Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

„JEZUS CHRYSTUS UMĘCZON POD PONCKIM PIŁATEM
UKRZYŻOWAN, UMARŁ I POGRZEBION”

1. Jezus i Izrael.

Publiczna misja Jezusa z Nazaretu była różnie interpretowana przez odbiorców. Z powodu Jego działań (wypędzanie złych duchów, odpuszczanie grzechów, uzdrawianie w szabat, kontakty z celnikami i grzesznikami) nieprzychylnie nastawieni ludzie podejrzewali, że Jezus był opętany. Oskarżali Go o bluźnierstwo i przestępstwa religijne, które Prawo karało śmiercią przez ukamienowanie. Wiele czynów i słów Jezusa było więc „znakiem sprzeciwu” (Łk 2, 34) głównie dla autorytetów religijnych, których Ewangelia św. Jana nazywa „Żydami”.

Stosunki Jezusa z faryzeuszami nie miały jedynie charakteru sporów. Jezus bowiem wiele razy jadał u faryzeuszów (por. Łk 7,36; 14,1), potwierdza również głoszoną przez nich naukę na temat zmartwychwstania umarłych (por. Mt 22,23-24).

W oczach wielu w Izraelu Jezus sprawiał jednak wrażenie przeciwnika podstawowych instytucji narodu wybranego:

• posłuszeństwa wobec Pana,

• centralnego charakteru Świątyni Jerozolimskiej,

• wiary w jednego Boga, w którego chwale nie może mieć udziału żaden człowiek

Jezus i Prawo

Stanowisko Jezusa wobec Prawa zostało jasno sprecyzowane w Kazaniu na Górze: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w Królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w Królestwie niebieskim” (Mt 5, 7-19)

Jezus, Mesjasz Izraela, jako największy w Królestwie niebieskim wypełnił Prawo w sposób doskonały, zgodnie z własnymi słowami. Doskonałe wypełnienie Prawa mogło być jedynie dziełem Boskiego Prawodawcy, narodzonego pod Prawem w osobie Syna (por. Ga 4,4).

Sposób wypełnienia Prawa przez Jezusa wywołał sprzeciw uczonych w Piśmie, ponieważ:

• „uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie” (Mt 7, 28-29)

• wypełnił Prawo dając mu w sposób Boski ostateczną interpretację: „Słyszeliście również, że powiedziano przodkom … A ja wam powiadam” (Mt 5, 33-34). Tym samym Boskim autorytetem Jezus odrzuca pewną „tradycję ludzką” (Mk 7,8) faryzeuszów, którzy uchylają „słowo Boże” (Mk 7,13). W ten właśnie sposób Jezus wypełnia Prawo dotyczące czystości pokarmów: „Nic z tego, co z zewnątrz wchodzi w człowieka, nie może uczynić go nieczystym … Tak uznał wszystkie pokarmy za czyste … Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli” (Mk 7, 18-21). Innym przykładem wypełniania Prawa jest odpoczynek szabatowy, którego – według Jezusa – nie zakłóca służba Bogu i bliźniemu (por. Mt 12,5; Łk 13,15-16; 14,3-4).

Jezus i Świątynia

Tak jak wcześniejsi prorocy, również Jezus okazywał głęboki szacunek dla Świątyni Jerozolimskiej. Został w niej ofiarowany przez Maryję i Józefa w czterdziestym dniu po narodzeniu. Spędził w niej trzy dni jako dwunastoletni chłopiec. Wreszcie w czasie swego życia ukrytego bywał tam – zgodnie z tradycją – co roku na Święto Paschy (por. Łk 2,41), a w czasie publicznej działalności pielgrzymował do świątyni na święta żydowskie (por. J 2,13-14).

Pan Jezus nazywał świątynię mieszkaniem swojego Ojca, domem modlitwy, oburzał się, że jej dziedziniec jest miejscem handlu: „Z domu mego Ojca nie róbcie targowiska! Uczniowie przypomnieli sobie, że napisano: Gorliwość o dom Twój pochłonie mnie [Ps 69,10]” (J 2,16-17).

Przed swoją męką Jezus zapowiedział jednak doszczętne zburzenie świątyni (por. Mt 24, 1-2). Zapowiedział w ten sposób znak czasów ostatecznych, zapoczątkowanych wraz z Jego Paschą (por. Mt 24,3) Proroctwo to było jednak fałszywie zinterpretowane w czasie Jego przesłuchania u najwyższego kapłana.

Jezus nie tylko nie był wrogo nastawiony do świątyni, ale zapłacił nawet podatek świątynny, dołączając się do Piotra, którego uczynił później fundamentem swego przyszłego Kościoła (por. J 2,21). Jego wydanie się na śmierć ukazało wejście historii zbawienia w nową epokę: „Nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca” (J 4,21).

Jezus i wiara Izraela w Boga Jedynego i Zbawiciela

Jezus gorszył faryzeuszów pozytywnym stosunkiem (miłością) do celników i grzeszników. Najbardziej jednak poruszył władze religijne Izraela, gdy odpuszczał grzechy. Odpuszczając bowiem grzechy, Jezus albo bluźnił, ponieważ jako człowiek czynił się równym Bogu (por. J, 5,18; 10,33) albo mówił prawdę, a Jego Osoba uobecniała i objawiała imię Boże (por. J 17,6.26).

Jedynie Boska tożsamość Osoby Jezusa może usprawiedliwić także następujące wymaganie: „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie” (Mt 12, 30), jak również stwierdzenie: „Zanim Abraham stał się, Ja Jestem” (J 8, 58) oraz „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10, 30).

Niektórzy Żydzi widzieli w Nim „człowieka uważającego siebie za Boga” (J 10, 33) i osądzili Go jako bluźniercę ...

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)