XXII  NIEDZIELA  ZWYKŁA

Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Nasze powroty

Kończy się okres wakacji i wypoczynku. Ten czas był po to, żeby nacieszyć się ciepłem i słońcem, doświadczyć radości przebywania na urlopach w domu lub w otoczeniu przyrody i nabrać sił do dalszej pracy czy nauki.

Koniec lata kojarzy nam się z powrotem do żmudnej codzienności i rutyny. Będąc po okresie wypoczynku powinniśmy spojrzeć na dalsze życie inaczej, poprzez pryzmat zapału do naszych zadań. Tak naprawdę nasza droga przez życie zależy nie tylko od zewnętrznych uwarunkowań, zdarzeń, czy takiego lub innego losu, ale dużo zależy od nas samych i naszego podejścia. Każdy dzień to fragment drogi do Pana. Jest to czas nie tylko nam dany, ale też zadany. Dlatego ważną kwestią w naszym życiu jest to, co robimy, jak to robimy oraz z kim. Dobrze jest na początku każdego dnia zaprosić Pana Jezusa do domu, żeby towarzyszył nam nieustannie w każdej czynności dnia. Wtedy każde działanie nabiera sensu, bo czynimy wszystko z Nim. Natomiast działanie z pomocą Boga jest formą twórczego budowania naszego domu na skale, którego nic nie zburzy. Tak więc możemy budować dobre relacje z najbliższymi, współpracownikami czy znajomymi, możemy zaplanować coś ciekawego, ubogacić pracę dobrymi pomysłami, podejść optymistycznie do problemów, pokonywać trudności małymi, ale skutecznymi kroczkami, rozweselić kogoś uśmiechem, pokazać komuś drogę lub ubogacić czymś siebie samych.

Liturgia Słowa ostatniej niedzieli okresu wakacyjnego przepełniona jest treściami o relacji człowieka z Bogiem. W psalmie jest mowa o szukaniu Boga i tęsknocie za nim oraz o uwielbieniu.

Z kolei święty Paweł wskazuje na to, żeby nie brać wzoru z tego świata, ale przemieniać się przez odnawianie umysłu. Natomiast Pan Jezus w Ewangelii mówi o tym, że kto chce zachować swoje życie, straci je. Te wszystkie wątki z Liturgii Słowa są dla nas wskazówkami, jak żyć i na co zwracać uwagę.

Życie w relacji z Bogiem można porównać do naszych powrotów z wakacji.

Niektórzy po powrocie nie mogą sobie znaleźć miejsca, patrząc wstecz, jak to dobrze  było zapomnieć o wszystkim i lenić się na plaży lub spędzać czynnie czas w lesie, a powrót do rzeczywistości traktują jako konieczne zło. Inni myślą o urlopie i wakacjach bez entuzjazmu, bo jest to dla nich czas bezczynności, ponieważ nie umieją wypoczywać. Jeszcze inni traktują wypoczynek wakacyjny jako formę regeneracji sił a potem z entuzjazmem wracają do swoich obowiązków traktując je jako nowe wyzwanie. Tak samo jest w praktykowaniu wiary. Dla jednych wiara jest formą patrzenia wstecz, za siebie, analizując jak to kiedyś było dobrze a teraz trzeba dorastać do nowej rzeczywistości. Wtedy życie w Bogu staje się trudne, bo otrzymując coraz więcej, więcej się od nas wymaga, a nam się nie chce piąć do góry. Dla innych z kolei wiara to strata czasu. Nie umiemy skupić się na Słowie Boga, analizować go, wyciszyć się. Wolimy w tym czasie zająć się pracą czy robić cokolwiek innego, żeby nie myśleć. Wreszcie kolejną postawę reprezentują ludzie, którzy inwestują swój czas w poznawanie Boga i praktykowanie wiary i z entuzjazmem podejmują nowe wyzwania.

Spotkanie z Bogiem to właśnie wypoczynek w Nim. Jeśli znajdziemy czas na modlitwę, kontemplację, lekturę Pisma Świętego nabieramy sił tak jak na wczasach, bo karmimy się Słowem Boga i Jego mocą. Czas spędzony z Bogiem zawsze przynosi dobre owoce – pomnaża siły, daje nadzieję, uczy kochać, daje pokój i w rezultacie czyni nas szczęśliwymi ludźmi. Wtedy każda czynność z Bogiem nabiera sensu i nasza droga życia staje się wielką przygodą.

Panie Jezu, naucz nas wypoczywać w Tobie i powracać do naszych zadań z wiarą, nadzieją i miłością.

Maria