VI NIEDZIELA  ZWYKŁA

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Odosobnienie

Człowiek jest istotą społeczną. Trudno wyobrazić sobie życie bez drugiego człowieka, czyli w odosobnieniu. Jednakże zdarzają się przypadki, kiedy takie odosobnienie jest wskazane, a nawet konieczne. W pierwszym czytaniu z VI Niedzieli Zwykłej czytamy o konieczności mieszkania poza obozem w przypadku trądu. Takie wskazanie dał Mojżeszowi i Aaronowi sam Pan. Czytając ten fragment Księgi Kapłańskiej nasuwa się refleksja, że człowiek dotknięty trądem nie tylko cierpi z powodu samej choroby wyniszczającej cały organizm, ale też cierpi z powodu wykluczenia ze społeczności, ponieważ musi się odizolować, a co więcej musi rozerwać szaty, trzymać włosy w nieładzie, zasłonić twarz i wołać, że jest nieczysty. Czy to nie za wiele?

Być może taki nakaz chronił zdrowych członków społeczności przed zakażeniem. Nie było wówczas środków masowego przekazu ani innych narzędzi komunikacji, ludność nie miała wiedzy o chorobach zakaźnych, którą mamy dziś. Jedyną metodą było informowanie innych wyglądem i wołaniem przez chorego, że jest „nieczysty”. Taka postawa trędowatego była wyrazem heroicznej miłości do innych, bo chroniła ich przed zbliżaniem się do wołającego. Kto by się dziś zdobył na taką postawę?

Warto zauważyć, że izolacja jest do dzisiaj najlepszym sposobem walki z chorobami zakaźnymi. Dobrze o tym wiemy, bo przeszliśmy i nadal przechodzimy wielką próbę miłości wyrażającą się w naszej postawie wobec innych w czasie pandemii. Z jednej strony staramy się być ostrożni, żeby nie zachorować, a z drugiej strony bierzemy odpowiedzialność za siebie wzajemnie, starając się nie być źródłem zakażenia dla innych. Święty Paweł poucza nas, żeby czynić wszystko na chwałę Bożą, włączając nawet czynności jedzenia i picia. Radzi też, żeby nie być zgorszeniem dla innych, biorąc siebie samego za przykład postawy szukania nie własnej korzyści, ale dobra wielu. Zachęca też, żeby być jego naśladowcą tak jak on jest naśladowcą Chrystusa. Jeśli podejmiemy się tego wyzwania i staniemy się naśladowcami św. Pawła nasze życie nabierze jeszcze głębszego sensu i docenimy jego wartość, ponieważ nauczymy się wsłuchiwać w potrzeby i pragnienia naszych bliskich i będziemy się o nich troszczyć. Dobrze jest pamiętać o tym, że wszystko co czynimy, czynimy dla Pana. Zarówno w zdrowiu jak i w chorobie zawsze możemy się do niego zwrócić, nawet będąc w odosobnieniu. Tak zrobił trędowaty, który przyszedł do Pana Jezusa, upadł na kolana i prosił: „Jeśli zechcesz, możesz mnie oczyścić”. Taka forma wyrażenia prośby okazała się bardzo skuteczna. Zauważmy, że św. Marek pokreślił to, że Pan Jezus „zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł: Chcę, bądź oczyszczony”. Warto zacytować te słowa, jeśli chcemy prosić Pana Jezusa o łaskę, dobrze jest przyjść do Niego, po czym upaść na kolana i wyrazić prośbę – „Jeśli zechcesz, możesz….” Tak sformułowana prośba jest wyznaniem wiary że Pan Jezus ma moc uczynić, co zechce, a co więcej jest ona źródłem ulitowania się naszego Pana nad naszą nędzą. Warto więc w wierze, nadziei i miłości oczekiwać odpowiedzi Pana Jezusa, który naprawdę chce być u naszego boku i uzdrowić nas ze wszystkiego, co jest źródłem lęku i rozpaczy.

Ufajmy Panu w naszym odosobnieniu, bo naprawdę nie jesteśmy sami. On jest z nami.

Maria