XXIV  NIEDZIELA   ZWYKŁA

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Wartość cierpienia

Liturgia słowa dzisiejszej niedzieli, jako pierwszego dnia tygodnia, wprowadza nas w tajemnicę cierpienia. Prorok Izajasz przedstawia Mesjasza, który dobrowolnie zgadza się na owo cierpienie poprzez zapowiedź podania grzbietu bijącym oraz nie zasłaniania twarzy przed zniewagami i opluciem. Taka postawa wydaje się nam nie do przyjęcia, a nawet jest dla nas formą słabości charakteru, braku odwagi przeciwstawienia się, czy też braku asertywności.

Jednakże prorok podkreśla, że Sługa Jahwe to człowiek, którego wspomaga Pan Bóg i to On sam go uniewinni. Taka właśnie świadomość przynależności do Boga była dla Pana Jezusa motorem działania, źródłem odwagi oraz pewności ostatecznego zwycięstwa.

Pan Jezus wielokrotnie powtarzał swoim uczniom, że będzie cierpiał i że musi się tak stać. Podkreślał też, że nikt Mu nie każe cierpieć, ale to On sam decyduje się na podjęcie wyzwania przyjęcia tego cierpienia. Mówił tu konkretnie o swojej śmierci. Należy zauważyć, że Apostołowie niechętnie słuchali tych zapowiedzi, ponieważ one zupełnie nie pasowały do ich wyobrażeń o Mesjaszu i Jego zadaniu dla świata. Widzieli w nim przecież silnego przywódcę, wyzwoliciela narodu z grzechu, a może nawet spod okupacji Rzymian! Słynne wyznanie Piotra „Ty jesteś Mesjasz” wskazywało na takie oczekiwania uczniów. Nic więc dziwnego, że po słowach pouczenia Pana Jezusa o odrzuceniu, cierpieniu i zabiciu ów uczeń zaczął upominać swojego Nauczyciela, co spotkało się z radykalną reakcją Mistrza, który nazwał go szatanem i zgromił wyrzutami, że myśli po ludzku, a nie po Bożemu.

Powyższa postawa wobec cierpienia cechuje dzisiaj każdego z nas. Chcemy przecież żyć godnie i cieszyć się każdą chwilą. Zaspokajamy swoje potrzeby w różny sposób i nie zawsze poprzez dobre uczynki. Mamy wrażenie, że szczęście zapewnimy sobie poprzez dobra, które posiadamy lub chcemy posiadać. Często jest tak, że swoje szczęście utożsamiamy tylko z dobrym samopoczuciem i spełnianiem pragnień. Tymczasem Pan Jezus proponuje coś zupełnie innego. On pragnie, żebyśmy poszli za Nim biorąc swój krzyż i naśladując Go poprzez zaparcie się samego siebie. Te słowa wydają się być bardzo trudne. Zadajemy sobie pytanie, czy naprawdę Bóg chce, żebyśmy cierpieli, bo przecież stworzył nas, żebyśmy byli szczęśliwi. A tu Pan Jezus mówi, że kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci je z powodu Jego i Ewangelii zachowa je.

Żeby dobrze zrozumieć powyższe słowa wystarczy sięgnąć po klucz, którym jest tzw. wartość cierpienia. Tu należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, że cierpienie nie jest celem naszego życia, tylko narzędziem do celu. W przypadku Pana Jezusa celem było zmartwychwstanie i zapewnienie nam miejsca w niebie na wieczność, a męka i śmierć na krzyżu była narzędziem, drogą do tego celu. Spojrzenie na cierpienie z tej perspektywy uczy nas, że szczęście to nie jest zapewnianie sobie chwilowych przyjemności, bo takie szczęście nie jest trwałe – szybko znudzimy się nim i chcemy więcej i więcej. Szczęście to zapewnienie sobie stałej przynależności do Stwórcy, bo tylko On jest w stanie zapewnić nam poczucie radości, która nie przemija.

Warto zagłębić się więc w liturgię słowa tego tygodnia i przejść razem z Panem Jezusem przez dzisiejszą radość beatyfikacji naszych rodaków, kard. Stefana Wyszyńskiego i matki Elżbiety Czackiej, którzy bardzo dobrze rozumieli wartość cierpienia, potem Święto Podwyższenia Krzyża Świętego we wtorek czy też Wspomnienie NMP Bolesnej w środę i dostrzec to, co pokazuje nam Bóg.

Panie, naucz nas chodzić Twoimi, a nie swoimi drogami...

Maria