III  NIEDZIELA   ADWENTU

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Prorok Adwentu

W okresie Adwentu liturgia słowa skupia się na Janie Chrzcicielu, który został posłany, żeby „zaświadczyć o światłości”, (J 1,7). Współcześni Janowi mieszkańcy Ziemi Świętej na pewno uważali go za niezwykłego człowieka, ponieważ radzili się go, co powinni czynić oraz „snuli domysły w swoich sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem”(Łk 3, 15). Jednakże Jan wyraźnie dał im do zrozumienia, że jego rolą było głoszenie chrztu nawrócenia dla odpuszczenia grzechów według dużo wcześniejszej zapowiedzi proroka Izajasza: „Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego!” (Łk 3,4).

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia kilka wskazań Jana odnośnie wspomnianego wyżej prostego pytania współczesnych mu ludzi – „Nauczycielu, co mamy czynić?” W odpowiedzi na nie jest mowa o dzieleniu się żywnością i odzieniem, wskazanie dla celników, żeby nie pobierali więcej niż należy, jak również o nie wyzyskiwaniu i nie uciskaniu ludzi przez żołnierzy. Ale Jan nie tylko mówił o tym, że trzeba przyjąć chrzest nawrócenia oraz zmienić swoje życie. Jego zadaniem było wskazanie kogoś mocniejszego od niego, czyli Mesjasza.

Dzisiaj, słuchając przesłania Jana jako proroka Adwentu, możemy wiele jego słów oraz czynów rozważyć w kontekście naszych czasów i odnieść je do swojego własnego życia, zarówno wspólnotowego, społecznego jak i prywatnego. Każdy z nas potrzebuje nawrócenia. Przecież tak często schodzimy lub zbaczamy z Bożej drogi i słuchamy innych bogów, a raczej swoich bożków. Warto na nowo zadać Janowi pytanie, co powinniśmy czynić i jak żyć, żeby przygotować się na spotkanie z Mesjaszem. Tak naprawdę Adwent trwa cały czas, bo wciąż czekamy na powtórne przyjście Chrystusa i dobrze jest być na to przygotowanym. Wskazania Jana dane ludziom nad Jordanem są jak najbardziej aktualne dzisiaj. Warto dzielić się chlebem, dobrym słowem, nadzieją, czy starać się więcej kochać, a mniej oczekiwać od innych. Można iść nawet dalej i po prostu starać się też być prorokiem Adwentu dla ludzi wokół siebie właśnie w duchu Jana, czyli przygotowywać drogę Panu. Mamy do tego wiele okazji w życiu. Można włączyć się do pomocy w parafii, częściej uczestniczyć w nabożeństwach, dzielić się swoją wiarą z innymi czy służyć dobrą radą tym, którzy jej potrzebują. Prostować ścieżki Pana u innych to przede wszystkim wyprostować je u siebie samych, czyli iść za radą Jana i po prostu nawrócić się. Prawdziwe nawrócenie jest źródłem przemiany naszych serc, żeby było w nich więcej miejsca i miłości dla Boga, bliźniego i samego siebie, a coraz mniej dla własnych potrzeb.

Zatrzymajmy się więc na chwilę nad Jordanem i posłuchajmy słów Jana. Może odnajdziemy w nich wskazania, które naprowadzą nas na drogę owocnego oczekiwania na przyjście Pana Jezusa, w którym nie zabraknie ciszy pustyni, ale też aktywności w działaniu. Niech nasze oczekiwanie nie będzie bierne, ale pełne słuchania i działania w taki sposób, żeby nie zabrakło w nim radości w Panu.

Maria