Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

29 CZERWCA – ŚW. PIOTRA (+ ok. 64) I PAWŁA (+ 67), APOSTOŁÓW

ŚW. PAWEŁ APOSTOŁ

APOSTOŁ NARODÓW

Kościół Święty umieszcza w jednym dniu jego święto wraz ze św. Piotrem nie dlatego, aby równał go w prymacie z pierwszym następcą Chrystusa. Chodziło jedynie o podkreślenie, że obaj Apostołowie byli współzałożycielami gminy chrześcijańskiej w Rzymie, że obaj w tym mieście oddali dla Chrystusa życie swoje oraz że w Rzymie są ich relikwie i sanktuaria. Nadto wyższość św. Pawła nad innymi Apostołami leży w tym, że najwięcej pozyskał dla Chrystusa narodów i najwięcej założył gmin chrześcijańskich.

MŁODOŚĆ ŚW. PAWŁA

Św. Paweł pochodził z Tarsu w Cylicji – Mała Azja (Dz 21,39; 22,3). Urodził się jako obywatel rzymski, co mu dawało pewne wyróżnienie i przywileje. W wypadkach naglących umiał z tego korzystać (Dz 16,35 – 40; 25,11).

Św. Paweł ur. się w Tarsie ok. 8 roku po narodzeniu Chrystusa Pana. Rodzina jego chlubiła się tym, że pochodziła z rodu Beniamina, co także i Paweł podkreślał z dumą (Rz 11,1). Dlatego otrzymał imię Szaweł, spolszczone Saul, od pierwszego i jedynego króla z tego rodu (panował w wieku XI przed Chrystusem). Rodzina Szawła należała do „związku”, czy może lepiej klasy faryzeuszów – a więc najgorliwszych patriotów i wykonawców prawa mojżeszowego.

Po ukończeniu szkół miejscowych w wieku ok. 20 lat udał się Apostoł do Palestyny, aby w Jerozolimie „u stóp Gamaliela” pogłębiać swoją wiedzę. Pana Jezusa nie znał. Ale o chrześcijanach wiedział i serdecznie ich nienawidził, uważając ich za odstępców i odszczepieńców. Dlatego z całą satysfakcją asystował przy śmierci męczeńskiej św. Szczepana (Dz 7,58). Nie mając jednak 30 lat, nie mógł wykonywać wyroku śmierci na diakonie. Za to pilnował szat oprawców i zapewne ich zachęcał, aby dokonali egzekucji (Dz 7, 58 – 60).

SZAWEŁ PRZEŚLADOWCĄ KOŚCIOŁA CHRYSTUSA

Kiedy Szaweł doszedł do wymaganej pełnoletniości, udał się do najwyższych kapłanów i sanhedrynu (rady żydowskiej), aby mu dano listy polecające do Damaszku. Dowiedział się bowiem Szaweł, że tam uciekła spora liczba chrześcijan, chroniąc się przed prześladowaniem, jakie wybuchło w Jerozolimie: „Szaweł ciągle jeszcze siał grozę i dyszał żądzą zabijania uczniów Pańskich. Udał się do arcykapłana i prosił go o listy do synagog w Damaszku, aby mógł uwięzić i przyprowadzić do Jerozolimy mężczyzn i kobiety, zwolenników tej drogi…” (Dz 9, 1 – 3).

NACZYNIE WYBRANE CHRYSTUSA

I o to na tej właśnie drodze, gdy Szaweł był bliski murów Damaszku, spotkał go Chrystus, powalił na ziemię, oślepił i w jednej chwili oświecił go, że jest w błędzie; że właśnie nauka, którą on tak zaciekle zwalczał, jest prawdziwą; że chrześcijaństwo jest wypełnieniem obietnic Starego Przymierza; że Chrystus nie jest bynajmniej zwodzicielem, ale właśnie tak długo oczekiwanym i zapowiadanym Mesjaszem. Po swoim nawróceniu (był to ok. 35 r. po narodzeniu Chrystusa, a drugi po Jego śmierci) Szaweł rozpoczyna nową erę życia: głosi niestrudzenie Jezusa Chrystusa.

ZWYCIĘSTWO IDEI EWANGELICZNEJ ŚW. PAWŁA

A jednak na soborze apostolskim (49 – 50 r.) miał miejsce przełom. Stało się coś szokującego dla chrześcijan, nawróconych z żydostwa. Oto Apostołowie, dzięki stanowczej interwencji św. Piotra orzekli, że należy także pozyskiwać dla Chrystusa pogan, że na nawróconych z pogaństwa nie należy nakładać ciężarów prawa mojżeszowego (Dz 15, 6 – 12). Było to wielkie zwycięstwo św. Pawła i św. Barnaby. Kościół wyszedł z ciasnych opłotków judaizmu na szerokie drogi. Tak więc teraz zaczęło się realizować Chrystusowe posłanie: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,26). Aż dziw bierze, że taki zagorzały prześladowca, jakim był Szaweł tak nagle przemienił się w Apostoła narodów.

Aresztowany w Jerozolimie w 60 r., kiedy namiestnik zamierzał wydać Pawła Żydom, ten odwołał się do Cezara. Przebywał jednak w więzieniu w Cezarei Palestyńskiej ponad dwa lata (60 – 63), głosząc i tam Chrystusa. W Rzymie jakiś czas spędził jako więzień, a z powodu braku dowodów winy (Żydzi z Jerozolimy się nie stawiali) został wypuszczony na wolność. Ze swojego więzienia w Rzymie św. Paweł wysłał szereg Listów do poszczególnych gmin i osób. Po wypuszczeniu na wolność zapewne udał się św. Paweł do Hiszpanii (Rz 15, 24 – 25), a stamtąd powrócił do Achai. Nie wiemy, gdzie został ponownie aresztowany. Jednak sam fakt, że go tak pilnie poszukiwano, wskazuje, jak wielkim uznaniem się cieszył.

ŚMIERĆ MĘCZEŃSKA APOSTOŁA NARODÓW

Poniósł św. Paweł śmierć męczeńską ok. 67 roku. Nie jest znany dzień jego śmierci. Za to dobrze zachowano w pamięci miejsce jego męczeństwa Aquae Salviae za Bramą Ostyjską. Ciało Męczennika złożono najpierw w posiadłości św. Lucyny przy drodze Ostyjskiej. Po edykcie cesarza Konstantyna Wielkiego(313) ciało św. Piotra przeniesiono do Watykanu a ciało św. Pawła na miejsce jego męczeństwa, gdzie cesarz wystawił ku jego czci Bazylikę p.w. św. Pawła. Według bardzo starożytnego podania św. Paweł miał ponieść śmierć od miecza. Tak go też powszechnie przedstawia ikonografia katolicka. Jak św. Piotr zapoczątkował listę ponad 120 błogosławionych i świętych, tak św. Paweł ma ich liczbę nieco skromniejszą, przekraczającą 80.

Opracował Ks. Piotr

CZERWIEC 2016 r. w PARAFII