Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

SIEDEM SAKRAMNETOW KOŚCIOŁA

SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA (3)

      „Z ważnego małżeństwa powstaje między małżonkami węzeł natury swej wieczysty i wyłączny. W małżeństwie chrześcijańskim małżonkowie zostają ponadto przez specjalny sakrament wzmocnieni i jakoby konsekrowani do obowiązków swego stanu i godności” (KPK).

      Zgoda, przez którą małżonkowie oddają się sobie i przyjmują wzajemnie zostaje przez sakrament małżeństwa przypieczętowaną przez samego Boga. W ten sposób małżeństwo staje się wobec Boga (a także społeczeństwa) trwałą instytucją, włączoną w przymierze Boga z ludźmi. Węzeł małżeński jest odtąd rzeczywistością nieodwołalną i daje początek przymierzu zagwarantowanemu wiernością Boga. Kościół nie ma takiej władzy, by wypowiadać się przeciw postanowieniu mądrości Bożej. Łaska sakramentu małżeństwa służy udoskonaleniu miłości małżonków i umocnieniu ich nierozerwalnej jedności, a źródłem owej łaski jest Chrystus:, „Jak bowiem niegdyś Bóg wyszedł naprzeciw swojemu ludowi z przymierzem jedności i wierności, tak teraz Zbawca ludzi i Oblubieniec Kościoła wychodzi naprzeciw chrześcijańskim małżonkom przez sakrament małżeństwa” (Sobór Watykański II).

         Miłość małżeńska ze swej natury wymaga od małżonków nienaruszalnej wierności. Wypływa to z daru, jaki składają, sobie małżonkowie. Miłość chce być trwała; nie może być tymczasowa. „ To głębokie zjednoczenie będące wzajemnym oddaniem się sobie dwóch osób, jak również dobro dzieci, wymaga pełnej wierności małżonków i nieprzerwanej jedności ich współżycia” (Sobór Watykański II).

       Związanie się na całe życie z drugim człowiekiem może wydawać się trudne, a nawet niemożliwe. Dlatego tak ważne jest słuchanie, głoszenie i wprowadzanie w życie Dobrej Nowiny, że Bóg nas kocha miłością trwałą i nieodwołalną, a małżonkowie mają udział w tej miłości, w której Bóg ich prowadzi i podtrzymuje swoją łaską poprzez dar sakramentu małżeństwa. Małżonkowie, którzy z pomocą łaski Bożej dają to świadectwo, często w bardzo trudnych warunkach, zasługują na wdzięczność i wsparcie wspólnoty eklezjalnej.

       Wyrazem miłości małżeńskiej jest płodność małżonków. „Z samej zaś natury swojej instytucja małżeńska oraz miłość małżeńska nastawione są na rodzenie i wychowanie potomstwa, co stanowi jej jakoby szczytowe uwieńczenie” (Sobór watykański II).

         Małżonkowie, którym Bóg, nie dał potomstwa, mogą mimo to prowadzić głębokie życie małżeńskie z ludzkiego i chrześcijańskiego punktu widzenia. Ich małżeństwo może wyrażać się owocnie przez miłość, otwartość na innych i ofiarę.

         W dzisiejszym świecie, który często jest nieprzychylny, a nawet wrogi wierze, rodziny chrześcijańskie maja ogromne znaczenie jako ogniska żywej i promieniującej wiary. Dlatego też Sobór Watykański II nazywa rodzinę „Kościołem domowym” ((Ecclesia domestica). W rodzinie „rodzice przy pomocy słowa i przykładu winni być dla dzieci swoich pierwszymi zwiastunami wiary, pielęgnując właściwe każdemu z nich powołanie, ze szczególną zaś troskliwością powołanie duchowne”. Dom rodzinny jest, więc pierwszą szkołą życia chrześcijańskiego i szkołą bogatszego społeczeństwa.

         Bardzo ważnym aspektem życia małżeńskiego i rodzinnego jest otwarcie na innych ludzi (szczególnie samotnych), którzy poprzez dobry przykład i świadectwo życia każdego z małżonków ubogacają się miłością i dobrocią, którą rodzina dzieli się z nimi w miłości Chrystusa, otwierając przed nami swój dom rodzinny. „Nikt nie jest pozbawiony rodziny na tym świecie: Kościół jest domem i rodziną dla wszystkich, a szczególnie dla utrudzonych i obciążonych” (Jan Paweł II).

                                                                                                                                                      Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego