Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

100 lat Niepodległej Ojczyzny

Narodowe Święto Niepodległości to dla Polaków jedno z najważniejszych świąt państwowych. Po 123 latach zaborów – niewoli naznaczonej walką, cierpieniem i wysiłkiem wielu pokoleń Polek i Polaków – nasz kraj odzyskał suwerenność. Podczas dorocznych obchodów 11 listopada czcimy pamięć tych, którym zawdzięczamy własne państwo, którym udało się podnieść kraj z ogromnych zniszczeń I wojny światowej oraz składamy dzięki Dobremu Bogu za Jego opiekę nad naszym Narodem w tych niełatwych dziejach Ojczyzny.

                Rzeczpospolita została doświadczona wieloma wojnami, które toczyły się zarówno na jej ziemiach jak i na terytoriach ościennych. Złoty Wiek (XVI stulecie) przyniósł jej sławę oraz bogactwa, jednakże z powodu wzrostu przywilejów szlachty (nie zawsze przez nią dobrze wykorzystywanych) oraz innych czynników zewnętrznych i wewnętrznych pojawiały się zjawiska zagrażające suwerenności i rozwojowi Polski. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych głosów ostrzegających przed niebezpieczeństwem należał do ks. Piotra Skargi (1536- 1612). Jezuita był znany jako kaznodzieja sejmowy, który wytykał rządzącym brak odpowiedzialności za Rzeczpospolitą oraz kierowanie się własnymi interesami. W czasie Potopu Szwedzkiego niebagatelną rolę odegrał przeor klasztoru na Jasnej Górze o. Augustyn Kordecki (1603- 1673). W czasie oblężenia klasztoru jasnogórskiego swoją postawą zagrzewał jego obrońców do walki za Ojczyznę. Wydarzenie to jest uznawane za punkt zwrotny podczas najazdu Szwedów.

                XVIII wiek był okresem oświeceniowych przemian. W Europie pojawiały się prądy myślowe odwołujące się do rozumu jako podstawy działania człowieka. Niestety wiele z nich stało się podstawą lub przyczyną negatywnych zjawisk -  wystarczy wspomnieć rewolucję francuską. Wielu badaczy uważa, że oświecenie miało częściowo charakter antychrześcijański. Jednakże w tym czasie w Polsce promotorami edukacji, wpisanej w oświeceniowy kanon rozwoju człowieka byli duchowni, jak np. Ks. Stanisław Konarski (1700 – 1773) - założyciel słynnego Collegium Nobilium oraz pisarz polityczny nawołujący do dobrego rządzenia Ojczyzną. Niestety mimo troski o odnowę intelektualną, w Polsce obecne były wpływy z zewnątrz, dokonane za sprawą przekupienia niektórych przedstawicieli szlachty przez agentów obcych państw, przede wszystkim Rosji. Jednakże część elity narodu miała świadomość zagrożeń, wzniecając powstanie w obronie zarówno Ojczyzny jak i wiary katolickiej, nazywane Konfederacją Barską (1768 – 1772). Powstańcy odwoływali się w swoim oporze do wiary, czego świadectwem jest pieśń konfederatów barskich. Była to jedna z prób ratowania Rzeczpospolitej. W roku zakończenia powstania sąsiednie mocarstwa: Rosja, Austria oraz Prusy dokonały I rozbioru Polski. Po tym wydarzeniu próbowano ratować Rzeczpospolitą, jednakże wpływy Rosji były tak silne, że wszelkie wysiłki spełzły na niczym. W latach 1793 i 1795 dokonano kolejnych rozbiorów. Dwa lata przed III rozbiorem uchwalono Konstytucję 3 Maja rozpoczynającą się słowami „W imię Boga w Trójcy Świętej Jedynego”.  Niestety Polska przestała istnieć na ówczesnej mapie świata, ale nie zniknęła z serc Polaków. Walka o niepodległość trwała ponad sto lat i naznaczona była ofiarą krwi przelaną w wojnach napoleońskich, w licznych zrywach niepodległościowych, w powstaniu listopadowym i styczniowym, oraz na polach bitewnych I wojny światowej. Marzenia o wolności spełniły się wraz z klęską wszystkich trzech zaborców i zakończeniem I wojny światowej, w wyniku której Polska odzyskała niepodległość.

Odbudowa państwowości, po 123 latach zaborów, była procesem złożonym. 10 listopada 1918 r. powrócił do Warszawy, zwolniony z więzienia w Magdeburgu, Józef Piłsudski. 11 listopada 1918 r. podpisano zawieszenie broni na froncie zachodnim. Dekretem z tego samego dnia Rada Regencyjna oddała Józefowi Piłsudskiemu naczelne dowództwo nad wojskiem, a 14 listopada 1918 r. rozwiązała się, przekazując całą władzę nad tworzącym się państwem Józefowi Piłsudskiemu. Dzień 11 listopada ustanowiony został uroczystym Świętem Niepodległości na mocy ustawy z dnia 23 kwietnia 1937 r. o Święcie Niepodległości. Święto to zostało zniesione po II wojnie światowej – w 1945 r., a następnie przywrócone ustawą z dnia 15 lutego 1989 r.

                Dziękujmy dziś Dobremu Bogu za dar wolności w Naszej Ojczyźnie i polecajmy się wstawiennictwu Najświętszej Maryi Pannie Królowej Polski słowami Św. Jana Pawła II:

„(…) Proszę Cię, Pani Jasnogórska, Matko i Królowo Polski, abyś cały mój naród ogarnęła Twoim macierzyńskim sercem. Dodawaj mu odwagi i siły ducha, aby mógł sprostać wielkiej odpowiedzialności, jaka przed nim stoi. Niech z wiarą, nadzieją i miłością przekroczy próg trzeciego tysiąclecia i jeszcze mocniej przylgnie do Twojego Syna Jezusa Chrystusa i do Jego Kościoła zbudowanego na fundamencie apostołów (…). Amen”.

Diakon Szymon