Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

SIEDEM SAKRAMENTÓW KOŚCIOŁA (2)

SAKRAMENT EUCHARYSTII (2)

„Pokarm ów nazywa się u nas Eucharystią (Dziękczynieniem). Może go spożywać jedynie ten, kto wierzy w prawdziwość naszej nauki, a ponadto został obmyty z grzechów i narodził się na nowo oraz żyje według przykazań Chrystusa” (Św. Justyn)

Eucharystię powinniśmy pojmować jako dziękczynienie i uwielbienie Ojca, pamiątkę ofiary Chrystusa i Jego Ciała oraz obecność Chrystusa dzięki mocy Jego słowa i Jego Ducha.

Ponieważ Eucharystia jest pamiątką Paschy Chrystusa, jest ona także ofiarą. Charakter ofiarny ukazuje się już w słowach jej ustanowienia: „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane” i „Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana” (Łk 22, 19-20). W Eucharystii Chrystus daje to samo Ciało, które wydał za nas na krzyżu, tę samą Krew, którą wylał „za wielu ... na odpuszczenie grzechów” (Mt 26, 28).

Ofiara Chrystusa i ofiara Eucharystii są jedyną ofiarą. „Jedna i ta sama jest, bowiem Hostia, ten sam ofiarujący – obecnie przez posługę kapłanów – który wówczas ofiarował siebie na krzyżu, a tylko sposób ofiarowania jest inny”. „W tej Boskiej ofierze, dokonującej się we Mszy świętej, jest obecny i w sposób bezkrwawy ofiarowany ten sam Chrystus, który na ołtarzu krzyża ofiarował samego siebie w sposób krwawy” (Sobór Trydencki).

Eucharystia jest również ofiarą Kościoła. Kościół, który jest Ciałem Chrystusa, uczestniczy w ofierze swojej Głowy. Razem z Chrystusem ofiaruje się cały i łączy się z Jego wstawiennictwem u Ojca za wszystkich ludzi. W Eucharystii ofiara Chrystusa staje się ofiarą członków Jego Ciała. Życie wiernych składane przez nich uwielbienie, ich cierpienia, modlitwy i praca łączą się z życiem, uwielbieniem, cierpieniami, modlitwami i pracą Chrystusa i Jego ostatecznym ofiarowaniem się.

Nie tylko wierni żyjący na ziemi jednoczą się z ofiarą Chrystusa, lecz także ci, którzy są w chwale nieba. Kościół składa Ofiarę Eucharystyczną w łączności z Najświętszą Dziewicą Maryją, którą wspomina wraz ze wszystkimi świętymi.

Ofiara eucharystyczna jest także składana za wiernych zmarłych w Chrystusie, „którzy jeszcze nie zostali całkowicie oczyszczeni” (Sobór Trydencki), by mogli wejść do światłości i pokoju Chrystusa. Św. Monika mówi przed śmiercią do św. Augustyna i jego brata: „To nieważne, gdzie złożycie moje ciało. Nie martwcie się o to! Tylko o jedno was proszę, żebyście gdziekolwiek będziecie – wspominali mnie przed ołtarzem Pańskim”.

Sposób obecności Chrystusa pod postaciami eucharystycznymi jest wyjątkowy. Stawia to Eucharystię ponad wszystkimi sakramentami i czyni z niej „jakby doskonałość życia duchowego i cel, do którego zmierzają wszystkie sakramenty” (św. Tomasz z Akwinu). W Najświętszym Sakramencie Eucharystii „są zawarte prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie Ciało i Krew wraz z duszą i Bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa, a więc cały Chrystus” (Sobór Trydencki).

Obecność prawdziwego Ciała Chrystusa i prawdziwej Krwi w tym sakramencie – jak mówi św. Tomasz – można pojąć nie zmysłami, lecz jedynie przez wiarę, która opiera się na autorytecie Bożym. Skąd odnośnie do słów św. Łukasza: „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane” (22, 19), św. Cyryl mówi: „Nie powątpiewaj, czy to prawda, lecz raczej przyjmij z wiarą słowa Zbawiciela, ponieważ On, który jest Prawdą, nie kłamie”.

Pan kieruje do nas usilne zaproszenie, abyśmy przyjmowali go w sakramencie Eucharystii: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: „Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie” (J 6, 53). Aby odpowiedzieć na to zaproszenie, musimy przygotować się do tej wielkiej chwili. Św. Paweł przestrzega: „Kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej. Niech, przeto człowiek baczy na siebie samego, spożywając ten chleb i pijąc z tego kielicha. Kto bowiem spożywa i pije, nie zważając na Ciało Pańskie, wyrok sobie spożywa i pije” (1 Kor 11, 27-29).

Wobec wielkości tego sakramentu chrześcijanin może jedynie powtórzyć z wiarą i pokorą słowa setnika: „Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja” (Mszał Rzymski).

Kościół zobowiązuje wiernych do uczestniczenia „w niedzielę i święta … w Boskiej liturgii” (Sobór Watykański II) i do przyjmowania Eucharystii przynajmniej raz w roku, jeśli to możliwe w Okresie Wielkanocnym, po przygotowaniu się poprzez sakrament pojednania. Ale Kościół zaleca wiernym przyjmowanie Eucharystii w niedziele i dni świąteczne lub jeszcze częściej, nawet codziennie.

Owoce Komunii świętej

Komunia święta:

- pogłębia nasze zjednoczenie z Chrystusem;

- chroni nas przed grzechem i gładzi grzechy powszednie;

- tworzy Kościół;

- zobowiązuje do pomocy ubogim;

- jednoczy chrześcijan;

- jest zadatkiem przyszłej chwały;

W starożytnej modlitwie Kościół sławi tajemnicę Eucharystii: „O święta Uczto, na której przyjmujemy Chrystusa, odnawiamy pamięć Jego Męki, duszę napełniamy łaską i otrzymujemy zadatek przyszłej chwały”. Jeśli Eucharystia jest pamiątką Paschy Pana, jeśli przyjmując komunię z ołtarza, otrzymujemy „obfite błogosławieństwo i łaskę”, to Eucharystia jest także zapoczątkowaniem niebieskiej chwały.

                 (Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)