Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

 DEKALOG – PIĄTE PRZYKAZANIE

            „Słyszeliście, że powiedziano przodkom: Nie zabijaj!; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi (Mt 5, 21-22)
            Życie ludzkie jest święte, ponieważ pozostaje na zawsze w specjalnym odniesieniu do Stwórcy. Bóg jest Panem życia i nikt nie może rościć sobie prawa do niszczenia niewinnej istoty ludzkiej (2258).
            Pismo Święte uczy poszanowania życia ludzkiego, a zarazem przedstawia człowieka, jako skłonnego do grzechu, co jest skutkiem grzechu pierworodnego. Przykładem jest opis zabójstwa Abla przez jego brata, Kaina (Rdz 4, 8-12).
           Przymierze Boga i ludzkości przypomina o Bożym darze życia i o zbrodniczej przemocy człowieka: „Upomnę się o waszą krew przez wzgląd na wasze życie… Jeśli kto przeleje krew ludzką, przez ludzi ma być przelana krew jego, bo człowiek został stworzony na obraz Boga” (Rdz 9, 5-6).
            Należy zauważyć, że Stary Testament uważał zawsze krew za święty znak życia.
            Przykazanie "Nie zabijaj" przypomniał Pan Jezus w Kazaniu na Górze (Mt 5, 21), rozszerzając je o zakaz gniewu, nienawiści, odwetu, a co więcej żądając od swoich wybranych nadstawiania drugiego policzka i miłowania swoich nieprzyjaciół. Taką postawę pokazał sam, gdy nie bronił się w obliczu pojmania, każąc Piotrowi schować miecz do pochwy.
            Piąte przykazanie zakazuje pod grzechem ciężkim zabójstwa bezpośredniego i zamierzonego oraz podejmowania jakichkolwiek działań z intencją spowodowania pośrednio śmierci osoby. Zabójstwo niezamierzone nie pociąga odpowiedzialności moralnej, ale nie jest się wolnym od poważnej winy, jeśli bez uzasadnionych powodów działało się w sposób, który spowodował śmierć, nawet bez intencji jej zadania (2269).
            Życie ludzkie od chwili poczęcia powinno być szanowane i chronione. Kościół naucza, że złem moralnym jest każde przerywanie ciąży bądź współdziałanie w jej przerywaniu. Szacunek do życia jest również w sprzeczności z praktykowaniem eutanazji, czyli położenia kresu życiu osób upośledzonych, chorych lub umierających oraz z samobójstwem, bo jesteśmy zarządcami, a nie właścicielami życia, które Pan nam powierzył.
            Treść piątego przykazania obejmuje również potrzebę poszanowania godności człowieka, którego przeciwieństwem może być zgorszenie, czyli postawa lub zachowanie prowadzące drugiego człowieka do popełnienia zła. Zgorszenie narusza cnotę i prawość i może doprowadzić drugiego człowieka do śmierci duchowej. Jezus zarzucał zgorszenie uczonym w Piśmie i faryzeuszom, porównując ich do wilków przebranych za owce (Mt 7, 15).
            Poszanowanie godności człowieka obejmuje również: poszanowanie zdrowia jako dobra powierzonego nam od Boga; poszanowanie osoby w odniesieniu do badań naukowych, medycznych i psychologicznych (doświadczenia naukowe na osobach lub grupach ludzkich); poszanowanie integralności cielesnej, będącej w sprzeczności z uprowadzeniami i braniem zakładników oraz zamierzonymi okaleczeniami ciała, sterylizacją, torturami itp.; szacunek dla zmarłych (dotyczy to pomocy umierającym w przeżyciu ostatnich chwil życia oraz w przygotowaniu ich na spotkanie z Panem, jak również szacunku i miłości do ciała zmarłych, co wypływa z wiary i nadziei zmartwychwstania). Każdy chrześcijanin jest powołany do działań w obronie pokoju, zarówno na świecie, jak i w swoim wnętrzu oraz wnętrzu swoich bliźnich. Kościół nieustannie modli się w tych intencjach: „Od powietrza, głodu, ognia i wojny zachowaj nas, Panie”. Nasz Pan, Jezus Chrystus wspiera nas w posłudze wprowadzania pokoju przez błogosławieństwo z Kazania na Górze: „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani Synami Bożymi”.

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)