Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

DEKALOG – ÓSME PRZYKAZANIE

                „Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa, jako świadek” (Wj 20, 16)

                „Słyszeliście, … że powiedziano przodkom: Nie będziesz fałszywie przysięgał, lecz dotrzymasz Panu swej przysięgi” (Mt 5, 33)

                Ósme przykazanie zabrania fałszowania prawdy w relacjach z drugim człowiekiem, co wypływa z powołania Ludu Świętego, by był świadkiem swojego Boga, który jest Prawdą i chce prawdy.

                Już Stary Testament zaświadcza, że Bóg jest źródłem wszelkiej prawdy. Jego słowo jest prawdą (Prz 8, 7). Prawda w pełni objawiła się w Jezusie Chrystusie, który jest „światłością świata” (J 8, 12) oraz Prawdą (J 14, 6).

                Uczeń Jezusa to ten, który trwa w Jego nauce, aby poznać prawdę, która wyzwala i uświęca. Jezus poucza nas o bezwarunkowym umiłowaniu prawdy: „Niech wasza mowa będzie: tak, tak; nie, nie” (Mt 5, 37).

                Człowiek ma obowiązek nie tylko szanować prawdę, ale również o niej świadczyć: „Z racji godności swojej wszyscy ludzie, ponieważ są osobami … nagleni są własną swą naturą, a także obowiązani moralnie do szukania prawdy, przede wszystkim w dziedzinie religii. Obowiązani są też trwać przy poznanej prawdzie i całe swoje życie układać według wymagań prawdy” (Sobór Watykański II, deklaracja Dignitatis humanae, 2).

                Prawda jako prawość postępowania i prawość słowa ludzkiego nazywa się prawdomównością, a ludzie żyjący w prawdzie obdarzają się wzajemnie zaufaniem.

                Żyć w prawdzie – to żyć w prostocie na wzór Pana, trwając w Jego prawdzie i dając świadectwo prawdzie. Jezus powiedział Piłatowi, że „przyszedł na świat, aby dać świadectwo prawdzie” (J 18, 37). My jesteśmy powołani, aby wyznawać świadectwo wiary bez dwuznaczności, za przykładem św. Pawła, wobec swoich sędziów.

                Uczestnicząc w życiu Kościoła jesteśmy wezwani do postępowania jak świadkowie Ewangelii i do zobowiązań, które z niej wypływają. Świadectwo takie polega na wyznawaniu prawdy w słowach i czynach. Najwyższym świadectwem złożonym prawdzie wiary jest męczeństwo. Kościół otacza wielka czcią świętych męczenników Kościoła i z wielka troska zbiera wspomnienia o tych, którzy oddali życie, aby zaświadczyć o swojej wierze. Św. Ignacy Antiocheński w Epistula ad Romanos pisze: „Pozwólcie mi stać się pożywieniem dla dzikich zwierząt, dzięki którym dojdę do Boga” oraz „Nie chcę rozkoszy tego świata i królestwa doczesnego. Wolę umrzeć (by połączyć się) z Chrystusem, niż królować aż po krańce ziemi. Tego szukam, który za nas umarł. Tego pragnę, który dla nas zmartwychwstał. Bliskie jest moje narodzenie”. Cdn.

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)

Zaproszenie na wmurowanie kamienia węgielnego

11 sierpnia 2012r. godz. 18⁰⁰

Według Kodeksu Prawa Kanonicznego kościół oznacza świętą budowlę przeznaczoną do kultu Bożego, do której wierni mają prawo wstępu w celu oddawania w niej czci Bogu, sprawowania świętej liturgii pod przewodnictwem kapłana (por. kan. 1214).
          Przeznaczenie kościoła na dom Boży i miejsce modlitwy decyduje także o jego sakralnym charakterze, co powinno go odróżniać od świeckich budowli.
Rytuał przewiduje, że na rozpoczęcie budowy nowego kościoła należy odprawić odpowiednie obrzędy w celu uproszenia Bożego Błogosławieństwa dla podjętego dzieła i pouczenia wiernych, że wznoszona z kamieni budowla będzie widocznym znakiem żywego Kościoła, czyli Bożej budowli (por. 1 Kor 3,9), którą są wszyscy ochrzczeni. Zgodnie z tradycją w skład tych obrzędów wchodzi: błogosławieństwo placu przeznaczonego pod nowy kościół oraz położenie kamienia węgielnego (ten obrzęd może jednak być dokonany później, np. gdy będą wznoszone ściany świątyni).
          Kamień węgielny pełnił szczególną rolę w każdej budowli. To od niego rozpoczynano jej wznoszenie.
Kamień węgielny jest wymieniony w Piśmie Świętym 12 razy. W Nowym Testamencie Chrystus jest kamieniem węgielnym i zwornikiem królestwa mesjańskiego, chwałą wierzących, natomiast kamieniem obrazy i zgorszenia dla niewierzących. Jest także głową i kamieniem węgielnym Kościoła, którego fundament stanowią Apostołowie, wierni zaś są żywymi kamieniami tej budowli. Jeden z kamieni fundamentu przewyższa inne. Jest nim Piotr - czyli skała: Ja ci powiadam, ty jesteś Piotr (po grecku: Petros), i na tej opoce (po grecku: petra) zbuduję Kościół mój (Mt 16,18).

J. E. Ks. Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź Metropolita Gdański dnia 11 sierpnia 2012 r. (sobota) o godz. 18⁰⁰ odprawi Mszę Świętą a po niej dokona wmurowania kamienia węgielnego w ścianę wznoszonej świątyni w naszej parafii.

Dzieląc się tą radością pragnę zaprosić całą parafię, a także gości na tę uroczystość. (Na plac budowy będziemy mogli wejść od godz. 17⁰⁰ do godz. 21⁰⁰). Będziemy wspólnie dziękować Panu Bogu za dzieło wznoszonej świątyni i prosić o błogosławieństwo w jej ukończeniu.
          W tym roku pragniemy wykonać mury kościoła i zadaszenie kościoła. Bardzo liczę na życzliwość i zrozumienie, oraz na Waszą obecność na tej uroczystości.
          Wszystkich ofiarodawców polecamy dobremu Bogu, Matce Najświętszej i naszym Świętym patronom – Szymonowi i Judzie Tadeuszowi.

Ks. Piotr