Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Duch Święty

Gdy mówimy lub myślimy o Bogu bardzo często stawiamy sobie przed oczy Pana Jezusa, jako Osobę, która przyszła od Ojca, objawiła nam Ojca oraz poniosła ofiarę za nasze grzechy. Człowiek doświadczył obecności Mesjasza w sposób fizyczny, namacalny oraz otrzymał od Niego tak wiele, że łatwiej mu zbudować sobie relację z Nim, ponieważ jest ona oparta na postrzeganiu Go jako Osoby podobnej do siebie, jako że Pan Jezus objawił się światu w ludzkiej postaci. Jednakże Jego nauka zmierzała z jednej strony do pokazania nam Ojca, który jest miłością, a z drugiej strony przygotowywała nas do doświadczenia poznania Pocieszyciela, Ducha Świętego, którego nam obiecał. Od momentu Zesłania Ducha Świętego Kościół doświadcza Jego obecności na przeróżne sposoby. Dziś próbujemy Go sobie wyobrazić jako gołębicę, światło, wiatr lub wspomniane w dzisiejszym czytaniu języki ognia. Jednakże najlepiej wyobrazić Go sobie jako Tego, którym On naprawdę jest, a mianowicie Osobę będącą w pełnej jedności z Ojcem i Synem. Ale jak to zrobić?

W zasadzie już zrobiliśmy to przyjmując Go poprzez sakrament bierzmowania. Tylko nie zawsze zdajemy sobie sprawę z Jego obecności, a nawet może zapomnieliśmy o Nim. Dlatego warto odnowić tę relację, czyli zaprosić Go na nowo do naszych serc. Warto też sięgnąć do kart Pisma Świętego i jeszcze raz przeczytać sobie, co Pan Jezus o Nim mówił, jak Go przedstawił, a potem jak Apostołowie korzystali z Jego obecności pośród rodzącego się Kościoła. Ten niewielki trud wgłębienia się w lekturę Pisma Świętego na pewno będzie źródłem wielu dobrodziejstw w naszym życiu, wśród których bardzo znaczącym będzie poznanie Go i zażyłość z Nim. Taka relacja na pewno zmieni nasze życie, ponieważ odkryjemy Jego dary, zaczniemy bardziej rozumieć wiarę i przynosić owoce poprzez służbę Bogu, drugiemu człowiekowi oraz niewątpliwie samemu sobie.

Duch Święty został nazwany przez Pana Jezusa Duchem Prawdy, a więc przy Nim nauczymy się żyć w prawdzie, co doprowadzi nas do prawdziwej wolności. Warto się też zastanowić, jak i czy służymy darami Ducha Świętego ku budowaniu jedności i wzrastaniu w miłości Bożej. Każdy z nas został obdarowany tak samo, jak niegdyś Apostołowie, ponieważ to właśnie my kontynuujemy ich misję budowania Królestwa Bożego na ziemi. To jest bardzo ważne zadanie, które ubogaca nie tylko świat wokół nas, ale też nasze wnętrza. Żeby rozpoznać dary Ducha trzeba po prostu zacząć działać, służyć nimi czyli wiarę wcielać w życie. To nam pomoże uwolnić się od życia w niewoli grzechu.

Święty Paweł w liście do Galatów słusznie zauważył, że ciało dąży do czegoś innego niż duch i „stąd nie ma między nimi zgody”. Wymienia też, jakie to niechwalebne uczynki rodzą się z ciała, a więc na przykład nierząd, nienawiść, zawiść, pogoń za zaszczytami, hulanki i wiele innych. Jakże często doświadczamy potem trudnych i wprawiających w niewolę skutków życia według żądzy ciała. Jednakże potem Paweł przedstawia owoce Ducha takie jak miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, łagodność, opanowanie. Któż z nas nie chciałby doświadczyć tych wszystkich owoców w swoim życiu tak na stałe!

Dlatego warto zaprosić Ducha Świętego, poznać Go, doświadczyć Jego działania w nas, rozmawiać z Nim, czyli po prostu pozwolić Mu się prowadzić. A idąc z Nim przez świat dobrze jest dzielić się owocami Jego działania z bliźnimi.

Duchu Święty, przyjdź!

Maria