Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Papieska Intencja Apostolstwa Modlitwy

Aby każdy kraj podjął konieczne działania, by zadbać o przyszłość dzieci, szczególnie tych, które cierpią.

Rozważania adwentowe

Dziś rozpoczynamy nowy, kolejny rok liturgiczny. Rok najczęściej kojarzy nam się z dniem 1 stycznia, który jest pierwszym dniem roku kalendarzowego. Wtedy rozmyślamy nad tym, czy był to dobry, pełen wrażeń rok, co nam się udało zrobić, a co nie oraz myślimy z nadzieją o tym, co kolejny rok przyniesie. Jednak w Kościele rok kojarzy się inaczej. Każdy rok liturgiczny to okazja do zadumy nad naszą wiarą a źródłem tej zadumy może być każdy dzień roku liturgicznego. W trakcie tego czasu możemy na nowo spotkać Jezusa Chrystusa, Jego Apostołów, możemy wgłębiać się w tajniki wiedzy religijnej, a co najważniejsze przeżyć znowu nawrócenie, co jest nam tak bardzo potrzebne z racji grzechu. Każdy rok liturgiczny zaczyna się od pierwszej niedzieli Adwentu – czasu przygotowania, a raczej radosnego oczekiwania na przyjście Chrystusa. Jest to czas, kiedy Kościół przypomina nam o naszym przeznaczeniu, którym jest życie wieczne, czyli królowanie wraz z Chrystusem w raju. Czytania liturgiczne w tym okresie mówią o końcu świata i o powtórnym przyjściu Chrystusa. Są bardzo ciekawe, bo zachęcają człowieka uwikłanego w codzienność życia do refleksji na temat przeznaczenia, celu, drogi i sensu naszego życia.

Gdy popatrzymy na nasze życie, pierwszą refleksją, która się nasuwa jest rutyna i monotonia życia. Każdy z nas wykonuje codzienne czynności i powtarza je nieustannie. Czasami wydaje nam się, że życie jest nudne – wciąż te same obowiązki, ciągle zabieganie, zarabianie pieniędzy, żeby starczyło na cały miesiąc, troska o wszystko, czyli godziwe życie, praca, zabawa i tak dalej. Tymczasem Pan Jezus pokazuje nam nieustannie, a szczególnie w czasie Adwentu, że wszystko, co czynimy ma sens i jest ciekawe, jeśli popatrzymy na to z perspektywy wiary, która napędza nas do twórczego działania. Każda czynność życia w codzienności ubogacona choćby czytaniami roku liturgicznego na każdy dzień powoduje, że możemy odkrywać coś nowego, żyć twórczo, przekazywać zarówno pracą, jak i czynem lub słowem nowe treści, których wcześniej nie dostrzegaliśmy. Przykładem takich odkrywczych myśli czy czynów może być wpatrzenie się w codzienność samego Jezusa Chrystusa, który również uczestniczył w życiu na ziemi – pracował, jadł, pielgrzymował, rozmawiał z ludźmi, cierpiał niezrozumienie od innych a jednak żył twórczo i ciekawie. Jeśli skupimy się nie na rutynie życia, ale w trakcie pracy czy wypoczynku zawsze będziemy dostrzegać innego człowieka wokół siebie, zaraz odkryjemy, że ta rutyna nabiera życia i twórczości. Wielkim dobrodziejstwem dla człowieka jest dar porozumiewania się z innymi, umiejętność dialogu, który zawsze ubogaca, a jeśli w danej chwili nie ma nikogo obok nas, możemy rozmawiać z Bogiem. Pan Jezus bardzo często korzystał z możliwości usuwania się na bok, w samotność, żeby rozmawiać ze swoim Ojcem. To od niego nabierał sił, żeby dalej przekazywać słowo Boga. Tak samo jest z nami.

Niech czas Adwentu będzie dla nas naprawdę radosnym czasem oczekiwania na przyjście Chrystusa do naszych serc, żebyśmy właśnie od niego uczyli się rozpoznawania znaków czasu, aby w porę rozpoznać to, do czego jesteśmy powołani i nie przegapić czasu Jego przyjścia do nas.

  Panie Jezu, naucz nas dobrze przeżywać każdy etap roku liturgicznego, jako czasu łaski dla nas.

Maria