III  NIEDZIELA  ZWYKŁA   

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Wartość jedności

Liturgia słowa trzeciej niedzieli zwykłej skupia się na rozważaniu wartości jedności. Pierwsze czytanie z Księgi Nehemiasza przedstawia lud zebrany na słuchaniu Prawa Bożego odczytywanego w zgromadzeniu. Owo czytanie było bardzo ważne dla słuchaczy, którzy nie tylko słuchali, ale też rozumieli czytanie. Ten dzień był dla nich święty, bo przyniósł im radość w Panu.

Z kolei święty Paweł w liście do Koryntian porównuje jedność do ciała, które składa się z wielu członków, które, choć tak bardzo różne, razem tworzą harmonijną całość i nie mogą egzystować bez siebie. To porównanie jest bardzo ważne, ponieważ podkreśla, że można budować jedność bez ograniczania siebie wzajemnie i bez oczekiwań, że trzeba upodabniać się do siebie. To właśnie w różnorodności tkwi siła i moc jedności.

W dniach 18-25 stycznia przeżywamy też tydzień modlitw o jedność chrześcijan, mający już ponad stuletnią tradycję i będący cyklicznym świętem ekumenizmu. W tym roku obchodzimy go pod hasłem Zobaczyliśmy Jego gwiazdę na wschodzie i przyszliśmy oddać Mu pokłon (Mt 2,2). Oto Mędrcy z obcego kraju przybyli powitać Króla, który narodził się w Betlejem. Byli zapewne inaczej ubrani, reprezentowali inną kulturę i obyczaje, ale przybywając do stajenki i kłaniając się Dziecięciu zjednoczyli się z Jego Rodzicami i pasterzami w radości i adoracji Króla na świecie.

Warto zastanowić się, jak budować i pielęgnować jedność. Najlepiej zacząć od siebie. Dobrze jest zastanowić się, czy akceptujemy siebietakimi, jakimi jesteśmy. Wielu z nas próbuje zmieniać się nie dla Boga, ale dla dorównania własnym oczekiwaniom. Dobrze jest najpierw poznać Chrystusa. Przyjąć Jego jako naszego Pana i Zbawiciela. I wraz z Nim popatrzeć na siebie i pokochać, bo przecież Chrystus kocha nas tu i teraz, takimi, jakimi jesteśmy, a nie takimi jakimi byśmy chcieli być. Dopiero razem z Nim będziemy potrafili budować jedność z samym sobą, bo prawda o człowieku jest taka, że jest on świątynią Ducha Świętego, czyli człowiekiem w nieustannej relacji z Bogiem. Najlepszym urzeczywistnieniem tej relacji jest zjednoczenie z Chrystusem w Komunii Świętej, kiedy to Jego Ciało i Krew łączy się z naszym, stanowiąc jedność. Taka relacja pozwala nam na otwarcie się na budowanie jedności z drugim człowiekiem, a patrząc szerzej, z całym Kościołem, bo jest oparta na zjednoczeniu z Panem Jezusem jako jego Głową.

Skoro wiemy, że Pan Jezus nas kocha nauczymy się kochać samych siebie, będziemy zdolni do pokochania innych ludzi  potrafiąc zaakceptować ich inność. Warto szanować drugiego człowieka i kochać go właśnie w jego inności. Brak akceptacji rodzi niewolę, godzi w czyjąś wolność i godność. Wzajemne zrozumienie, cierpliwość, umiejętność dostrzegania w kimś Chrystusa, wiara w kogoś, krzewienie nadziei, wzrost w miłości i prawdzie to narzędzia działania, które wnoszą w życie ludzi wokół nas atmosferę akceptacji i radości, a tym samym przyczyniają się do lepszej pracy i wnoszenia większego wkładu w budowanie Ciała Chrystusa, którym jest Kościół Święty. Święty Paweł poucza nas dziś, żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem dodając, że gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki, a gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współradują się wszystkie członki. Oznacza to, że każdy z nas wnosi coś do całej wspólnoty i nasze czyny  nie są tylko  naszą prywatną sprawą, ale każdy z nich  odbija się na wszystkich jej członkach. Warto więc okazywać troskę i poszanowanie, szukać wspólnych wartości i je pomnażać, cenić różnice między sobą bo to wszystko ubogaca nas i prowadzi do jedności.

Budujmy więc na fundamencie miłości, którym jest sam Jezus Chrystus i na jedności w Trójcy Świętej.

Maria