IV  NIEDZIELA  ADWENTU

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Głos Boga

Czwarta niedziela Adwentu przygotowuje nas do owocnego przeżywania narodzenia naszego Pana Jezusa Chrystusa. Ewangelia nie tylko przedstawia nam, a  raczej przypomina scenę Zwiastowania, w której Bóg posyła swojego anioła do Maryi, żeby przedstawił jej plan przyjścia na świat Zbawiciela oraz jej udział w tym planie. Warto zauważyć, że na wstępie anioł Gabriel pozdrawia Maryję, wyraża wielki szacunek do Niej ze względu na doniosłość jej misji wobec świata. Nazywa ją „błogosławioną między niewiastami”, „pełną łaski” oraz zapewnia, że Pan jest z Nią. Wynikiem tego pozdrowienia jest zmieszanie Maryi i rozważanie, co ono mogłoby znaczyć.

Tak właśnie działa Bóg. Poprzez pozdrowienie, a potem przedstawienie propozycji współpracy czyli udziału w swoim zbawczym planie wobec ludzkości. Kolejnym elementem Bożego przekazu wobec Maryi było proste przekazanie wiadomości o nadchodzącym macierzyństwie wraz z wyjaśnieniem jej wątpliwości, jak to ma się stać, skoro jeszcze „nie zna męża”. Oprócz powyższego wyjaśnienia Gabriel także informuje Maryję o stanie brzemiennym jej sędziwej krewnej, która również w niewytłumaczalny po ludzku sposób dostąpiła łaski poczęcia. Owo wyjaśnienie oraz zapewnienie o stanie błogosławionym Elżbiety są jakby formą potwierdzenia i umocnienia dla Maryi, która przyjmuje swoje powołanie w znanych nam wszystkim słowach: „Oto ja, służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”.

Każdy z nas jest posłany przez Boga, żeby wziąć udział w planie zbawienia świata. Głos Boga dociera do nas wszystkich w różny sposób. W przypadku Maryi poprzez Anioła, który przybył z pozdrowieniem, wiadomością, wyjaśnieniem i potwierdzeniem prawdziwości swego posłannictwa.

W przypadku Dawida Bóg przyszedł w nieco inny sposób. Z dzisiejszego fragmentu z Drugiej Księgi Samuela można przypuszczać, że to właśnie Dawid pierwszy zaprosił Boga do rozmowy poprzez stwierdzenie, że sam mieszka w pałacach, podczas gdy Arka Boża mieszka w namiocie. Tutaj pośrednikiem był prorok Natan. Najwidoczniej Bóg poczuł się zaproszony szczerym wyznaniem króla Dawida i zapewnił go o swojej obecności oraz dał mu obietnicę trwania jego królestwa na wieki, co wypełniło się w Chrystusie.

Warto się zastanowić, jak my postrzegamy głos Boga w naszym życiu. Dobrze jest rozważyć czy otwieramy się na Jego pozdrowienie, przesłanie, umocnienie, zapewnienie i inne przejawy Jego działania. Czasami dobrze jest powiedzieć komuś coś dobrego o Bogu, który w ten sposób poczuje się zaproszony, żeby do nas przemówić. Możemy też rozmawiać z Nim samym, prosić o radę, zapytać Go, co chciałby, żebyśmy uczynili jak również przedstawić mu swoje prośby, oczekiwania, pragnienia, problemy czy radość. Właśnie tutaj potrzebna nam postawa Maryi albo Dawida, którzy stanęli wobec głosu Boga w prawdzie, nadziei i miłości.

Panie, przemów do nas i naucz nas prostoty w słuchaniu i przyjmowaniu Twojego słowa.

Maria