XXV  NIEDZIELA   ZWYKŁA

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Zaufanie

„Oto Bóg mi dopomaga, Pan podtrzymuje me życie”(Ps 54, 6)

Powyższe słowa psalmu, który jest częścią dzisiejszej liturgii słowa obrazują to, co odczuwa człowiek, który obdarza swojego Stwórcę zaufaniem. Człowiek wierzący to nie tylko ten, który wierzy w Boga, ale który przede wszystkim wierzy Bogu.

Obecnie tak trudno nam zaufać drugiemu człowiekowi, ponieważ wciąż musimy uważać, żeby ktoś nas nie oszukał, nie skrzywdził czy nie zwodził. Często słyszymy o tym, że ludzie podszywają się pod pracowników banków, żeby wyłudzić dane osobowe. Środki masowego przekazu wciąż przekazują informacje o konkretnych czynach ludzi, które są źródłem niepokoju czy lęku. Często słyszymy o tym, że ludzie podszywają się pod pracowników różnych instytucji, żeby wyłudzić dane osobowe lub znęcają się w różny sposób nad słabszymi od siebie. Jednym słowem niejednokrotnie doświadczamy braku miłości, a co gorsza nienawiści i związanych z tym konsekwencjami. Nic więc dziwnego, że stopniowo tracimy zaufanie. Taką postawę nieufności przenosimy potem na samego Boga, którego obwiniamy za to, co czynią ludzie. Dlatego tak ważną rzeczą jest odbudowywanie wiary w człowieka, jako Bożego stworzenia, ale żeby móc ją odbudować dobrze jest zacząć od zaufania do siebie samego. Tu z pomocą przychodzi nam Święty Jakub Apostoł, który w swoim liście zauważa, że „gdzie zazdrość i żądza sporu, tam też bezład i wszelki występek”. Potem przeciwstawia taką postawę mądrości, którą obdarza wspaniałymi określeniami, takimi jak czysta, skłonna do zgody, ustępliwa, posłuszna, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, wolna od względów ludzkich i obłudy. Te wskazówki pokazują nam drogę do przemiany samego siebie tak, żeby nauczyć się miłować siebie i bliźniego oraz odbudować na nowo naszą relację z Bogiem jako tym, który nie ma żadnych wad i jest doskonały. Jeśli uwierzymy, że Bóg jest naprawdę pełną Miłością, nie będziemy przypisywać mu ludzkich cech i słabości, czyli zaczniemy mu naprawdę ufać. Zaufanie do Boga jest podstawą, fundamentem, z którego zaczniemy czerpać siłę i moc, aby upodabniać się do Niego. W ten sposób zaczniemy patrzeć na siebie inaczej, a potem nauczymy się dostrzegać dobro w osobach wokół nas.

Jak zaufać Bogu, którego nawet nie widzimy, skoro trudno zaufać Jego stworzeniom, które widzimy?

Musimy zdać sobie przede wszystkim sprawę z tego, że zaufanie oparte jest na poznaniu i doświadczeniu. Gdy poznamy człowieka, u którego widzimy dobre owoce w postaci okazywania życzliwości, współczucia, chęci pomocy i oddania, stopniowo nabieramy pewności, że taki człowiek nas nie skrzywdzi i …. po prostu obdarzamy go zaufaniem. Opieramy się tutaj na doświadczeniu poznania i obcowania z tym człowiekiem. Tak samo jest z Bogiem. Gdy wejdziemy z nim w osobową relację, gdy zadamy sobie trud poznania go poprzez relacje Apostołów, proroków, czy patriarchów, nauczymy się dobrze modlić, to na pewno Bóg pozwoli nam się poznać – jednym słowem doświadczymy więzi z Nim jako naszym Stworzycielem, Ojcem, Wybawicielem, Zbawicielem, Wyzwolicielem, jako pełnią Miłości i jedności w Trzech Osobach. Ubogaceni takim poznaniem nauczymy się budować relacje miłości i jedności z drugim człowiekiem na fundamencie zjednoczenia z Bogiem. Wtedy już nie będzie w naszym życiu miejsca na wspomnianą uprzednio zazdrość i bezład, ale nauczymy się żyć w mądrości.

Warto zaufać Bogu, bo tylko On potrafi nas przemienić i pomóc nam budować lepszy świat według Jego woli.

Panie, naucz nas być ostatnimi i sługami wszystkich, żeby tak naprawdę być pierwszymi. 

Maria