Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

DEKALOG -  TRZECIE PRZYKAZANIE

„Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana  Boga twego. Nie możesz, przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy….”  (Wj 20,8 – 10)

„To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem szabatu”. (Mk 2,27 – 28)

Trzecie przykazanie Dekalogu przypomina o ,świętości szabatu, Pismo Święte poucza nas o odpoczynku Boga siódmego dnia po sześciodniowym dziele stworzenia świata (Wj 20,11), jak również objawia pamiątkę wyzwolenia Izraela z ziemi egipskiej jako nakazu Pana Boga, aby strzec szabatu (Pwt 5, 15). Przestrzeganie trzeciego przykazania jest zaproszeniem do odpoczynku, który jest darem Boga dla nas. Takie podejście jest wyrazem miłości do Boga, bliźniego i samego siebie oraz owocem dojrzałości chrześcijańskiej. Ewangelia przytacza wiele sytuacji, gdy oskarża sie Jezusa o naruszenie prawa szabatu. Słowa Mistrza „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu” (Mk 2,27) są dla nas wskazaniem do szanowania dnia świętego poprzez czynienie dobra dla innych oraz wolności w Jezusie Chrystusie, który nazwał siebie „panem szabatu” (Mk 2,28).

Dla nas chrześcijan niedziela jest dniem Pańskim. Jezus zmartwychwstał „pierwszego dnia tygodnia” (Mt 28,1; Mk 16,2; Łk 24,1; J 20,1). Święty Augustyn pisze: „Nasze zgromadzenia dlatego odbywają się w dniu słońca, ponieważ jest to pierwszy dzień, w którym Bóg z ciemności wyprowadził materię i stworzył świat, a Jezus Chrystus nasz Zbawiciel w tym dniu zmartwychwstał”. Niedziela jest następnym dniem po upływie szabatu (Mk 16,1) i dla chrześcijan następuje szabat z jego przepisem obrzędowym. Św. Ignacy Antiocheński pisze: „Ci którzy trwali w dawnym porządku, przeszli do nowej nadziei i nie zachowują już szabatu, ale święcą dzień Pański, dzień w którym nasze życie zostało pobłogosławione przez Chrystusa i przez Jego śmierć”.

(Epistula ad Mognesios,9,1). Niedzielna celebracja dnia Pańskiego i Eucharystii stanowi centrum życia Kościoła. Ponadto obchodzone są: dni Narodzenia Pana naszego Jezusa Chrystusa, Objawienia Pańskiego, Wniebowstąpienia oraz Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, Świętej Bożej Rodzicielki Maryi, Jej Niepokalanego Poczęcia i Wniebowzięcia, Świętego Józefa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Wszystkich Świętych. Przykazanie kościelne określa i precyzuje prawo Pańskie: „W niedzielę oraz w

inne dni świąteczne wierni są zobowiązani uczestniczyć we Mszy Świętej”(KPK. kan. 1247). Uczestnictwo we wspólnej celebracji Eucharystii jest świadectwem przynależności do Chrystusa i do Jego Kościoła oraz wierności Chrystusowi i Kościołowi.. Kościół przypomina o świętowaniu Dnia  Pańskiego poprzez powstrzymanie się od pracy w tym dniu łaski. Św. Augustyn pisze: „Umiłowanie prawdy szuka czasu wolnego, a potrzeba miłości podejmuje uzasadnioną pracę”. (De civitate Dei, 19,19)

Dla nas chrześcijan u progu XXI wieku świętowanie dnia Pańskiego narażone jest często na przeszkody związane z coraz większym tempem życia, powstawaniem wielkich koncernów handlowych otwartych również w niedzielę, zagłuszaniem ziarna zasianego w naszych sercach poprzez środki masowego przekazu. Niech Jezus Chrystus będzie dla nas wzorem świętowania dnia Pańskiego poprzez wypoczynek, ale też uczynki miłosierdzia wobec bliźnich. Każdy z nas jest wezwany do przestrzegania trzeciego przykazania Bożego, które jest darem Boga dla człowieka. Nauczmy się święcić dzień Pański…

(Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)