Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

DOBRY PASTERZ

Pan Jezus mówi o sobie, że jest Dobrym Pasterzem. W mniemaniu człowieka Dobry Pasterz to ten, który prowadzi swoje owce na pastwiska, aby się dobrze odżywiały i pilnuje ich, aby całe i zdrowe wróciły na noc do owczarni. Robi to codziennie. Zapewne musi również lubić swoją pracę i całe serce wkładać w to, co robi. Ale w obliczu niebezpieczeństwa trudno nam sobie wyobrazić, że pasterz odda swoje życie za owce. Bo lepiej niech one zginą, niż on, człowiek. To są przecież tylko zwierzęta. Ich strata będzie pewnie dotkliwa, ale uda się zebrać pozostałe przy życiu owce, a część dokupić.

Pan Jezus patrzy jednak inaczej. Jego owce są tak ważne, że muszą być bezpieczne całkowicie, mogą ufać Pasterzowi w pełni, bo wiedzą, że ich nie zostawi, nie ucieknie, nawet, jakby miał zginąć. To jest najważniejszy przymiot Dobrego Pasterza. Ale jest jeszcze jeden. W jednej z przypowieści Pan Jezus zaznacza, że jeśli pasterz zgubi jedną z owiec, to pozostawia pozostałe i jej szuka aż ją znajdzie. Który pasterz poświęcałby swój czas na szukanie jednej owcy, gdy ma ich 100? A jednak. Taki właśnie jest Dobry Pasterz. Owce mogą czuć się dobrze zarówno w stadzie jak i indywidualnie.

Nauka o Dobrym Pasterzu jest dla każdego z nas zachętą, abyśmy czuli się zaproszeni do Bożej Owczarni. Pozwólmy się do niej zaprowadzić i w niej być. Pozwólmy na to, aby Chrystus prowadził nas we wspólnocie Kościoła przez życie pełne Bożych łask i zaufania, że mamy Dobrego Pasterza. 

Pan Jezus oddał za nas życie. Trwajmy w dziękczynieniu i w poczuciu bezpieczeństwa wynikającego z nieskończonej miłości Pasterza do owiec.

Maria