Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

ROZWAŻANIA WIELKOPOSTNE – 2

Bóg stworzył świat i człowieka. Uczynił to z miłości i dla miłości. Człowiek jest obrazem Boga i taka godność została mu dana i zadana. Naszym zadaniem jest czynić sobie ziemię poddaną. Początkowo człowiek żył w raju i cieszył się wszystkimi przywilejami związanymi z nieustannej łączności z Bogiem. Po upadku człowieka został on wygnany z wiecznej szczęśliwości, ale Bóg wyszukał człowiekowi możliwość odbudowania relacji z Nim poprzez odkupienie człowieka mocą śmierci krzyżowej Jezusa Chrystusa. Ofiara Jezusa Chrystusa ma wielkie znaczenie dla każdego z nas. Jeśli przyjmujemy ją, staje się dla nas drogą do utraconego raju. Ale nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, gdzie jesteśmy, po co żyjemy, gdzie podążamy. Wezwanie Boże do czynienia sobie ziemi poddanej człowiek interpretuje bardzo różnie. Wydaje się mu, że owo wezwanie to nic innego jak używanie ziemi, jej zasobów, bogactw, dobrodziejstw dla zaspokojenia nie tylko potrzeb, ale również żądz. Takie podejście powoduje, że człowiek już nie rządzi ziemią i wszystkim, co na niej jest, ale zużywa ją, w wyniku czego potem ziemia rządzi człowiekiem poprzez zagrożenie ludzkiej egzystencji na skutek zmian klimatycznych, zużycia zasobów, zanieczyszczeń.

Czynienie sobie ziemi poddanej to praca, która prowadzić ma do rozwoju, a nie niszczenia, do pomnażania, a nie zużycia – zarówno w sferze materialnej jak i duchowej. Oprócz zarządzania i dzielenia się zasobami ziemi mamy dzielić się miłością i innymi przymiotami, którymi obdarował nas Bóg. Miłość do świata, przyrody i drugiego człowieka prowadzi do szacunku, jakim obdarzamy Boga i wszystko to, co od Niego otrzymaliśmy.

Jakie jest moje miejsce na ziemi?

W jaki sposób ja współuczestniczę w zarządzaniu ziemią i jej dobrami?

Czy jestem budowniczym, czy niszczycielem?

Panie Boże, Stwórco Wszechświata, pokaż mi moje miejsce i poucz, co mam czynić jako ten, który został stworzony na Twój obraz i podobieństwo…

Maria