Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

SIEDEM SAKRAMENTÓW KOŚCIOŁA

SAKRAMENT NAMASZCZANIA CHORYCH

            „Przez święte chorych namaszczenie i modlitwę kapłanów cały Kościół poleca chorych cierpiącemu i uwielbianemu Panu, aby ich podźwignął i zbawił; a nadto zachęca ich, aby łącząc się dobrowolnie z męka śmiercią Chrystusa, przysparzali dobra Ludowi Bożemu” (Sobór Wat.II)

            Choroba i cierpienie należą do najpoważniejszych problemów, poddających próbie życie człowieka, który doświadcza w ten sposób swojej niemocy, ograniczeń i skończoności.

Choroba może doprowadzić do niepokoju, a nawet buntu przeciwko Bogu, ale może być także drogą udoskonalania wewnętrznego, dojrzałości, szukania Boga lub powrotu do Niego.

Człowiek Starego Testamentu przeżywa chorobę w relacji z Bogiem, wobec którego wypowiada swój ból, skargę i błaga Najwyższego o uzdrowienie (por. Ps 38, Ps. 6). Izrael doświadcza tego, że choroba w tajemniczy sposób wiąże się z grzechem i złem, a wierność Bogu przywraca życie, „bo Ja, Pan chcę być twym lekarzem” (Wj 15,26). Cierpienie może jednak mieć także wartość odkupieńczą (por. Iz 53,11). Izajasz zapowiada w końcu, że nadejdzie dla Syjonu czas, gdy Bóg przebaczy mu wszelki grzech i uleczy wszelką chorobę (por. Iz 33,24)

              Jezus Chrystus przyszedł uleczyć całego człowieka, duszę i ciało; jest lekarzem, którego potrzebują chorzy. Jezus ma nie tylko moc uzdrawiania, ale także przebaczania grzechów (por. Mk 2, 5-12), a liczne uzdrowienia są wymownym znakiem, że „Bóg łaskawie nawiedził lud swój” (Łk 7,16) i że Królestwo Boże jest bliskie. Jego współczucie dla chorych jest tak wielkie, że Jezus utożsamia się z nimi: „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie”, (Mt 25,36).

       Często Pan Jezus żąda od chorych wiary. By ich uzdrowić, posługuje się znakami, takimi jak dotknięcie śliną i nałożenie rąk, nałożenie błota i obmycie. Sami chorzy starali się dotknąć Jezusa, „ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich” (Łk 6, 19). W ten sposób w sakramentach Chrystus nadal „dotyka”, aby nas uzdrowić.

       Pan Jezus nie uleczył wszystkich chorych. Jego uzdrowienia były znakami przyjścia Królestwa Bożego, zapowiadały uzdrowienia bardziej radykalne: zwycięstwo na grzechem i śmiercią przez Jego paschę. Przez swoją mękę i śmierć na krzyżu Chrystus nadał cierpieniu nowe znaczenie; może ono upodobnić nas do Niego i jednoczyć nas z Jego zbawczą męką.

Chrystus wzywa swoich uczniów, by szli za Nim niosąc swój krzyż. Jednocześnie obdarza ich darami Ducha Świętego, aby głosili Jego Królestwo poprzez słowo, świadectwo życia i znaki: „Oni....wyszli i wzywali do nawrócenia. Wyrzucali też wiele złych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali” (Mk 6, 12-13).

„Uzdrawiajcie chorych!” – Kościół otrzymał to zadanie od Pana i stara się je wypełniać zarówno przez opiekę, jaką otacza chorych, jak i przez modlitwę wstawienniczą, przez którą łączy się z nimi,

Szczególną formą posługi uzdrawiania są sakramenty święte, takie jak Eucharystia, pokuta oraz specjalny obrzęd przeznaczony dla chorych, o którym mówi św. Jakub: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5, 14-15).

Święte namaszczenie chorych zostało ustanowione przez Chrystusa jako prawdziwy i właściwy sakrament Nowego Testamentu. W ciągu wieku namaszczenie chorych było coraz częściej udzielane wyłącznie umierającym. Z tego powodu otrzymało ono nazwę „ostatniego namaszczenia”. Pomimo tej ewolucji Kościół nigdy nie przestawał prosić Pana, by chory odzyskał zdrowie, jeśli to służyłby jego zbawieniu.

Sakramentu namaszczania chorych udziela się chorym, namaszczając ich na czole i dłoniach olejem z oliwek lub stosownie do okoliczności innym olejem roślinnym, należycie poświęconym, wymawiając tylko raz następujące słowa: „Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim, nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego, Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie”

Namaszczenie chorych „nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiedzialna, zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości” (Sobór Wat.II).

Jeśli chory, który został namaszczony, odzyskał zdrowie, w przypadku nowej ciężkiej choroby może ponownie przyjąć ten sakrament. W ciągu tej samej choroby namaszczenie chorych może być udzielone powtórnie, jeśli choroba się pogłębia.

Tylko kapłani (biskupi i prezbiterzy) są szafarzami namaszczenia chorych. Wierni powinni zachęcać chorych do wezwania kapłana i przyjęcia tego sakramentu.

Tak jak wszystkie sakramenty namaszczanie chorych jest celebracją liturgiczną i wspólnotową niezależnie od tego, czy jest udzielane w rodzinie, w szpitalu, czy w kościele, jednemu choremu czy całej grupie chorych. Celebracja obejmuje przede wszystkim następujące elementy: „kapłani Kościoła” (Jk 5, 14) wkładają w milczeniu ręce na głowy chorych i modlą się nad chorymi w wierze Kościoła; jest to epiklaza właściwa dla tego sakramentu; następnie namaszczają chorych świętym olejem, poświęconym, jeśli to możliwe, przez biskupa.

Owoce sprawowania tego sakramentu:

- szczególny dar Ducha Świętego, który odnawia ufność i wiarę w Boga oraz umacnia przeciw pokusom złego ducha, przeciw pokusie zniechęcenia i trwogi przed śmiercią

- zjednoczenie z męką Chrystusa; cierpienie – następstwo grzechu pierworodnego – otrzymuje nowe znaczenie: staje się uczestnictwem w zbawczym dziele Chrystusa

- łaska eklezjalna; chorzy, przyjmują ten sakrament, łącząc się dobrowolnie z męką i śmiercią Chrystusa, przysparzają dobra Ludowi Bożemu

- przygotowanie do ostatniego przejścia

„Namaszczenie chorych dopełnia rozpoczęte przez chrzest dzieło naszego upodobnienie się do misterium Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa. Jest ono ostatnie w szeregu świętych namaszczeń, które wyznaczają kolejne etapy w życiu chrześcijanina; namaszczenie przy chrzcie wycisnęło na nas pieczęć nowego życia, namaszczenie przy bierzmowaniu umocniło nas do życiowej walki. To ostatnie namaszczenie otacza koniec naszego ziemskiego życia jakby ochroną, zabezpieczającą nas na ostatnią walkę przed wejściem do domu Ojca” (KKK).

                                                                                        Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego