Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

XVII DZIEŃ  PAPIESKI

„Idźmy naprzód z nadzieją”

Każdego dnia o godzinie 21⁰⁰ dzwony Jasnogórskiego Sanktuarium wzywają do wieczornej modlitwy Apelu Jasnogórskiego. W tym czasie serca czcicieli Matki Bożej w Polsce i na całym świecie jednoczą się w modlitwie przed Jej cudownym wizerunkiem na Jasnej Górze. Apel Jasnogórski jest nie

tylko znakiem czci oddawanej Maryi. Jest on podejmowaniem programu wiary. Na temat wartości Apelu mówił Święty Jan Paweł II: „...jego słowa są wyznaniem miłości, którą pragniemy odpowiedzieć na miłość, jaką jesteśmy odwiecznie umiłowani. Słowa te są zarazem wewnętrznym programem miłości.

Określają miłość nie wedle skali samego uczucia – ale wedle wewnętrznej postawy, jaką ona stanowi” (Jasna Góra, 18 czerwca 1999 r.).

              Dzisiaj po raz kolejny przeżywamy Dzień Papieski.

Kiedy przypatrywaliśmy się życiu i posłudze Jana Pawła II możemy śmiało powiedzieć, że był to człowiek nadziei pokładanej w samym Bogu i tę nadzieję wielokrotnie wzbudzał naszych sercach gdy przybywał do ojczyzny. W jednym z dokumentów związanych z wielkim Jubileuszem chrześcijaństwa podkreślał, że „dzisiaj Chrystus, którego kontemplujemy i miłujemy wzywa nas, byśmy wyruszyli w drogę: Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Ten misyjny mandat wprowadza nas w trzecie tysiąclecie wzywając nas, byśmy naśladowali entuzjazm pierwszych chrześcijan: możemy liczyć na moc tego Ducha, który został wylany w dniu Pięćdziesiątnicy, a dzisiaj przynagla nas, abyśmy wyruszyli w dalszą drogę pokrzepieni nadzieją, która zawieść nie może”(por. Rz 5, 5; zob. NMI). Jakże te słowa o nadziei są aktualne dzisiaj, gdy wielu ludziom brakuje nadziei w sercach, gdy wiele osób przeżywa różnego rodzaju trudności, problemy, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Ta nadzieja może obudzić się w naszych sercach, gdy staniemy się ludźmi czuwania. Papież Polak powtarzał często nam, że czuwać — to znaczy strzec wielkiego dobra, że trzeba tak czuwać, tak troszczyć się o każde dobro człowiecze, bo ono jest dla każdego z nas wielkim zadaniem. Nie można pozwolić na to, by marnowało się to, co ludzkie, to, co polskie, to, co chrześcijańskie, na tej ziemi. Czuwać zaś i pamiętać w ten sposób... to znaczy być przy Maryi. Jestem przy Tobie! Nie mogę być przy Niej, przy Matce, nie czuwając i nie pamiętając w ten sposób. Jeśli zaś czuwam i pamiętam, to przez to samo jestem przy Niej. A ponieważ Ona tak bardzo weszła w nasze serca – najłatwiej nam czuwać i pamiętać o tym, co jest naszym dziedzictwem i naszym obowiązkiem, będąc przy Niej, będąc przy Maryi.

Maryjo!

Nasza Matko chcemy prosić cię, byś pomagała nam w naszej codzienności odkrywać tę prawdę, że nadzieja nigdy zawieść nie może i byśmy naszą nadzieję zawsze pokładali w Jezusie Twoim Synu. Ucz nas Maryjo, byśmy w dzisiejszym świecie umieli odkryć takich świadków, którzy pozwolą nam odkryć źródła prawdziwej nadziei we współczesnym świecie. Uproś nam łaskę pokładania całkowitej nadziei w Twoim Synu Jezusie Chrystusie.

WRZESIEŃ  2017 r. w  PARAFII

Opracował: ks. Piotr