Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

ZABIEGI O JEDNOŚĆ CHRZEŚCIJAN

Znakiem zgorszenia stało się rozbicie jednego Kościoła Jezusa Chrystusa na wiele Kościołów. Jedność chrześcijaństwa przestała istnieć. Zjawiające się w pewnym okresie czasu i różniące się między sobą opinie tak bardzo wystąpiły na pierwszy plan, że zniknął z pola widzenia obraz jedności w wierze. Chrześcijanie głosili bardziej siebie i własne zdanie niż Jezusa Chrystusa i Jego posłannictwo.

Także instytucjonalna jedność Kościoła jako wspólnoty biskupów, złączonych między sobą i z biskupem Rzymu - papieżem, rozpadła się i nie była już więcej przez wszystkich uznawana. Chrześcijanie, skłóceni, nie potrafili już dłużej wspólnie sprawować Eucharystii. Tym samym pomniejszali wiarygodność swej wiary, często stawiając swoje własne sądy ponad wymagania, które postawił wszystkim ludziom Chrystus.

Siłę do jednoczenia się na nowo czerpią chrześcijanie z Jezusa Chrystusa i Jego Ducha Świętego. Dla tego też ich obowiązkiem jest modlitwa o urzeczywistnienie się jedności Kościoła, a dzięki niej - jedności świata. Mają też obowiązek uczynić wszystko, co w ich mocy, aby - niezależnie od form wyrażania - żyć jednomyślnie wiarą chrześcijańską i w ten sposób dawać światu wiarygodne o niej świadectwo.

W XXI wieku coraz powszechniejsze staje się przekonanie, że istnienie różnych wyznań i sekt przeczy woli Jezusa Chrystusa. O zjednoczenie wszystkich chrześcijan zabiega ruch ekumeniczny. Pierwszym krokiem prowadzącym do pojednania jest podkreślanie tego, co jednoczy, a nie - istniejących różnic. Tymi wspólnymi elementami są: wiara w Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego, Biblia uznawana za podstawę wiary, chrzest, modlitwa i oczekiwanie nadejścia Królestwa Bożego.

Trzeba sobie jednak zdawać sprawę z tego, że jedności w wierze nie można narzucić odgórnie. Ona musi na nowo się narodzić, jako wewnętrzna potrzeba wszystkich wierzących. Jest ona bowiem przede wszystkim pytaniem o prawdziwość drogi i słuszność rozwiązań, przez które chrześcijanie i poszczególne Kościoły starają się zbliżyć do Ewangelii. Do zjednoczenia nie można doprowadzić drogą administracyjną. Dlatego ruch ekumeniczny rozwija się przede wszystkim w żywotnych wspólnotach. Podczas regularnie organizowanych nabożeństw ekumenicznych modlą się chrześcijanie o zjednoczenie. W trakcie dyskusji teologicznych starają się lepiej poznać i zrozumieć własną wiarę i przekonania innych chrześcijan. Łączy ich też wspólna praca dla dobra wszystkich ludzi. Potrzebę jedności chrześcijan odczuwa się szczególnie na terenach misyjnych. Dlatego w niektórych krajach szuka się nowych form współpracy Kościołów. Uogólniając, można powiedzieć, że im silniej chrześcijanie kierują swą uwagę na Jezusa Chrystusa, im chętniej rezygnują z uprzedzeń, tym łatwiej porozumiewają się i przezwyciężają istniejące podziały.

Oto jedna ze współczesnych pieśni religijnych, w której zwracamy się do Boga:
Jak ten chleb, co łączy złote ziarna, tak niech miłość złączy nas ofiarna. Jak ten kielich łączy kropel wiele, tak nas, Chryste, w swoim złącz Kościele. O, Pasterzu, zgromadź w jednej swej owczarni zabłąkane owce, które giną. W jeden Kościół zbierz na nowo i przygarnij, byśmy jedną stali się rodziną.

Opracował: ks. Piotr