IV  NIEDZIELA  WIELKANOCNA

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Dobry Pasterz

Pan Jezus często mówił do swego ludu w przypowieściach. Używał różnych scen i zjawisk z życia codziennego, żeby nauczać poprzez porównania i przykłady. Były one z jednej strony jasne i przejrzyste, ponieważ pokazywały rzeczywistość od strony praktycznej, a z drugiej mogły wydawać się niezrozumiałe, jeśli nie były wyjaśniane. I tak Królestwo niebieskie było porównywane do drogocennej perły, do winnicy, do siewcy, a nawet do panien, które wyszły na spotkanie pana młodego. Owe przypowieści często rysują obraz gospodarza, czy siewcy, który dogląda swojego pola lub winnicy oraz opisują zachowanie robotników, czy panien jako pewnej postawy posłuszeństwa, roztropności i mądrości w przeciwieństwie do rozwiązłości, braku rozsądku czy nieposłuszeństwa wobec swojego pana. W ten sposób Pan Jezus pokazał dwie postawy wobec prawdy o Królestwie, które – jak sam powiedział – nie jest z tego świata, ale jest pośród nas.

Mówiąc o tym Królestwie, Pan Jezus przedstawił również relacje, jakie łączą gospodarza lub pana z jego robotnikami. Ta relacja przede wszystkim opierała się na zaufaniu robotnikom oraz cierpliwości. Również w dzisiejszej liturgii słowa Chrystus porównuje Boga do kogoś, kto nie był obcy ludziom żyjącym w Izraelu. Chodzi tu o pasterza w relacji do swoich owiec. Jest to prosta relacja, która nazywa się miłością. Owa miłość wyraża się w tym, że Pan Jezus nazywa siebie Dobrym Pasterzem, który oddaje życie za swoje owce zgodnie z nakazem otrzymanym od Ojca. Kolejnym atrybutem Dobrego Pasterza jest znajomość owiec. Jest to znajomość wzajemna, gdzie pasterz zna owce, ale one też znają pasterza, a więc mogą paść się bezpiecznie i z ufnością. Trzecim aspektem Dobrego Pasterza jest poszukiwanie nowych owiec. Pan Jezus mówi tutaj o owcach z innej zagrody, które musi przyprowadzić, żeby nastała tylko jedna owczarnia dlatego wszyscy są zaproszeni, żeby dać się odnaleźć. Te trzy aspekty budują prawdziwy obraz Królestwa Bożego, w którym my jak owce, zostaliśmy tak naprawdę nazwani dziećmi Bożymi zgodnie z tym, co przedstawia nam dziś św. Jan.

Jeśli naukę Chrystusa potraktujemy bardzo poważnie możemy utożsamić się z owcami z zagrody naszego Pana, który nas kocha bezwarunkowo, który nas gromadzi i strzeże, a nawet zostawia pozostałe owce i szuka, kiedy zbłądzimy. Warto należeć do takiej owczarni. Ale czy naprawdę znamy naszego Pasterza? On nas zna, a więc warto odwzajemnić tę znajomość poprzez wgłębienie się w ciągłe poznawanie Boga i doświadczenie Jego miłości. Wystarczy otworzyć swoje serce czyli poczytać Pismo Święte, uczestniczyć w życiu Kościoła, bardziej dostrzegać inne owce z owczarni, bo przecież chcemy budować jedność. Bądźmy zatem owcami, które naprawdę znają swojego Pasterza i dają się Mu prowadzić.

Maria