I  NIEDZIELA  WIELKIEGO  POSTU

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Nawrócenie

Słowo „nawrócenie” w sensie etymologicznym pierwotnie oznaczało zwykłą czynność zawracania, a więc nie było terminem o charakterze religijnym. Jednakże mówiąc o nawróceniu dzisiaj, mamy na myśli albo przejście z jednego wyznania na drugie, przyjęcie jakiejś religii lub zmianę sposobu myślenia i postępowania, czyli odnowę duchową.

Rozważając słowa Pana Jezusa z pierwszej niedzieli Wielkiego Postu „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” należy zwrócić uwagę na to, że nasz Mistrz poprzedził to wezwanie wyjaśnieniem, dlaczego nawrócenie jest wskazane lub nawet konieczne. Zwrócił uwagę na dwa ważne aspekty w życiu ludzkości: „czas się wypełnił” oraz „...bliskie jest królestwo Boże”. Warto zwrócić uwagę na znaczenie powyższych słów. Wiadomość, że czas się wypełnił zawiera w sobie bardzo wiele treści, bo pokazuje, że już nie trzeba więcej czekać, a wręcz przeciwnie – należy działać. Przyszedł przecież na świat upragniony i długo wyczekiwany przez naród wybrany Mesjasz, Zbawiciel. Jego pierwszą misją będzie budowanie królestwa Bożego na ziemi, co zawiera się w powyższym wyjaśnieniu o bliskości tego królestwa. W obliczu tych wyjaśnień, należy więc zacząć od nawrócenia. Jak to zrobić?

Każdy z nas idzie jakąś drogą, dokonuje wyborów i ponosi ich konsekwencje. W ten sposób toruje sobie drogę życia. Nawrócenie to jakby zwrot na tej drodze, czyli zawrócenie w celu poszukania tej właściwe drogi. Każdy, kto w czasie Wielkiego Postu chciałby na nowo nawrócić się, może skorzystać ze wskazówek z dzisiejszej liturgii słowa, która poucza jak zawrócić i jak odnaleźć tę jedyną drogę prowadzącą do Pana. Najlepiej zacząć tak, jak Pan Jezus – od pustyni. Pana Jezusa wyprowadził na nią Duch. My też możemy się poddać Jego natchnieniu i spędzić trochę czasu z samym sobą, żeby zatrzymać się na chwilę i przemyśleć to i owo oraz wsłuchać się w głos Boga. Tak ubogaceni przez Niego i samych siebie, możemy przejść do kolejnego etapu, którym jest zanurzenie w wodzie. Woda kojarzy nam się z jednej strony z zabójczym żywiołem potopu, jak również ze źródłem życia tak bardzo potrzebnym wszystkim organizmom żywym. Dla Noego była źródłem przetrwania, bo nosiła go po swojej powierzchni dzięki wypełnieniu przez niego zlecenia zbudowania arki. Dzięki posłuszeństwu Bogu Noe wygrał z żywiołem. W naszym życiu woda jest potrzebna nie tylko dla ciała, ale też dla ducha, żeby uwolnić się od grzechu pierworodnego poprzez chrzest.

Warto tu też wspomnieć o wodzie żywej, o której mówił Pan Jezus przy spotkaniu z Samarytanką. To właśnie On jest jej dawcą i na pewno spełni swoją obietnicę, wyrażoną w słowach:” Kto zaś będzie pił wodę, którą ja Mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą ja Mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu”.

Maria