Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Nasze wyzwania

Dzisiejsza Ewangelia oznajmia, że po rozmowie z Apostołami „Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga”. Owa rozmowa to polecenie głoszenia Dobrej Nowiny całemu światu. Jakże wielkie to wyzwanie! Zaraz po tym wskazaniu ich Mistrz zniknął im z oczu i pozornie zostawił ich samych z misją, która być może początkowo wydawała się im nie do wykonania.

Każdy z nas podejmuje różne wyzwania czy to w życiu zawodowym, prywatnym, czy religijnym. Często jest tak, że nasze działania są w sprzeczności ze sobą i to tylko dlatego, że mamy tendencję do rozdzielania życia zawodowego od prywatnego, a co więcej nasze życie religijne też stanowi jakby odrębną rzeczywistość. Tymczasem człowiek jest jednością i wszystkie powyższe aspekty naszego życia powinny współdziałać ze sobą, uzupełniać się, żeby móc tworzyć coś konkretnego, czyli przynosić dobre owoce naszych działań. Ta jedność jest bardzo często cytowana w Piśmie Świętym, choćby w dzisiejszym drugim czytaniu: „Jedno jest Ciało i jeden Duch”. Jest również mowa o jednej nadziei, jednym Panu, jednej wierze, jednym chrzcie i jednym Bogu. Te słowa wskazują, że należy dążyć do jedności zarówno ze sobą samym, jak i z drugim człowiekiem, a co najważniejsze, czerpać tę jedność będąc zakorzenionym w Bogu, który sam jest jednością.

Wracając do Apostołów pozostawionych z wielkim wyzwaniem głoszenia Ewangelii całemu światu warto zauważyć, że owo wyzwanie nie było tylko samym poleceniem wykonania go, ale zostało przedstawione wraz ze wskazówkami i obietnicami, które pomagały uczniom wdrażać swoją misję w życie. Pierwszą z nich była obietnica zbawienia dla tych, którzy przez ręce Apostołów przyjmą chrzest. Kolejną była obietnica nieustannego potwierdzania nauki towarzyszącymi jej znakami – czyli uzdrawianie, wyrzucanie złych duchów, mówienie językami. To się działo na oczach Apostołów oraz katechumenów i wspierało ich w tej trudnej misji. Było to możliwe dzięki zesłaniu Ducha Świętego, w którego mocy można było działać i budować.

Obecnie my zbieramy owoce ich posługi oraz podejmujemy to samo wyzwanie bycia Apostołami Chrystusa. jak pierwsi chrześcijanie, my również otrzymaliśmy Ducha Świętego, w którym możemy podjąć się wielu wyzwań. Żeby to zrobić warto docenić wszystkie Jego dary, czyli przyjąć je i nimi służyć. Dobrze jest najpierw zanurzyć się w Bogu na nowo, oddać mu siebie i po prostu zapytać Go, w jakie dary nas wyposażył. Święty Paweł wspomina dzisiaj między innymi o byciu apostołami, prorokami, pasterzami, nauczycielami tak, żeby w różnorodności działań uzupełniać się i budować jedność, żeby dojść do „pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa”. Tak więc jesteśmy powołani, żeby rozpoznać, pielęgnować i służyć darami Ducha Świętego według zamysłu Boga, który może w ten sposób w nas przez nas działać dla dobra wspólnoty wiernych i całego świata.

Panie, uzdolnij nas do podejmowania wyzwań według Twojej woli z odwagą i radością.

Maria