaproszeni na pustynię, by tam otworzyć serce dla Pana. Pan Jezus ostrzegał nas przed podejmowaniem pokuty dla niewłaściwego efektu, czy na pokaz. Powinniśmy raczej zatroszczyć się o to, by nasze serca były żyzną glebą dla Ducha Świętego, a wtedy On sam będzie przemieniał nas w sposób nadprzyrodzony, "w ukryciu".

Pustynia to miejsce ekstremalne, gdzie jesteśmy dobrze widoczni. Pokazuje jasno jacy naprawdę jesteśmy. Tu nie można się schować, ani udawać kogoś innego. Spróbuj wybrać się na taką pustynie: odstaw TV, radio, Internet chociaż na jeden dzień. Zastąp tę pustkę lekturą Biblii, modlitwą oraz poświęć trochę czasu bliźniemu. Zobaczysz jak jest to trudne. Jak bardzo będzie "komuś" zależało, abyś nie był w ciszy. Bo właśnie w chwilach ciszy i prawdziwej samotności stajemy odważnie twarzą w twarz z Bogiem i przed samym sobą. Nie możemy być szczerzy wobec Boga, nie będąc najpierw szczerymi wobec siebie.

Nie spotkamy Boga, jeżeli będziemy ulegać pokusie ucieczki – ucieczki przed sobą i własnym życiem. Człowiek, który boi się siebie, będzie bał się stanąć w samotności przed Bogiem. A przecież  Bóg nie chce nas upokorzyć lecz chce nam pokazać drogę przemiany lub wyjścia z naszych trudnych sytuacji.

Opracował: ks. Piotr