II  NIEDZIELA  WIELKIEGO  POSTU

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Okres Wielkiego Postu postrzegany jest jako czas bólu, umartwiania, cierpienia, smutku i zakazów. Jednak nie temu ma służyć post. Pan Bóg nie oczekuje od nas posępnych min, braku radości, czy też szukanie powodów do zamartwiania się. Przede wszystkim okres ten ma przypominać nam, jak bardzo Bóg nas umiłował, że z miłości do nas poświecił Samego Siebie. I to jest powód do radości, a nie do smutku.

Okres Wielkiego Postu powinien służyć nam do głębszego zastanowienia się nad sobą i nad swoim życiem, na poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: co mogę zrobić, aby wzrastać w Chrystusie? Czas ten powinien służyć do pracy nad sobą – nad swoimi słabościami lub nad darami, jakimi Bóg nas obdarzył. Warto też skierować swój wzrok na drugiego człowieka, by sprawdzić, czy ktoś w pobliżu nie potrzebuje naszej pomocy. Nie musi być to pomoc materialna, czasami wystarczy uśmiech, modlitwa w jego intencji, miłe słowo, drobny uczynek lub po prostu nasza obecność.

Pewien święty człowiek, przechodząc kiedyś przez miasto, spotkał dziewczynkę w podartym ubranku, która prosiła o jałmużnę.

Zwrócił się wtedy do Boga: - Panie, dlaczego pozwalasz na coś takiego?

Proszę Cię, zrób coś.

Wieczorem w dzienniku telewizyjnym zobaczył mordujących się ludzi,

oczy konających dzieci i ich biedne wycieńczone ciała.

I znów zwrócił się do Boga: - Panie, zobacz ile biedy. Zrób coś!.

Nocą, święty człowiek usłyszał głos Pana, który mówił:

- Zrobiłem już coś: stworzyłem ciebie! (Bruno Ferrero)

Pan Bóg nie stworzył nas dla Siebie lub dla nas samych. Stworzył nas dla drugiego człowieka. Nie po to byśmy się nad innymi rozczulali, a co gorsze obmawiali, lecz po to byśmy się nawzajem wspierali.

Blanka