Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WYZNANIE WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ 

„... I W JEZUSA CHRYSTUSA, SYNA JEGO JEDYNEGO, PANA NASZEGO”

„Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo” (Ga 4, 4-5)

            „Wierzymy i wyznajemy, że Jezus z Nazaretu, urodzony jako Żyd z córki Izraela w Betlejem, w czasach która Heroda Wielkiego i cezara Augusta I, z zawodu cieśla, który umarł ukrzyżowany w Jerozolimie za czasów namiestnika Poncjusza Piłata, w czasie rządów cezara Tyberiusza, jest odwiecznym Synem Bożym, który stał się człowiekiem. Wierzymy, że «od Boga wyszedł» (J 13, 3),  «z nieba zstąpił» (J 3, 13; 6, 33), «przyszedł w ciele» (1 J 4, 2), ponieważ «słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy … Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali – łaskę po łasce» (J 1, 14.16).

            Przekazywanie wiary chrześcijańskiej jest przede wszystkim głoszeniem Jezusa Chrystusa. Skład Apostolski przedstawia nam główne tytuły Jezusa: Chrystus, Syn Boży, Pan.

            JEZUS w języku hebrajskim oznacza „Bóg zbawia”. Imię to wyraża zarówno tożsamość jak i posłanie zbawienia świata. W Dziejach Apostolskich czytamy, że „... nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4, 12).

            Każdy z nas może wzywać imienia Bożego. Arcykapłan raz w roku wzywał imienia Boga Zbawiciela dla wynagrodzenia za grzechy Izraela, po pokropieniu przebłagalni w Miejscu Najświętszym krwią ofiary. A św. Paweł mówi o Jezusie: „Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego Krwi” (Rz 3, 25).

            Apostołowie również wzywali imienia Jezus dokonując w Jego imię cudów (por. Mk 16, 17) oraz wyrzucając złe duchy (por. Dz 16, 16-18; 19, 13-16).

            Imię Jezus zajmuje centralne miejsce modlitwy chrześcijańskiej. Wszystkie modlitwy liturgiczne kończą się formułą; „Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”. W modlitwie „Zdrowaś Maryjo” są słowa: „i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus”.

            Wielu chrześcijan nawet umiera z imieniem Jezus na ustach, tak jak św. Joanna d'Arc.

            CHRYSTUS jest greckim tłumaczeniem hebrajskiego pojęcia „Mesjasz”, które oznacza „namaszczony”. Pojęcie to stało się imieniem własnym Jezusa, ponieważ wypełnił on doskonale posłanie, które pojęcie to oznacza.

            W Izraelu namaszczano w imię Boże tych, którzy zostali konsekrowani przez Boga do zleconej przez Niego misji (np. królowie, kapłoni, rzadziej prorocy). Takim „namaszczonym” miał być właśnie oczekiwany Mesjasz, który miał pełnić potrójną funkcję: kapłana, proroka i króla. Narodziny obiecanego Mesjasza ogłosił pasterzom anioł wskazując na małego Jezusa: „Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan” (Łk 2, 11).

            Konsekracja mesjańska Jezusa ukazuje jego Boskie posłanie. „Na to zresztą wskazuje samo Jego imię, ponieważ w imieniu Chrystusa kryje się Ten, który namaścił, Ten, który został namaszczony, i samo namaszczenie, którym został namaszczony. Tym, który namaścił, jest Ojciec; Tym, który został namaszczony, jest Syn; a został namaszczony w Duchu, który jest namaszczeniem” (św. Ireneusz, Adversus haereses, III, 18, 3).

            Konsekracja mesjańska Jezusa objawiła się w czasie chrztu udzielonego Mu przez Jana, gdy  „Bóg namaścił (Go) Duchem Świętym i mocą” (Dz 10, 38). Wyznanie wiary Piotra, który uznał w swoim Mistrzu Mesjasza, skłoniła Jezusa do odsłonięcia treści swojego mesjańskiego królowania poprzez zapowiedź swojej bliskiej męki i śmierci (por. Mt 16, 16-23). Ale po Jego zmartwychwstaniu Jego królowanie mesjańskie zostało ogłoszone przez Piotra wobec ludu Bożego: „Niech cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem i Mesjaszem” (Dz 2, 36).

 (na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)