Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

SIEDEM SAKRAMENTÓW KOŚCIOŁA

SAKRAMENT ŚWIĘCEŃ – KAPŁAŃSTWA (1)

                Sakrament święceń jest sakramentem, dzięki któremu posłanie, powierzone przez Chrystusa Apostołom, nadal jest spełniane w Kościele aż do końca czasów. Jest, więc to sakrament posługi apostolskiej, który obejmuje trzy stopnie: episkopat, prezbitera i diakonat.

                Lud wybrany został ustanowiony przez Boga „ królestwem kapłanów i ludem świętym”      (Wj 19, 6). Jednak w narodzie izraelskim Bóg wybrał jedno z dwunastu pokoleń, pokolenie Lewiego, przeznaczając je do służby liturgicznej. Kapłani zostali ustanowieni „dla ludzi w sprawach odnoszących się do Boga, aby składali dary i ofiary za grzechy” (por. Hbr 5, 1).

                „Kapłaństwo, ustanowione w celu głoszenia słowa Bożego i przywracania na nowo jedności z Bogiem przez ofiary i modlitwę, było jednak nieskuteczne, ponieważ nie mogło przynieść zbawienia, potrzebowało nieustannego powtarzania ofiar i nie mogło dokonać ostatecznego uświęcenia. Mogła tego dokonać jedynie ofiara Chrystusa” (KKK 1540).

                Wszystkie zapowiedzi kapłaństwa w Starym Przymierzu znajdują swoje wypełnienia w Chrystusie Jezusie, „jedynym pośredniku między Bogiem a ludźmi” (1 Tm 2, 5). Odkupieńcza ofiara jest jedyna, wypełniona raz na zawsze, a uobecnia się w ofierze eucharystycznej Kościoła. To samo dotyczy jedynego kapłaństwa Chrystusa, które uobecnia się przez kapłaństwo służebne:, „ Dlatego sam Chrystus jest jedynym kapłanem, a inni są tylko Jego sługami” (Św. Tomasz z Akwinu).

Chrystus, Arcykapłan i jedyny Pośrednik uczynił Kościół „królestwem – kapłanami dla Boga i Ojca swojego” (Ap 1, 6). Wierni wykonują swoje kapłaństwo, wynikające ze chrztu, przez udział w posłaniu Chrystusa, Kapłana, Proroka i Króla, każdy zgodnie z własnym powołaniem.

Kapłaństwo urzędowe, czyli hierarchiczne, biskupów i prezbiterów służy kapłaństwu wspólnemu. Jest ono jednym ze środków, przez które Chrystus nieustannie buduje i prowadzi swój Kościół. Dlatego przekazuje się je przez osobny sakrament, a mianowicie sakrament święceń.

W służbie eklezjalnej wyświęconego kapłana jest obecny w swoim Kościele sam Chrystus jako Głowa swojego Ciała, jako Pasterz swojej trzody, Arcykapłan odkupieńczej ofiary, Nauczyciel prawdy. To właśnie wyraża Kościół mówiąc, że kapłan na mocy sakramentu święceń działa „w osobie Chrystusa – Głowy”: „Jest, więc jeden i ten sam Kapłan, Chrystus Jezus, którego najświętszą Osobę zastępuje kapłan. Ten ostatni, bowiem dzięki konsekracji kapłańskiej upodabnia się do Najwyższego Kapłana i posiada władzę działania mocą i w osobie samego Chrystusa” (Pius XII). „Chrystus jest źródłem wszelkiego kapłaństwa: kapłan Starego Prawa był figurą Chrystusa, a kapłan Nowego Prawa działa z mocą i w imieniu samego Chrystusa” (Św. Tomasz z Akwinu).

Obecności Chrystusa w kapłanie nie należy rozumieć w taki sposób, jakby był on zabezpieczony przed wszelkimi ludzkimi słabościami, takimi jak chęć panowania, błąd a nawet grzech. Moc Ducha Świętego nie gwarantuje w taki sam sposób wszystkich czynów pełniących posługę święceń. Gwarancja ta jest dana w aktach sakramentalnych, tak, że nawet grzeszność kapłana nie może stanowić przeszkody dla owocu łaski.

Kapłaństwo ma charakter służebny. „Urząd, który Pan powierzył pasterzom ludu swego, jest prawdziwą służbą” (Sobór Wat. II). Kapłaństwo zależy całkowicie od Jezusa Chrystusa i Jego jedynego Kapłaństwa; zostało ustanowione dla ludzi i dla wspólnoty Kościoła. Przekazuje ono świętą władzę, która jest jedynie władzą Chrystusa.

Kapłaństwo urzędowe ma za zadanie nie tylko reprezentować Chrystusa – Głowę Kościoła – wobec zgromadzenia wiernych. Działa także w imieniu całego Kościoła, gdy zanosi do Boga modlitwę Kościoła, a zwłaszcza, gdy składa ofiarę eucharystyczną.

Modlitwa i ofiara Kościoła są nieodłączne od modlitwy i ofiary Chrystusa. Jest to zawsze kult Chrystusa w Kościele i przez Kościół.

„Cały Kościół, Ciało Chrystusa, modli się i składa siebie w ofierze Bogu Ojcu. Całe Ciało (Głowa i członki) modli się i ofiaruje , dlatego też ci, którzy w tym Ciele są w sposób specjalny szafarzami, są nazywani nie tylko sługami Chrystusa, lecz także sługami Kościoła” (KKK 1553). 

                                                                                                                      Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego