Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

SIEDEM SAKRAMENTÓW KOŚCIOŁA

SAKRAMENT ŚWIĘCEŃ – KAPŁAŃSTWA (2)

„Urząd kościelny, przez Boga ustanowiony, sprawowany jest w różnych stopniach święceń przez tych, którzy od starożytności noszą już nazwę biskupów, prezbiterów i diakonów” (Sobór Watykański II).

                Nauka katolicka i praktyka Kościoła uznają, że istnieją dwa stopnie uczestniczenia w kapłaństwie Chrystusa: episkopat i prezbitera. Diakonat przeznaczony jest do pomocy im i służenia. Dlatego pojęcie – kapłan – oznacza obecnie biskupów i prezbiterów, a nie diakonów. Obydwa stopnie uczestniczenia w kapłaństwie (episkopat i prezbiterat) jak również stopień służby (diakonat) są udzielane za pośrednictwem sakramentu święceń: „ Niech wszyscy szanują diakonów, jak (samego) Jezusa Chrystusa, a także biskupa, który jest obrazem Ojca i prezbiterów, jako Radę Boga i zgromadzenie Apostołów; bez nich nie można mówić o Kościele” (św. Ignacy Antiocheński).

                „Wśród tych rozmaitych posług, od najdawniejszych czasów sprawowanych w Kościele, pierwsze miejsce, jak świadczy Tradycja, zajmuje posługa tych, którzy ustanowieni biskupami, dzięki sukcesji sięgającej początków, rozporządzają latoroślami wyrosłymi z nasienia apostolskiego” (Sobór Wat. II). Przez konsekrację biskupa udziela się pełni sakramentu święceń, która nazywana jest najważniejszym kapłaństwem bądź pełnią świętego posługiwania. ”Sakra biskupia wraz z urzędową funkcją uświęcania przynosi również funkcję nauczania i rządzenia. Przez włożenie rąk i przez słowa konsekracji udzielana jest łaska Ducha Świętego i wyciskane święte znamię, tak, że biskupi w sposób szczególny i dostrzegalny przejmują rolę samego Chrystusa, Mistrza, Pasterza i Kapłana, i w Jego osobie, (in Eius persona) działają… Biskupi, zatem, przez danego im Ducha Świętego, stali się prawdziwymi i autentycznymi nauczycielami wiary, kapłanami i pasterzami” (Sobór Wat. II).

                „Członkiem Kolegium biskupiego zostaje się na mocy sakramentalnej konsekracji i hierarchicznej wspólnoty z Głową Kolegium biskupiego oraz jego członkami” (Sobór Wat. II). Dla pracowitych święceń biskupich wymagana jest dzisiaj specjalna decyzja biskupa Rzymu.

                Każdy biskup jako wikariusz Chrystusa pełni misję pasterską w powierzonym sobie Kościele partykularnym, ale równocześnie kolegialnie ze wszystkimi braćmi w biskupstwie uczestniczy w trosce o wszystkie Kościoły.

                „Obowiązek posługi biskupiej został zlecony w stopniu podporządkowanym prezbiterom, aby ustanowieni w stanie kapłańskim, byli współpracownikami stanu biskupiego, w celu należytego wypełniania powierzonego przez Chrystusa apostolskiego posłannictwa” (Sobór Wat. II). Na mocy sakramentu święceń prezbiterzy uczestniczą w powszechnym posłaniu powierzonym Apostołom przez Chrystusa. Duchowy dar, jaki otrzymali przez święcenia, przygotowuje ich do „najszerszej i powszechnej misji zbawienia aż po krańce ziemi, z sercem gotowym do głoszenia wszędzie Ewangelii” (Sobór Wat. II).

                „Na najniższym szczeblu hierarchii stoją diakoni, którzy uczestniczą w specjalny sposób w posłaniu i łasce Chrystusa. Do diakonów należy między innymi asystowanie biskupowi i prezbiterom przy celebracji Boskich misteriów, szczególnie Eucharystii, jej udzielanie, asystowanie przy zawieraniu małżeństwa i błogosławienie go, głoszenie Ewangelii i przepowiadanie, prowadzenie pogrzebu i poświęcanie się różnym posługom miłości.

                Ponieważ sakrament święceń jest sakramentem posługi apostolskiej, przekazywanie tego „daru duchowego”, „nasienia apostolskiego”, należy do biskupów jako następców Apostołów. Biskupi ważnie wyświęceni, to znaczy włączeni w sukcesję apostolską, udzielają ważnie trzech stopni sakramentu święceń.

                „Święcenia ważnie przyjmuje tylko mężczyzna ochrzczony. Pan Jezus wybrał mężczyzn, by utworzyć kolegium Dwunastu Apostołów i tak samo czynili Apostołowie, gdy wybierali swoich współpracowników, którzy mieli przejąć ich misję (św. Klemens Rzymski).

                „Nikt nie ma prawa do otrzymania sakramentu święceń, ponieważ nikt nie może przyznać sobie samemu tej posługi. Powołuje do niej Bóg. Kto uważa, że rozpoznaje w sobie znaki powołania Bożego do posługi święceń, powinien pokornie poddać swoje pragnienie autorytetowi Kościoła, na którym spoczywa odpowiedzialność i prawo wybierania kogoś do przyjęcia sakramentu święceń. Jak każda łaska, sakrament święceń może być przyjęty tylko jako niezasłużony dar” (KKK1578).

                „Kapłan prowadzi dalej dzieło odkupienia na ziemi. Gdyby dobrze rozumiało się, kim jest kapłan na ziemi, można by umrzeć, nie z przerażenia, lecz z miłości. Kapłaństwo – to miłość Serca Jezusowego” (Jean – Marie Vianney).

                                                                                                                                            Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego