Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

MISTERIA PUBLICZNEGO ŻYCIA JEZUSA (2)

Uczestnicząc w misteriach publicznego życia Chrystusa nasze myśli kierujemy na chrzest Jezusa, kuszenie, zapoczątkowanie Królestwa niebieskiego na ziemi (znaki Królestwa Bożego, „Klucze Królestwa", antycypację Królestwa – Przemienienie), drogę Jezusa do Jerozolimy i uroczysty wjazd do tego miasta. Na początku publicznego życia Jezus przyjmuje CHRZEST od Jana. Wówczas Duch Święty zstępuje na Jezusa w postaci gołębicy, a głos z nieba ogłasza: „Ten jest mój Syn umiłowany” (Mt 3, 17). Jest to objawienie się, „Epifania” Jezusa jako Mesjasza Izraela i Syna Bożego. Chrzest był z Jego strony przyjęciem i zapoczątkowaniem posłania Cierpiącego Sługi oraz uprzedzeniem „chrztu” swojej krwawej śmierci (por. Mk 10,38). W ten sposób Jezus poddaje się całkowicie woli Swego Ojca.

Przez chrzest chrześcijanin w sposób sakramentalny upodabnia się do Jezusa: „Mamy pogrzebać się z Chrystusem przez chrzest, by z Nim zmartwychwstać; zstąpmy z Nim, abyśmy z Nim zostali wyniesieni; wznieśmy się z Nim w górę, abyśmy z Nim dostąpili chwały” (św. Grzegorz z Nazjanzu, Orationes, 40, 9 PG 36, 369 B).

Zaraz po przyjęciu chrztu „Duch wyprowadził” Jezusa na pustynię. Jezus pozostaje tam czterdzieści dni w samotności, poszcząc. Na końcu Mistrz poddany zostaje próbie w postaci KUSZENIA przez szatana. Jezus odpiera te ataki, które jakby streszczają w sobie pokusy Adama w raju oraz pokusy Izraela na pustyni. Jezus jest więc nowym Adamem, który pozostaje wierny tam, gdzie pierwszy Adam uległ pokusie oraz doskonale wypełnia powołanie Izraela, w przeciwieństwie do tych, którzy przez czterdzieści lat prorokowali (wystawiali na próbę) Boga na pustyni, przez całkowite posłuszeństwo woli Ojca Jezus jest zwycięzcą diabła.

Kuszenie Jezusa ukazuje, w jaki sposób Syn Boży ma być Mesjaszem wbrew temu, co proponuje Mu szatan i czego oczekują od Mesjasza ludzie (por. Mt 16, 21-23). Kościół co roku jednoczy się z tajemnicą Jezusa na pustyni poprzez czterdzieści dni Wielkiego Postu.

W czas swojej publicznej działalności Pan Jezus głosił „Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1, 14-15). Zgodnie z wolą Ojca zapoczątkował Królestwo niebieskie na ziemi, gromadząc ludzi wokół siebie, jako Syna Bożego. Zgromadzeniem tym jest Kościół, który na ziemi „stanowi zalążek oraz zaczątek tego Królestwa” (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 5). Wszyscy ludzie powołani są do tego Królestwa: „Słowo Pana porównane jest do ziarna, które wsiewa się w rolę; ci co słuchają Go z wiarą i zaliczają się do małej trzódki Chrystusowej, otrzymali już samo Królestwo; własną mocą kiełkuje następnie ziarno i wzrasta aż do żniwa” (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 5).

Królestwo Boże należy do ubogich i maluczkich, których Jezus ogłasza błogosławionymi. Sam utożsamia się z ubogimi (przez dzielenie ich życia) a aktywną miłość do nich czyni warunkiem wejścia do swojego Królestwa. Zaprasza również grzeszników: „Nie przyszedłem aby powołać sprawiedliwych, lecz grzeszników” (Mk 2, 17). Zaprasza ich do nawrócenia, które jest w niebie wielką radością.

Pan Jezus wzywa do wejścia do Królestwa posługując się przypowieściami, które stanowią charakterystyczny sposób Jego nauczania. Przez nie zaprasza na ucztę Królestwa (por. Mt 22, 1-14), ale też wymaga oddania WSZYSTKIEGO, aby zyskać Królestwo. Dla tych, którzy są „poza” (Mk 4, 11) jego nauczanie staje się niejasne (por. Mt 13, 10-15).

Nauczaniu Jezusa towarzyszą liczne znaki i cuda, które ukazują przyjście Królestwa i potwierdzają, że Jezus jest zapowiedzianym Mesjaszem (por. Łk 7, 18-23). Mogą też dawać okazję do „zwątpienia” (Mt 11,6). Nie mają one zaspokajać ciekawości i magicznych pragnień tych, którzy nawet oskarżali Jezusa, że działa mocą złego ducha (por. Mk 3, 22).

Należy zauważyć, że Jezus nie przyszedł po to, by uzdrowić WSZYSTKICIH oraz usunąć WSZELKIE cierpienia na ziemi. Przyszedł przede wszystkim po to, aby wyzwolić ludzi od największej niewoli – niewoli grzechu (por. J 8, 34-36).

Przyjście Królestwa Bożego jest porażką królestwa szatana (por. Mt 12,26) i jest ono ostatecznie utwierdzone przez Krzyż Chrystusa: Regnavit a ligno Deus – „Bóg zakrólował z Krzyża” (hymn Vexilla Regis).

Pan Jezus wybrał Apostołów, aby uczestniczyli w Jego posłaniu. Wśród nich pierwsze miejsce zajmuje Szymon Piotr (por. Mk 3, 16; 9,2). Dzięki objawieniu od Ojca Piotr wyznał: „Ty jesteś Mesjasz Syn Boga Żywego” (Mt 16, 16). Z racji wyznanej wiary otrzymał godność niezachwianej „skały” Kościoła. W ten sposób nasz Pan powierzył mu specjalną władzę: „Tobie dam klucze Królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie” (Mt 16, 19). „Wiązanie i rozwiązywanie” oznacza władzę odpuszczania grzechów, ogłaszania orzeczeń doktrynalnych i podejmowania decyzji dyscyplinarnych w Kościele. Jezus powierzył tę władzę Kościołowi poprzez posługę Apostołów, a w szczególny sposób Piotrowi, któremu powierzył Klucze Królestwa (oznaczające władzę zarządzania domem Bożym).

Począwszy od dnia, w którym Piotr wyznał, że Jezus jest Mesjaszem. Nauczyciel zaczął przygotowywać uczniów do tego, że musi iść do Jerozolimy, aby tam wycierpieć, umrzeć i że trzeciego dnia zmartwychwstanie (por. Mt 16,26).

Piotr protestuje przeciwko tej zapowiedzi, a inni uczniowie nie rozumieją jej (por. Mt 17,23). Jezus odpowiada na te obawy tajemnicą Przemienienia – wydarzeniem na górze Tabor wobec trzech świadków: Piotra, Jakuba i Jana. Jego oblicze i szaty jaśnieją oraz ukazują się Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiają z Nim „o Jego odejściu, którego miał dokonać w Jerozolimie” (Łk 9, 31). Potem okrywa ich obłok i słychać głos z nieba: „To jest Syn mój Wybrany, Jego słuchajcie” (Łk 9, 35).

Jezus ukazał w ten sposób swoją Boską chwałę: „Przemieniłeś się na górze, a Twoi uczniowie, na ile byli do tego zdolni, kontemplowali Twoją chwałę, Chryste Boże, by gdy zobaczą Cię na krzyżu, zrozumieli, że Twoja męka była dobrowolna, i aby głosili światu, że Ty prawdziwie jesteś promieniowaniem Ojca” (Liturgia bizantyjska, Kontakion ze święta Przemienienia).

Przemienienie jest również zapowiedzią chwalebnego przyjścia Chrystusa, „który przekształcił nasze ciało na podobne do swego chwalebnego ciała” (Flp 3, 21).

Gdy zbliżał się czas męki i śmierci, Jezus postanowił udać się do Jerozolimy. Chciał zaznaczyć w ten sposób, że jest gotowy na śmierć. Zmierzając tam mówi: „rzecz niemożliwa, żeby prorok zginął poza Jerozolimą” (Łk 13,33). Gdy widzi przed sobą Jerozolimę, płacze nad tym miastem i wyraża pragnienie: „O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami” (Łk 19, 41-42). Potem następuje mesjański wjazd Jezusa do Jerozolimy, wśród tłumów wołających „Hosanna” (zbaw więc, daj zbawienie) i obwołujący Go Synem Dawida „Raduj się wielce, Córko Syjonu, wołaj radośnie Córo Jeruzalem! Oto Król twój idzie do ciebie, sprawiedliwy i zwycięski. Pokorny – jedzie na osiołku ...” (Za 9,9).

Wjazd Jezusa do Jerozolimy ukazuje przyjście Królestwa, które Jezus idzie wypełnić przez Paschę Swojej Śmierci i Zmartwychwstania. Pamiątką tego wydarzenia jest Niedziela Palmowa, która rozpoczyna Wielki Tydzień.

W jaki sposób Jerozolima przyjmie swego Mesjasza? ...

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)