I  NIEDZIELA  ADWENTU

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Papieska Intencja Apostolstwa Modlitwy

   Módlmy się, aby nasza osobista relacja z Jezusem Chrystusem była ożywiana przez Słowo Boże i przez życie modlitwy.

Bogactwo i różnorodność życia konsekrowanego w Kościele – cz. 2

Gdyby ktoś zadał nam dziś pytanie: kim są osoby konsekrowane? Wielu z nas odpowiedziałoby, że to siostry zakonne i zakonnicy. Taka odpowiedź jest prawdziwa, ale niepełna. W Kościele Katolickim wyróżnia się bowiem aż sześć form życia konsekrowanego:

- formy wspólnotowe to: instytuty zakonne, stowarzyszenia życia apostolskiego, instytuty świeckie,

- formy indywidualne to: dziewice konsekrowane, wdowy konsekrowane, pustelnicy.

Wśród form wspólnotowych najbardziej są nam znane zgromadzenia zakonne. Wyróżniamy wśród nich te, które są całkowicie oddane kontemplacji (m.in. karmelitanki bose, bernardynki, zakon kamedułów) oraz zakony oddane dziełom apostolskim, tzw. czynne, a wśród nich dominikanie, franciszkanie, urszulanki, jezuici, nazaretanki itd. Każdy z nich ma swój charyzmat i zadania. Większość posiada charakterystyczne habity. Część zgromadzeń jest bezhabitowa.

Mniej znaną formą są świeckie instytuty życia konsekrowanego. W Polsce jest ich ponad 30 – każdy cechuje nieco inna duchowość.

Członkowie instytutów tak mówią o sobie: „Jesteśmy kobietami i mężczyznami, którzy żyjąc w świecie w pełni praktykują rady ewangeliczne: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. Nie nosimy habitu, nie żyjemy w klasztorach, nie tworzymy wspólnot zakonnych. Pracujemy jak wszyscy inni: w szpitalach, w sklepach, w szkołach, na uniwersytetach, w administracji publicznej… Całkowicie oddani Bogu żyjemy w 100% w świecie. Jesteśmy świeccy – konsekrowani.”

Charyzmat świeckich instytutów życia konsekrowanego nawiązuje do Nazaretu – ich członkowie naśladują życie ukryte Pana Jezusa, który nie wyróżniał się ani zajęciem (był stolarzem), ani strojem. Ponadto naśladują Go w dyskrecji. Członkowie Instytutów nie ujawniają faktu bycia osobami konsekrowanymi. Wiedzą o tym ich przyjaciele, najbliższa rodzina, natomiast pozostają „ukryci” np. w środowisku pracy. Dzięki temu mogą docierać do ludzi, którym nie po drodze z kościołem hierarchicznym, do środowisk w których panuje „alergia” na kapłańską sutannę czy zakonny habit. Poprzez świadectwo własnego życia, dobroć, miłość pomagają im spotkać  Chrystusa. Na tym polega ich powołanie i misja. Są w świecie jak drożdże w cieście – przemieniają go od wewnątrz.

Członkowie Instytutów pozostają w swoim środowisku rodzinnym, społecznym i zawodowym. Nie mieszkają we wspólnym domu.

Agnieszka