Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Wasze dzieci...

Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi,

są synami i córkami powołanymi

do życia przez Życie,

przychodzą przez was, ale nie z was.

I choć są z wami, do was nie należą.

Możecie im przekazać waszą miłość,

ale nie wasz sposób myślenia.

Bo one mają swój własny.

Możecie przyjąć ich ciała,

ale nie ich dusze,

bo ich dusze zamieszkują dom jutra,

do którego wy nie możecie wejść nawet

w waszych snach.

Możecie starać się, by stać się jak one,

ale nie próbujcie czynić je takimi jak wy.

Bo życie nie cofa się i nie zatrzymuje

się na dniu wczorajszym. Jesteście łukami,

które wypuszczają dzieci jak żywe strzały:

Łucznik widzi na drodze cel do nieskończoności

i On was napina swą mocą, aby Jego strzały

mogły dolecieć szybko i daleko.

Oby wasze napięcie ręką Łucznika było ku radości,

bo kocha On tak samo strzałę lecącą,

jak i łuk, który już miejsca nie zmienia.

Khalil Gibran

Prawdziwa bajka

Chcę Wam opowiedzieć o bajkowym domu.

W tym domu pachnie miłością, czyż to nie cudowne?

Na stole stoją wspomnienia zmienione w kwiaty w wazonie.

Na kanapie leżą poduszeczki uszyte z czułości.

Utkane z wielu małych radości firanki fruwają dotykane przez wiatr.

Czy w tym domu nie jest wspaniale?!

Promienie nadziei wpadają przez otwarte okno.

Wszystkie smutki, porażki szybko wynosi się w kubełku za drzwi.

Książki opowiadają śliczne baśnie,

W radiu śpiewają o spełnionych marzeniach.

W kuchni pachnie radością i koperkiem,

A na stole leżą gościnne talerze.

Spytasz gdzie jest taki dom?

Co sprawia, że jest tak nieprawdopodobnie szczęśliwy?

To Miłość! To rodzina! To nie bajkowy dom!

To mój rodzinny dom!

Katarzyna Wawrzonowska