XXXII  NIEDZIELA   ZWYKŁA

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Papieska Intencja Apostolstwa Modlitwy

   Módlmy się, aby osoby cierpiące na depresję albo burnout znajdowały u wszystkich wsparcie i światło, otwierające na życie.

Woda Święcona

Do napisania tej refleksji zainspirowało mnie zasłyszane przed kościołem pytanie: „ Po co właściwie woda święcona, dlaczego mam się nią przeżegnać?”. No właśnie, dlaczego?

Woda święcona jest sakramentalium. To znaczy, że nie jest sakramentem, ale jest świętym znakiem, przez który „…na podobieństwo sakramentów są oznaczone i utrzymywane za wstawiennictwem Kościoła skutki, zwłaszcza duchowe. Kto je przyjmuje z wiarą, dostępuje ich zbawiennych skutków” (KPK nr 1166). Zatem sakramentalia odnoszą tym silniejszy skutek duchowy im mocniejsza jest wiara.

Zwykła woda zyskuje właściwości uświęcenia przez obrzęd błogosławieństwa. Woda święcona jest tak naprawdę wodą błogosławioną.

Błogosławieństwa wody może dokonać w każdej chwili kapłan, wypowiadając krótką modlitwę, ale uroczysty obrzęd błogosławieństwa wody ma miejsce podczas Wigilii Paschalnej w czasie liturgii chrzcielnej. Śpiewana jest wtedy litania do Wszystkich Świętych. Później celebrans zanurza paschał w naczyniu z wodą odmawiając modlitwę.

Wiara w oczyszczającą moc wody była znana już w Starym Testamencie. Pan Jezus podczas chrztu w Jordanie nadał symbolice obmywania wodą głębsze znaczenie, tym skuteczniejsze im większa jest wiara.

Miejsca, w którym używamy wody święconej możemy podzielić umownie na związane z czynnościami liturgicznymi oraz na użytek prywatny. Woda święcona jest używana przede wszystkim podczas chrztu świętego. Kapłan może w miejsce aktu pokutnego dokonać pokropienia wiernych – obrzęd zwany aspersją (z łaciny aspere oznacza pokropić). Kapłan używa również wody święconej do poświęcenia domów, mieszkań, co tak dobrze znamy z wizyt duszpasterskich. Wody święconej używa się też do święcenia dewocjonaliów, pokarmów np. w czasie „święconki”, czy też pojazdów we wspomnienie św. Krzysztofa – patrona kierowców. Używając wody święconej można wyznać przynależność do Chrystusa, walczyć ze złem, a nawet uzyskać odpust.

Wody święconej używamy też, kiedy wchodzimy do kościoła i zanurzamy palce w kropielnicy wypełnionej nią. Następnie tymi palcami robimy znak krzyża na pamiątkę naszego chrztu świętego i włączenia do wspólnoty Kościoła. Uczyniony znak krzyża jest znakiem przynależności do Chrystusa.

W wykazie odpustów zupełnych i cząstkowych podanych przez Penitencjarię Apostolską 29 czerwca 1969 roku możemy przeczytać w nr 55: Pobożne przeżegnanie się i wypowiedzenie słów: W imię Ojca, Syna i Ducha Świętego. Amen – odpust cząstkowy.

O skuteczności wody święconej używanej z głęboką wiarą w moc łaski Boga wspomina też św. Teresa z Avila: „Wiele razy doświadczyłam, że nie ma rzeczy, przed która demony (złe duchy) bardziej uciekają, aby już nie powrócić. Wielka musi być moc wody święconej”.

Kropielnice zatem można nazwać naczyniami łaski.

W starych kościołach często mają kształt muszli (u nas w małym kościele również) co tradycja wiąże z faktem używania przez św. Jana Chrzciciela muszli, kiedy chrzcił w Jordanie. Na wielu starych obrazach św. Jan chrzci Pana Jezusa używając muszli.

Woda święcona to nie magia. Jest znakiem Bożej obecności, chroni przed złem i działaniem szatana i jest zewnętrznym wyznaniem wiary. Działa tak tylko dlatego, że poprzedziła ja nasza wiara w Boga i Jego łaskę. Może warto wrócić do naszych kropielniczek domowych, w celu korzystania z wody święconej na co dzień.

Maria Bernadeta