Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Papieska Intencja Apostolstwa Modlitwy

Aby odpowiedzialni za narody zdecydowanie dokładali starań, by położyć kres handlowi bronią, który jest przyczyną wielu niewinnych ofiar.

Moje czuwanie

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego przypomina nam, o naszej Ojczyźnie wiecznej, którą jest Ojczyzna Niebieska. Co prawda, trudno jest myśleć o wieczności w niebie, Ojczyźnie, której nie widzimy, której nie możemy zobaczyć w środkach masowego przekazu oraz doświadczyć namacalnie jej istnienia. Możemy ją tylko ujrzeć oczami wiary, której wciąż uczy nas Jezus Chrystus. Ale nawet, gdy wydaje nam się, że rzeczywiście wierzymy w jej istnienie, nie myślimy o niej wiele, bo wydaje się nam, że jeszcze dużo czasu przed nami, że wyruszymy tam dopiero wtedy, gdy skończy się nasze życie doczesne. A póki co, żyjemy w naszej ziemskiej ojczyźnie, w której chcemy się odnaleźć, z którą jesteśmy związani, w której chcemy być szczęśliwi i budujemy nasze szczęście doczesne.

Należy jednak pamiętać, żeby nie posunąć się w doczesnym budowaniu za daleko, czyli, żeby doczesność nie przesłoniła nam wizerunku wieczności. Dlatego w naszym życiu potrzebne jest czuwanie, czyli oddawanie części naszego czasu Panu, a ilość czasu Jemu poświęconego powinna być taka, jak On chce.

Czuwanie to czas oczekiwania na życie wieczne z Panem. Owo oczekiwanie nie jest bierne. Jest to wędrówka przez życie, w której przewodnikiem jest sam Jezus Chrystus. Rozumieli to dokładnie Apostołowie, którzy, nauczeni już wcześniej słuchania swojego Mistrza, zawsze starali się stosować do Jego wskazówek. Na przykład po Jego zmartwychwstaniu posłuchali Jego głosu, przekazanego za pośrednictwem niewiast, żeby udać się do Galilei na spotkanie z Nim. Usłuchali swojego Pana również tuż przed Jego Wniebowstąpieniem, żeby oczekiwać na przyjście Pocieszyciela, Ducha Świętego. I doczekali się tego w dniu Pięćdziesiątnicy. Dzięki słuchaniu Pana nigdy nie zostawali pozostawieni sami sobie, lecz zawsze towarzyszyła im moc z nieba, moc Ducha Świętego, niezbędna do dalszego życia i posłannictwa, jak również do przeżywania czasu ucisku.

Tak samo jest teraz. Każdy z nas, czuwając przed Panem, pozwala na Jego działanie w sobie, otwierając się na Jego głos i na Jego moc. Nasz Pan chce prowadzić nas przez życie, abyśmy umieli odczytywać, co jest dobre, jakich dokonywać wyborów w życiu doczesnym, żeby nie dać się zwieść złudnym celom i pragnieniom, pozornemu dobru, pułapkom szatana.

Uczmy się czuwania. Otwierajmy się na dary Ducha Świętego, świadomi prawdy, że Ten, który wstąpił do nieba na oczach Apostołów, jest nadal pośród nas żywy i prawdziwy i ubogaca nas swoją mocą.

Panie Jezu, naucz mnie tęsknoty za Ojczyzną w niebie.

Maria