Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Krótka historia uroczystości Bożego Narodzenia

W tradycji chrześcijańskiej Boże Narodzenie, po raz pierwszy pojawiło się najprawdopodobniej w IV w. Fakt ten jednak wcale nie oznacza, że chrześcijanie wcześniej nie czcili przyjścia Zbawiciela na ziemię. Była to dla nich bardzo ważna prawda wiary. Nie istniało jednak osobne święto. Uwaga była skupiona nie na samym dniu narodzenia, ale na całej niezwykłej tajemnicy Wcielenia. 25 grudnia, jako „oficjalny” dzień Bożego Narodzenia, nie został wybrany przypadkowo. Święto to miało stanowić przeciwwagę dla obchodzonego w tym samym czasie święta narodzin boga Słońca. Niemniej jednak dla ówczesnych chrześcijan, nieznających dokładnej daty narodzin Jezusa, data ta miała znaczenie symboliczne. Chrystus-Światłość świata (J 8,12) przychodząc na świat przezwyciężył ciemności grzechu, podobnie jak światło słońca coraz dłuższego dnia przezwycięża ciemności nocy. Inna tradycja opierająca się na apokryfach (księgach nie zaliczonych do kanonu Pisma Świętego) Nowego Testamentu mówi, że poczęcie Chrystusa dokonało się 25 marca, zatem święto Jego narodzin musi przypadać 25 grudnia. 

W polskiej tradycji Boże Narodzenie od wieków było obchodzone godnie jako Wielkie Święto. Zwyczaj godnego uczczenia świąt Bożego Narodzenia, powiązany był ze słowiańskim zwyczajem zaślubin, które inaczej określano godami. Takie połączenie wywodziło się z tradycji ludowej, w której 25 grudnia był nie tylko dniem narodzin Boga, ale również zaślubin (godów) dnia i nocy, ciemności i światła. Z tego też powodu Boże Narodzenie oraz okres do Trzech Króli nazywano godami bądź godnymi świętami. Dotychczas, w liturgii Kościoła, Boże Narodzenie jest pierwszym dniem całego okresu Narodzenia Pańskiego, podczas którego celebrowane są nabożeństwa i uroczystości kościelne na pamiątkę narodzenia Chrystusa. Trwają one, aż do Niedzieli Chrztu Pańskiego.

Diakon Szymon